CJ021704 - Het glazen been

De glêzen skonk.
Yn 'e Koaten wenne in frommes, dat biwearde, hja hie in glêzen skonk. Sy koe net rinne, se moesten har altyd drage. Mar it wie fansels oars neat as kleare ynbeeldings.
Hja wie troud mei in boer, en dy krige der op it lêst syn nocht fan. Hy laedde it minske op in karre en doe ried er har de lannen yn, achterút, wit hoe fier.
Dêr liet er de karre wippe en 't minske glied moai op it gers.
De boer sette mei syn karre op hûs ta en syn oare helte liet er dêr allinne achter.
Mar it duorre net botte lang, doe kaem se thús.
Fan 'e glêzen skonk hat se noait wer lêst hawn.

Een vrouw beweerde dat ze niet kon lopen, omdat ze een glazen been had. Ze was getrouwd met een boer, en die kreeg er op een gegeven moment genoeg van. Met een kar bracht hij haar een eind de laan uit. Daar liet hij haar achter in het gras. Het duurde niet lang voordat ze thuis kwam. Van een glazen been heeft ze sindsdien nooit meer last gehad.

Corpus Jaarsma, verslag 0217, verhaal 4

24 juli 1967

Koaten    Koaten   

2013-03-01 14:46:21