Hoofdtekst
Duivels:
[22.]
Ik reed, een paar jaar geleden, op een zondagmiddag naar Mariaveen om bodemvondsten, en kwam over een paadje langs het kanaal. Er stond ergens een oude auto, en in de buurt, langs het kanaal, trof ik drie mannen vissend met de hengel. Ik moest vlak langs. De eerste keek wantrouwig zijdelings. De tweede, een zeer grote man met een ruwe haardos, draaide zich naar mij om, en staarde mij met een paar woeste ogen aan. De derde keek ook even terloops. Ik had ze nooit eerder gezien.
Toen ik 4 uur later terugkeerde, stonden ze nog op dezelfde plaats, ofschoon het geen weer, om te vissen was. Weer gluurde de eerste, doch nu draaide de grootste zich geheel om, en kwam me in de weg staan. Hij keek me met zeer grote, lichtblauwe, doch zeer woeste ogen, als een duivel aan, alsof hij door me heen keek, en me wilde verslinden. Ik keek hem recht in zijn gezicht, en, opeens schrompelde zijn uitdrukking zielig ineen, en week hij af. Het leek me de duivel met zijn trawanten! Dit was één zondag, voordat een jongen in de Sevenumse Peel door een imbeciel werd vermoord. Ook hierin zie ik een opdracht van de duivel.
Verslag 50, Omzetting van de verhalen, verteld door Leonardus Kluijtmans, Helden, doorgegeven onder no. L291-17, op 26-12-1962. Van Nederl. versie in plaatselijk dialect. Helden, 4 nov. 1969
e Paar jaor geleëe ree ich èns mèt te fiets nao “Mariaveen” op enne zonnig-nammedaag. Op te kenaal-diek sjtong örges ennen aoën ótto, en kaal nèven ’t pèdje, oe ich overkwaam, zootten drei man te veesse met te viem. D’n èrste dreide zich half öm, en keek mich wantrouwig nao. D’n twidde, ennen hieël groeëte kèrel mèt enne weusten haorkop, dreide zich gans öm, en keek mich mèt e paar weuste augen aan. D’n derde keek mich zoeë efkes tersloups aan. Ich hei ze noeët ierder gezeen. Wie ich öm veer oor trök kwaam, sjtonge ze nag op te zelfde plak. D’n èrste gluurde mèr efkes, mèr dèè middelste kwaam mich dit kieër in de weeg sjtaon. Hè keek mich mèt hieël groeëte leechtblauw, en hieël weuste augen aan. ’t Waas net ten duvel. Auge, zo groeët, wie kooffie-telderkes, die dor mich hèèn perbeerden te kieke. Net, of e mich mèt hoed en haor op wo vrete.
Ich keek öm rèècht in zie gevreet, en, opèns zaag ich öm aaf wieken, en zie gezeecht hieël zielig inein sjrompele.
Ich herinner mich nag, dèt ’t net ein wèèk waas vördét in de Zééremse Pieël enne jonge jong dor ennen imbeciel vermoord woordt.
[22.]
Ik reed, een paar jaar geleden, op een zondagmiddag naar Mariaveen om bodemvondsten, en kwam over een paadje langs het kanaal. Er stond ergens een oude auto, en in de buurt, langs het kanaal, trof ik drie mannen vissend met de hengel. Ik moest vlak langs. De eerste keek wantrouwig zijdelings. De tweede, een zeer grote man met een ruwe haardos, draaide zich naar mij om, en staarde mij met een paar woeste ogen aan. De derde keek ook even terloops. Ik had ze nooit eerder gezien.
Toen ik 4 uur later terugkeerde, stonden ze nog op dezelfde plaats, ofschoon het geen weer, om te vissen was. Weer gluurde de eerste, doch nu draaide de grootste zich geheel om, en kwam me in de weg staan. Hij keek me met zeer grote, lichtblauwe, doch zeer woeste ogen, als een duivel aan, alsof hij door me heen keek, en me wilde verslinden. Ik keek hem recht in zijn gezicht, en, opeens schrompelde zijn uitdrukking zielig ineen, en week hij af. Het leek me de duivel met zijn trawanten! Dit was één zondag, voordat een jongen in de Sevenumse Peel door een imbeciel werd vermoord. Ook hierin zie ik een opdracht van de duivel.
Verslag 50, Omzetting van de verhalen, verteld door Leonardus Kluijtmans, Helden, doorgegeven onder no. L291-17, op 26-12-1962. Van Nederl. versie in plaatselijk dialect. Helden, 4 nov. 1969
e Paar jaor geleëe ree ich èns mèt te fiets nao “Mariaveen” op enne zonnig-nammedaag. Op te kenaal-diek sjtong örges ennen aoën ótto, en kaal nèven ’t pèdje, oe ich overkwaam, zootten drei man te veesse met te viem. D’n èrste dreide zich half öm, en keek mich wantrouwig nao. D’n twidde, ennen hieël groeëte kèrel mèt enne weusten haorkop, dreide zich gans öm, en keek mich mèt e paar weuste augen aan. D’n derde keek mich zoeë efkes tersloups aan. Ich hei ze noeët ierder gezeen. Wie ich öm veer oor trök kwaam, sjtonge ze nag op te zelfde plak. D’n èrste gluurde mèr efkes, mèr dèè middelste kwaam mich dit kieër in de weeg sjtaon. Hè keek mich mèt hieël groeëte leechtblauw, en hieël weuste augen aan. ’t Waas net ten duvel. Auge, zo groeët, wie kooffie-telderkes, die dor mich hèèn perbeerden te kieke. Net, of e mich mèt hoed en haor op wo vrete.
Ich keek öm rèècht in zie gevreet, en, opèns zaag ich öm aaf wieken, en zie gezeecht hieël zielig inein sjrompele.
Ich herinner mich nag, dèt ’t net ein wèèk waas vördét in de Zééremse Pieël enne jonge jong dor ennen imbeciel vermoord woordt.
Onderwerp
SINSAG 0945 - Andere Begegnungen mit dem Teufel. 
SINSAG 0945 - Andere Begegnungen mit dem Teufel. 
Beschrijving
Veronderstelling dat onguur uitziende mannen de duivel en zijn trawanten zijn.
Bron
Collectie Engels, verslag 17, verhaal 22 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Sevenumse Peel
Sevenumse Peel
Naam Locatie in Tekst
Mariaveen
Mariaveen