Hoofdtekst
LONE VAN BAALHOEK.
Baalhoek (gem. Graauw) een klein gehucht, tegen de Scheldedijk aangedrukt, tussen Graauw en Walsoorden en in de tijd waarover ik U spreek bijzonder afgelegen, verstoken van elke avondverlichting, een gehucht, dat in de verhalen van andere vertellers reeds is opgedoken; och, ik kon me er op verwachten dat Peet Haulez er mij zou heenvoeren!
"Ge weet Baalhoek te liggen, meneer? (en óf), nu daar was ’t omtrent 1880 ook niet pluis! De boerderijen liggen daar niet dik gezaaid; 't is nu nog een gat, laat staan in die dagen!
Daar woonde op 't gehucht een alleenstaande vrouw, Lone Mondus, die zich bijna met niemand bemoeide en door bijna iedereen werd gemeden.
Men verdacht er haar van, streken uit te halen en men zei dat ze, als ze dat wilde, zich in een dier kon veranderen.
Bij een boer in de buurt - 'k ga z'n naam niet noemen, want zijn nakomelingen wonen daar nog - diende een knecht, Fons, die een kennis was van grootvader Alouis Triest. Endaarom, zei grootvader ben ik deze geschiedenis aan de weet gekomen.
Het was destijds de gewoonte, dat na het dagwerk - behalve dan swinters - de paarden naar een weiland werden geleid, waar ze na het voeren en drinken de nacht doorbrachten. Op een avond had de knecht elf paarden naar de wei gebracht en het damhek goed gesloten.
Toen hij ze de volgende ochtend vroeg kwam halen merkte de knecht dat er 12 paarden in het weiland liepen en één door kleur opvallend vreemd paard meeliep naar de stallen. Het damhek was gesloten gebleven en de knecht begreep er niets van.
"Baas," zegt hij tegen de boer, "'k heb een vreemd paard dat meeliep op de stal gezet, wilt g'eens komen zien?"
De boer naar de stal, maar hoe hij ook kijkt en telt, er zijn er maar elf en alle zijn eigen paarden.
"Hoor eens, Fons, ge moet mij niet bij den beer doen (een aldaar in de streek typisch gezegde voor: ge moet me niet voor de gek houden) ge ziet toch ook wel dat er geen vreemd paard te kijk is!"
De knecht is een beetje in zijn wiek geschoten, maar moet het wel be-amen. En daar blijft het voorlopig bij.
's Avonds alweer de beesten naar de wei en Fons smorgens vroeg er heen.
Hij had al eens wat over Lone gehoord en ook over een soort van maatregelen ter bezwering van rare streken en daarom als voorzorg een koptoom meegenomen voorzien van een bepaalde kruisvorm.
En jawel, weer is 't vreemde, twaalfde paard in de wei.
Fons gooit als de weerlicht het koptoom over de paardensnuit en zet op stal daarmee het paard vast.
"Nou, baas, ge moet niet boos worden," zegt hij, maar het vreemde paard is er weer bij!"
De boer, wat onwillig gaat mee naar de stal, waar hij het paard ziet rukken en trekken aan het koptouw, maar nu zeker dank zij de kruisvorm er niet in slaagt ongezien te verdwijnen.
"Fons", zegt de baas, "'k weet dat het niet pluis is in Baalhoek; 'k durf niet te zeggen wat ik denk, maar geef me de zweep, dan zullen we er eens op los ranselen!"
En buiten voor de stal geeft de boer het paard er met de zweep van langs, waarbij het dier onder het uiten van menselijke smartkreten zich tenslotte weet los te rukken en met razende snelheid verdwijnt.
"Nou", zegt de boer, "'k zal 't nu maar zeggen, 'k denk dat het Lone is, maar ze zal er wel van genezen zijn, fatsoenlijke mensen te plagen!"
En zeker moet het geholpen hebben, meneer, want nooit heeft iemand van Lone Mondus op Baalhoek nog last gehad! Zo althans wist grootvader te vertellen.
Baalhoek (gem. Graauw) een klein gehucht, tegen de Scheldedijk aangedrukt, tussen Graauw en Walsoorden en in de tijd waarover ik U spreek bijzonder afgelegen, verstoken van elke avondverlichting, een gehucht, dat in de verhalen van andere vertellers reeds is opgedoken; och, ik kon me er op verwachten dat Peet Haulez er mij zou heenvoeren!
