Hoofdtekst
Heksen:
In mijn jeugd werden hier vrij veel vrouwen voor heks uitgemaakt, en men was bevreesd, met zoo’n vrouw in aanraking te komen. Zwangere vrouwen werden gewaarschuwd, niet in de buurt van een heks te komen. Ook probeerde men te voorkomen, dat deze verdachte vrouwen in de buurt van kleine kinderen kwamen, bevreesd als men was voor de kwade hand.
Er werd verteld, dat men een heks onschadelijk kon maken, en kon vaststellen, of het waar was, als zoo’n vrouw een begrafenis bijwoonde. Bij de begrafenis op het kerkhof strooide de priester een handvol aarde op de kist. Daarna ging de stoet nogmaals de kerk in om de staties te bidden. Als men wat van deze grond kon bemachtigen, en deze op de kerkdorpel strooien, kon de heks niet meer de kerk verlaten, en werd daardoor ontmaskerd.
Verslag 47, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, verteld door: Janssen, Johannes Hendrikus, Helden, opgenomen onder L291-9. Helden, 16-2-1969.
In miene jongen tied woordten hei tamelik veul vroulie vör heks oetgemakt. Me hei d’r weze veur, mèt zo vroumes in contact te kome. Getrouwde wiever, die “groeët gonge”, (zwanger), moogde zeker neet in eur buurt kome. Aug perbeerde me ze oet te buurt van klein kiendjes, tie nag te “mem” krege, te haoë. Me waas bang vör de “kwao hangkd”. Woo me d’r zeker van zien, of ’n vrouw ’n Heks waas, dan mos me get grongk zeen te kriegen, dè van ’t sjöpke veel, oe enne geistelik bei ’n begrafenis de liek-keest mèt besjtrouwde.
Zaat ’n heks in de kèrk, en me sjtrouwde dao get van op te kerk-dorpel, dan koos te heks néét mier de kèrk oet.
In mijn jeugd werden hier vrij veel vrouwen voor heks uitgemaakt, en men was bevreesd, met zoo’n vrouw in aanraking te komen. Zwangere vrouwen werden gewaarschuwd, niet in de buurt van een heks te komen. Ook probeerde men te voorkomen, dat deze verdachte vrouwen in de buurt van kleine kinderen kwamen, bevreesd als men was voor de kwade hand.
Er werd verteld, dat men een heks onschadelijk kon maken, en kon vaststellen, of het waar was, als zoo’n vrouw een begrafenis bijwoonde. Bij de begrafenis op het kerkhof strooide de priester een handvol aarde op de kist. Daarna ging de stoet nogmaals de kerk in om de staties te bidden. Als men wat van deze grond kon bemachtigen, en deze op de kerkdorpel strooien, kon de heks niet meer de kerk verlaten, en werd daardoor ontmaskerd.
Verslag 47, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, verteld door: Janssen, Johannes Hendrikus, Helden, opgenomen onder L291-9. Helden, 16-2-1969.
In miene jongen tied woordten hei tamelik veul vroulie vör heks oetgemakt. Me hei d’r weze veur, mèt zo vroumes in contact te kome. Getrouwde wiever, die “groeët gonge”, (zwanger), moogde zeker neet in eur buurt kome. Aug perbeerde me ze oet te buurt van klein kiendjes, tie nag te “mem” krege, te haoë. Me waas bang vör de “kwao hangkd”. Woo me d’r zeker van zien, of ’n vrouw ’n Heks waas, dan mos me get grongk zeen te kriegen, dè van ’t sjöpke veel, oe enne geistelik bei ’n begrafenis de liek-keest mèt besjtrouwde.
Zaat ’n heks in de kèrk, en me sjtrouwde dao get van op te kerk-dorpel, dan koos te heks néét mier de kèrk oet.
Onderwerp
TM 3104 - Duivelsdrek als afweer 
TM 3104 - Duivelsdrek als afweer 
Beschrijving
Angst voor heksen, manier om heks te herkennen.
Bron
Collectie Engels, verslag 9, verhaal 4 (Archief Meertens Instituut)