Hoofdtekst
Vuurmannen:
Vroeger woonden wij op een boerderij op Dekershorst, een gehucht onder Helden-Dorp. Onze buurman, de oude Vercoulen, was een hartstochtelijk verteller. Ik herinner me, dat hij vertelde, dat hij in zijn jeugd, toen hij op een boerderij achter Venlo woonde, meegemaakt had, dat daar een man betoverd was. Hij kreeg soms aanvallen van razernij, en gooide zich kronkelend op de grond, terwijl hij uitriep in doodsangst: “Branden, branden! Altijd branden! Nooit verbranden!” De man meende zelf, dat hij in de hel kwam, en op aarde al de helse pijnen moest doorstaan.
Verslag 58, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen van Johanna Janssen, Helden-Beringe; weergegeven in rapport no. L291-13 van 15-12-62. Helden, 5-2-1970.
Vreuger wonde we op “Dèkershoorst”, ’n boorderei onger Heldjen-Dörp. Oozen èrste nabber, d’n “Aoë Verkoele” koos good vertèlle. In ziene jongen tied wonden dèè op ’n boorderei aochter Vènnel. Dao hei ’n enne mins gekènd, dèè betouverd waas; enne jong, dèè bei zie mooder allein wonde. Hè kreeg aaf en tou aanvalle van razernei, en sjmeet zich kronkelend op te grongkd. In doeëds-éngst reep ’n dan: “Branden. Branden. Altijd branden; nooit verbranden.” De mins mindjen dét ’n in de hèl kwaam, en heij in de wérreld al helse pien mos ongergaon.
Vroeger woonden wij op een boerderij op Dekershorst, een gehucht onder Helden-Dorp. Onze buurman, de oude Vercoulen, was een hartstochtelijk verteller. Ik herinner me, dat hij vertelde, dat hij in zijn jeugd, toen hij op een boerderij achter Venlo woonde, meegemaakt had, dat daar een man betoverd was. Hij kreeg soms aanvallen van razernij, en gooide zich kronkelend op de grond, terwijl hij uitriep in doodsangst: “Branden, branden! Altijd branden! Nooit verbranden!” De man meende zelf, dat hij in de hel kwam, en op aarde al de helse pijnen moest doorstaan.
Verslag 58, Omzetting in Heldens dialect van de verhalen van Johanna Janssen, Helden-Beringe; weergegeven in rapport no. L291-13 van 15-12-62. Helden, 5-2-1970.
Vreuger wonde we op “Dèkershoorst”, ’n boorderei onger Heldjen-Dörp. Oozen èrste nabber, d’n “Aoë Verkoele” koos good vertèlle. In ziene jongen tied wonden dèè op ’n boorderei aochter Vènnel. Dao hei ’n enne mins gekènd, dèè betouverd waas; enne jong, dèè bei zie mooder allein wonde. Hè kreeg aaf en tou aanvalle van razernei, en sjmeet zich kronkelend op te grongkd. In doeëds-éngst reep ’n dan: “Branden. Branden. Altijd branden; nooit verbranden.” De mins mindjen dét ’n in de hèl kwaam, en heij in de wérreld al helse pien mos ongergaon.
Beschrijving
Man die denkt betoverd te zijn denkt in de hel te komen en bij leven pijn moet doorstaan.
Bron
Collectie Engels, verslag 13, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Vercoulen 
Vercoulen 
Naam Locatie in Tekst
Dekershorst
Dekershorst
Helden-Dorp
Helden-Dorp
Venlo
Venlo