"Ge weet Baalhoek te liggen, meneer? (en óf), nu daar was ’t omtrent 1880 ook niet pluis! De boerderijen liggen daar niet dik gezaaid; 't is nu nog een gat, laat staan in die dagen!
Daar woonde op 't gehucht een alleenstaande vrouw, Lone Mondus, die zich bijna met niemand bemoeide en door bijna iedereen werd gemeden.
Men verdacht er haar van, streken uit te halen en men zei dat ze, als ze dat wilde, zich in een dier kon veranderen.
Bij een boer in de buurt - 'k ga z'n naam niet noemen, want zijn nakomelingen wonen daar nog - diende een knecht, Fons, die een kennis was van grootvader Alouis Triest. Endaarom, zei grootvader ben ik deze geschiedenis aan de weet gekomen.
Het was destijds de gewoonte, dat na het dagwerk - behalve dan swinters - de paarden naar een weiland werden geleid, waar ze na het voeren en drinken de nacht doorbrachten. Op een avond had de knecht elf paarden naar de wei gebracht en het damhek goed gesloten.
Toen hij ze de volgende ochtend vroeg kwam halen merkte de knecht dat er 12 paarden in het weiland liepen en één door kleur opvallend vreemd paard meeliep naar de stallen. Het damhek was gesloten gebleven en de knecht begreep er niets van.
"Baas," zegt hij tegen de boer, "'k heb een vreemd paard dat meeliep op de stal gezet, wilt g'eens komen zien?"
De boer naar de stal, maar hoe hij ook kijkt en telt, er zijn er maar elf en alle zijn eigen paarden.
"Hoor eens, Fons, ge moet mij niet bij den beer doen (een aldaar in de streek typisch gezegde voor: ge moet me niet voor de gek houden) ge ziet toch ook wel dat er geen vreemd paard te kijk is!"
De knecht is een beetje in zijn wiek geschoten, maar moet het wel be-amen. En daar blijft het voorlopig bij.
's Avonds alweer de beesten naar de wei en Fons smorgens vroeg er heen.
Hij had al eens wat over Lone gehoord en ook over een soort van maatregelen ter bezwering van rare streken en daarom als voorzorg een koptoom meegenomen voorzien van een bepaalde kruisvorm.
En jawel, weer is 't vreemde, twaalfde paard in de wei.
Fons gooit als de weerlicht het koptoom over de paardensnuit en zet op stal daarmee het paard vast.
"Nou, baas, ge moet niet boos worden," zegt hij, maar het vreemde paard is er weer bij!"
De boer, wat onwillig gaat mee naar de stal, waar hij het paard ziet rukken en trekken aan het koptouw, maar nu zeker dank zij de kruisvorm er niet in slaagt ongezien te verdwijnen.
"Fons", zegt de baas, "'k weet dat het niet pluis is in Baalhoek; 'k durf niet te zeggen wat ik denk, maar geef me de zweep, dan zullen we er eens op los ranselen!"
En buiten voor de stal geeft de boer het paard er met de zweep van langs, waarbij het dier onder het uiten van menselijke smartkreten zich tenslotte weet los te rukken en met razende snelheid verdwijnt.
"Nou", zegt de boer, "'k zal 't nu maar zeggen, 'k denk dat het Lone is, maar ze zal er wel van genezen zijn, fatsoenlijke mensen te plagen!"
En zeker moet het geholpen hebben, meneer, want nooit heeft iemand van Lone Mondus op Baalhoek nog last gehad! Zo althans wist grootvader te vertellen.
Onderwerp
SINSAG 0608 - Andere Begegnungen mit Hexentieren.
SINSAG 0608 - Andere Begegnungen mit Hexentieren.
Beschrijving
Heks loopt als paard in de wei; vangen van het paard met koptoom met kruisvorm; bij afranselen van paard horen van menselijke stem; daarna geeft heks geen last meer.
Bron
Collectie De Vries, verslag 24, verhaal 3 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Lone Mondus
Lone Mondus
Naam Locatie in Tekst
Baalhoek
Baalhoek
Graauw
Graauw
Walsoorden
Walsoorden
Plaats van Handelen
Baalhoek
Baalhoek