VODA_045_15

Ie-j heb mangs wal es ’ezene dat as ze elders een slaghout ’ehouwen hebt, dat die stam zo rood wordt. En vooral as de late aa.. aovendzunne d’r overheen schient, dan is d’r.. ligt d’r zo’ne rooie gloed over daen.. daen eh.. die stam [haalt neus op]. En now zal j’u afvraogen: hoe kump det noe? Hoe kump now dat uut die elzen eigenlijk rood sap kump? Nou, dat za’k oe nou ’s efkes oet de deuke doon en dat zit zo: dat kump nog van de tied toen de duvel nog op de aarde rondwandelde. En op ‘ne mooien dag toen was ‘n duvel dus op pad ’egaon, ehm... he wol es proberen of e nog neet wat ’t een en ander oet kon halen, en he had ’n helen dag al rond’elopen, maor he kon niks doon. De minsen waren allemaol ’ewaarschouwd van je moet veur d’n duvel mo-je oppassen, mot veurzichtig wezen a-je daen duvel tegenkomt, dus geen enen trappen d’r in. En dat was een verdrietig spul, want daen duvel dae ging ’s aovens weer op huus aan en toen zag e daor aan de kante van de weg daor zag e ‘ne.. ‘ne sik staon. He dach: jao, a’k dan al geen minse kan kriegen, dan neem ik daen sik mit. Dan he’k tenminste wat. En he greep daen sik bie ’n staart en trok ‘m mit. Daen sik had d’r hielemaol geen zin aan om mit te gaon mit ’n duvel en he zetten zich schrap, maor ’n duvel dae trok en.. en sik mós mit. En op ’n ogenblik toen dacht daen duvel: a’k now es ’n beetje in dat bos deur gao, zo schuun deur, dan bekort ik mie de weg een klein beetje, dan hoef ik dae groten umweg niet te maken, dan gao ik hier door ’n bos hèn. En dat was deur ’n elzenbos. En ’n duvel met ’n sik d’r doorheen en trekken. Maar toen e in dat elzenbos kwam, toen kon daen sik daen kreeg houvast, op de grónd. En he zat de achterpeut schrap en he bleef staon. En ’n duvel maor trekken. En maar trekken, en maar trekken. He zeg tègen daen sik: “Ie-j mót mit!” en he gaf nog es ne flinke ruk aan daen staart en toen knappen plotseling knappen daen staart of en daen sik d’r tussenuut. En dat blood uut dae staart, wat daen duvel in de handen had, dat lekken op de grónd en de wortels van de elzen die zogen det op en zo kump ’t dat d’n duvel.. eh.. de… de elzen rood sap hebt.
Nou zal je wel denken: ach, dat zal wel een verhaaltje wèzen, maar dat is werkelijk geen verhaaltje, want dan mo-je mie es vertellen waorum die sikken den zo’n klein stertje hebt.

Hoe de elzen aan hun rode sap komen en de geiten aan hun korte staart.
De duivel nam een keer een geit mee door het elzenbos. De geit wilde niet en verzette zich. De duivel probeerde de geit mee te trekken en trok uiteindelijk de staart van de geit eraf. Het bloed uit de staart werd door de elzenbomen opgezogen. Zo kregen ze hun rode sap. De geiten hadden vanaf nu een kort staartje.

Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)

A2216.2 - Devil pulls off goats’ tails: hence lack tails.    A2216.2 - Devil pulls off goats’ tails: hence lack tails.   

A2755.2 - Origin of blood-colored sap in trees.    A2755.2 - Origin of blood-colored sap in trees.   

Dit verhaal is waarschijnlijk, afgaande op bijgeleverde documentatie, op 21 februari 1973 uitgezonden op de radio (Vonken onder de As).