Hoofdtekst
Der wie in man dy gong der wolris op út to streupen, mar hy wie ek in tûke ynbrekker en rover. Hy wie troud mei in frou, dy koe noait har mûle hâlde en dy't altyd troch de koer foel as men har ûnderfrege.
Op in kear doe hie dy man ris wer mei syn maet ynbrutsen. Sy hienen in protte jild meinaem. Mar dy maet wie bang dat de oare syn wiif har net stilhâlde koe en har mûle wer foarbyprate soe.
Dêrom praetten se ôf, dat wylst hy op it tsjerkhôf yn 'e nacht it jild neitelle soe en yn twa gelikense parten fordiele, soe de oare mei 't wiif bylâns om har sjen to litten hwat se streupt hienen, mar dan soed er har tofiter ha.
De man helle earst de hazze dy't er fangd hie, út 'e strik yn in fisknet. En de grouwe snoek dy't er fangd hie, helle er út it net en brocht him yn 'e hazzestrik. Doe gong er mei 't wiif op stap. Hy kaem by 't net lâns, dêr't de hazze yn siet. It wiif stie stomforbaesd en sei: "Ik ha noch noait sjoen, dat in hazze yn in fisknet fangd wurdt." En doe't se by de snoek yn 'e hazzestrik kom, wie se noch folle mear forbaesd.
Sa kamen se ek by 't tsjerkhôf lâns. Dêr siet de maet to jildtellen. Hy hie it tsjerkhôf útsocht, omt dat it bêst fortroud wie. Dêr kom noait ien. Hy hie 't lantearntsje der by. Hy sei hyltyd mar: "Dat bin minen, dat bin dinen."
"Sjoch," sei 't minske, "dêr sit ien."
"O," sei har man, "dat is de duvel, die is oan 't siele-tellen. Hear mar ris."
De oare deis kamen de plysjes. Der wie ynbrutsen woarn en de plysjes hienen de man yn 'e rekken. Sy tochten, it wyfke soe de saek wol gau forklappe, hwant dy koe har noait stilhâlde.
Mar de man sei: "Jimme hoeve har neat to freegjen, hwant myn wyfke kinne jim doch net op oan. Dy seit der samar hwat hinne. Mar as jim dat perfoarst wolle, kinne jim har wol útfreegje."
Doe fregen de plysjes har, oft se wol hwat fan dy ynbraek wist.
"Jawis wol," sei se, "en myn man wyt it ek wol."
Hy sei: "Gjin sprake fan. Dû seist mar hwat."
Hja forfette: "Dû hast my ommers alles sjen litten. De hazze siet yn 't net en de snoek siet yn 'e strik en de duvel siet to sieletellen."
"Nou hearre jim 't", sei de man. "Is dat nou praet fan in forstânnich minske?"
De plysjes moasten tajaen, dat it der by troch wie en de man rekke frij.
Op in kear doe hie dy man ris wer mei syn maet ynbrutsen. Sy hienen in protte jild meinaem. Mar dy maet wie bang dat de oare syn wiif har net stilhâlde koe en har mûle wer foarbyprate soe.
Dêrom praetten se ôf, dat wylst hy op it tsjerkhôf yn 'e nacht it jild neitelle soe en yn twa gelikense parten fordiele, soe de oare mei 't wiif bylâns om har sjen to litten hwat se streupt hienen, mar dan soed er har tofiter ha.
De man helle earst de hazze dy't er fangd hie, út 'e strik yn in fisknet. En de grouwe snoek dy't er fangd hie, helle er út it net en brocht him yn 'e hazzestrik. Doe gong er mei 't wiif op stap. Hy kaem by 't net lâns, dêr't de hazze yn siet. It wiif stie stomforbaesd en sei: "Ik ha noch noait sjoen, dat in hazze yn in fisknet fangd wurdt." En doe't se by de snoek yn 'e hazzestrik kom, wie se noch folle mear forbaesd.
Sa kamen se ek by 't tsjerkhôf lâns. Dêr siet de maet to jildtellen. Hy hie it tsjerkhôf útsocht, omt dat it bêst fortroud wie. Dêr kom noait ien. Hy hie 't lantearntsje der by. Hy sei hyltyd mar: "Dat bin minen, dat bin dinen."
"Sjoch," sei 't minske, "dêr sit ien."
"O," sei har man, "dat is de duvel, die is oan 't siele-tellen. Hear mar ris."
De oare deis kamen de plysjes. Der wie ynbrutsen woarn en de plysjes hienen de man yn 'e rekken. Sy tochten, it wyfke soe de saek wol gau forklappe, hwant dy koe har noait stilhâlde.
Mar de man sei: "Jimme hoeve har neat to freegjen, hwant myn wyfke kinne jim doch net op oan. Dy seit der samar hwat hinne. Mar as jim dat perfoarst wolle, kinne jim har wol útfreegje."
Doe fregen de plysjes har, oft se wol hwat fan dy ynbraek wist.
"Jawis wol," sei se, "en myn man wyt it ek wol."
Hy sei: "Gjin sprake fan. Dû seist mar hwat."
Hja forfette: "Dû hast my ommers alles sjen litten. De hazze siet yn 't net en de snoek siet yn 'e strik en de duvel siet to sieletellen."
"Nou hearre jim 't", sei de man. "Is dat nou praet fan in forstânnich minske?"
De plysjes moasten tajaen, dat it der by troch wie en de man rekke frij.
Onderwerp
AT 1381 - The Talkative Wife and the Discovered Treasure 
AT 1381 - The Talkative Wife and the Discovered Treasure 
ATU 1381 - The Talkative Wife and the Discovered Treasure.
ATU 1381 - The Talkative Wife and the Discovered Treasure.
Beschrijving
Een man ging met zijn maat nogal eens uit stropen, en daarnaast braken ze ook veel in. Maar de echtgenote van de man kon nooit haar mond houden, en vertelde altijd alles als ze ondervraagd werd. Toen de twee maten weer een keer ingebroken hadden, wilden ze niet gepakt worden doordat de vrouw haar mond niet kon houden, en ze verzonnen een list. De ene man deed in een visnet een haas en in een hazestrik een grote snoek. De andere man ging op het kerkhof het geld verdelen. De eerste man liet daarna zijn verbaasde vrouw het visnet en de strik zien. Toen ze langs het kerkhof kwamen, zei hij: "Kijk, daar zit de duivel zielen te tellen." Toen de volgende dag de politie haar kwam ondervragen, vertelde ze dat ze alles had gezien: de haas zat in een visnet en de snoek zat in een strik, en de duivel zat zielen te tellen. De agenten moesten aan de man toegeven dat de vrouw onzin praatte, en hij werd niet opgepakt.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 228, verhaal 7
Commentaar
10 juli 1967
The Talkative Wife and the Discovered Treasure
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21