Hoofdtekst
Us heit Piter wie noch mar even troud. Op in kear sei ús mem: "Sille wy even nei myn folk ta?" "Bêst", sei heit.
Doe't se wer op hûs ta roannen, gongen se oer in sânreed. Heit sei ynienen tsjin mem: "Pas op, gean hwat oer side. 't Is hjir allegear wetter."
"Ei né," sei mem, "der is gjin wetter."
"Doe," sa fortelde heit letter, "stie 'k foar twa keardels, dy wienen alderôfgryslikste great. Ik moest de holle hielendal achteroer ha, om nei de gesichten to sjen. 't Wienen reuzen: hesselstokken. Elk hie in stok yn 'e hân. Ik woarde bot kjel." Mar mem seach neat.
't Wie op 'e Nije wei, sahwat op healwei. Heit fortelde 't net oan mem, hwant hy wie dêr faek yn dy hoeke to murdzjen en hy wie bang dat mem it dan net mear fortrouwe soe.
Letter ha se dêr op dat plak in sleat groeven en binne der tillefoanpeallen kom.
Doe't se wer op hûs ta roannen, gongen se oer in sânreed. Heit sei ynienen tsjin mem: "Pas op, gean hwat oer side. 't Is hjir allegear wetter."
"Ei né," sei mem, "der is gjin wetter."
"Doe," sa fortelde heit letter, "stie 'k foar twa keardels, dy wienen alderôfgryslikste great. Ik moest de holle hielendal achteroer ha, om nei de gesichten to sjen. 't Wienen reuzen: hesselstokken. Elk hie in stok yn 'e hân. Ik woarde bot kjel." Mar mem seach neat.
't Wie op 'e Nije wei, sahwat op healwei. Heit fortelde 't net oan mem, hwant hy wie dêr faek yn dy hoeke to murdzjen en hy wie bang dat mem it dan net mear fortrouwe soe.
Letter ha se dêr op dat plak in sleat groeven en binne der tillefoanpeallen kom.
Beschrijving
Een man liep samen met zijn vrouw terug naar huis, toen hij water op de zandweg zag liggen. Zijn vrouw zag niets. Ook zag hij twee reuzen voor hem staan. Dit heeft hij maar niet tegen zijn vrouw gezegd, anders zou zij niet meer willen dat hij in die omgeving op bunzingjacht zou gaan. Later zijn er op die plek lantaarnpalen gekomen.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 248, verhaal 11
Commentaar
10 september 1967
Naam Overig in Tekst
Piter 
Piter 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21