Hoofdtekst
De stiennen ûlebuorden.
Der wie in boer, dy wenne ergens boppe Ljouwert. Hy hie nei stêd ta west, nei de merk en wie nou op 'e weromreis. It wie min, stoarmachtich waer en de boer siet tige oer syn minne, âlde skuorre yn. Hy wie deabinaud, dat dy der oan gean soe.
Sa nou en dan suchte hy der oer.
Doe kaem der in menearke njonken him. Dy sei: "Hwat suchte jo dochs, man!"
"Gjin wûnder", sei de boer, en doe fortelde er, dat syn âld skuorre sa min wie.
Dat menearke, dat wie de duvel. Hy sei: "Dan moatte jo in nije skuorre bouwe litte."
Dêr haw ik gjin jild foar", antwurde de boer. Hwant hy wie earm.
"De duvel hat jild genôch", sei de oare wer.
Mar de boer sei: "Dêr haw ik neat oan."
Doe sei dy oare: "Forkeapje jo dan oan 'e duvel."
Mar dat like de boer op neat. Hy woe net yn 'e macht fan 'e kweade reitsje.
"Jo binne troud, net?" frege 't menearke.
"Ja," sei de boer, "ik haw in wiif en bern."
"Nou, forkeapje jou wiif dan."
"Hwatte?" sei de boer, "myn wiif?"
"Krekt. Dan krije jo in nije skuorre."
"Hoe moat dat dan?" frege de boer.
"Lit dat mar oan my oer", sei de duvel. "Ik soargje der foar dat jo moarnier in nije skuorre ha."
Doe makken se in akkoart. Under d_ foarwaerde wie it kontrakt jildich, dat de nije skuorre der stean soe ear't de hoanne trije kearen kraeid hie. Dan moast alles oan 'e skuorre kant en klear wêze. Mar - dan wie syn wiif foar de duvel as se ienris kaem to forstjerren.
Doe't de boer thúskaem wied er slim senuwachtich. Hy wie sa ûngeduerich, dat hy koe 't nergens fine. Hy roan mar hinne en wer oan ien stik troch.
Syn wiif frege: "Hwat skeelt der oan dy?"
Hy bearde as wie der neat to rêdden.
Se hearden it leven dat de timmerlju makken yn 'e skuorre.
"Soe de skuorre ek - " sei de boerinne. "Ynstoarte", woe se sizze, mar sy doarst net. "'t Is krekt as brekke se de boel ôf."
"Ei né, ju," sei de boer, "dat binne de lûden fan 'e wyn."
Hy prebearre har hyltyd ôf to lieden, as sy der wer oer bigoun, mar hy krige it sels al krapper en krapper. Op 't lêst koed er it net langer foar him sels hâlde en doe fortelde er har alles.
"O heden," sei se, "hastû oer my to biskikken? Mar wacht, se binne noch oan 't timmerjen."
Hja sette earst de spine iepen, dan klonk it better troch. Dêr stienen de boarden en 't oare diggelark yn. Doe klapte se yn 'e hannen en doe bigoun se to kraeijen.
Doe't se twa kear kraeid hie, naem de hoanne it oer.
Doe gong se der út. Doe wie 't hiele hûs klear, bihalve de ûlebuorden. De duvel en alles wie fuort.
De oare deis seagen de minsken yn 't doarp raer op, dat dêr in nije skuorre stie.
De boer gong nei de timmerman ta om der ûlebuorden yn sette to litten, mar dy foelen der oant trije kearen ta wer út. Doe hat er de gatten ticht mitselje litten mei stien. En sûnt hat er noait wer hinder hawn.
De pleats krige de namme: De stiennen Ûlebuorden.
Der wie in boer, dy wenne ergens boppe Ljouwert. Hy hie nei stêd ta west, nei de merk en wie nou op 'e weromreis. It wie min, stoarmachtich waer en de boer siet tige oer syn minne, âlde skuorre yn. Hy wie deabinaud, dat dy der oan gean soe.
Sa nou en dan suchte hy der oer.
Doe kaem der in menearke njonken him. Dy sei: "Hwat suchte jo dochs, man!"
"Gjin wûnder", sei de boer, en doe fortelde er, dat syn âld skuorre sa min wie.
Dat menearke, dat wie de duvel. Hy sei: "Dan moatte jo in nije skuorre bouwe litte."
Dêr haw ik gjin jild foar", antwurde de boer. Hwant hy wie earm.
"De duvel hat jild genôch", sei de oare wer.
Mar de boer sei: "Dêr haw ik neat oan."
Doe sei dy oare: "Forkeapje jo dan oan 'e duvel."
Mar dat like de boer op neat. Hy woe net yn 'e macht fan 'e kweade reitsje.
"Jo binne troud, net?" frege 't menearke.
"Ja," sei de boer, "ik haw in wiif en bern."
"Nou, forkeapje jou wiif dan."
"Hwatte?" sei de boer, "myn wiif?"
"Krekt. Dan krije jo in nije skuorre."
"Hoe moat dat dan?" frege de boer.
"Lit dat mar oan my oer", sei de duvel. "Ik soargje der foar dat jo moarnier in nije skuorre ha."
Doe makken se in akkoart. Under d_ foarwaerde wie it kontrakt jildich, dat de nije skuorre der stean soe ear't de hoanne trije kearen kraeid hie. Dan moast alles oan 'e skuorre kant en klear wêze. Mar - dan wie syn wiif foar de duvel as se ienris kaem to forstjerren.
Doe't de boer thúskaem wied er slim senuwachtich. Hy wie sa ûngeduerich, dat hy koe 't nergens fine. Hy roan mar hinne en wer oan ien stik troch.
Syn wiif frege: "Hwat skeelt der oan dy?"
Hy bearde as wie der neat to rêdden.
Se hearden it leven dat de timmerlju makken yn 'e skuorre.
"Soe de skuorre ek - " sei de boerinne. "Ynstoarte", woe se sizze, mar sy doarst net. "'t Is krekt as brekke se de boel ôf."
"Ei né, ju," sei de boer, "dat binne de lûden fan 'e wyn."
Hy prebearre har hyltyd ôf to lieden, as sy der wer oer bigoun, mar hy krige it sels al krapper en krapper. Op 't lêst koed er it net langer foar him sels hâlde en doe fortelde er har alles.
"O heden," sei se, "hastû oer my to biskikken? Mar wacht, se binne noch oan 't timmerjen."
Hja sette earst de spine iepen, dan klonk it better troch. Dêr stienen de boarden en 't oare diggelark yn. Doe klapte se yn 'e hannen en doe bigoun se to kraeijen.
Doe't se twa kear kraeid hie, naem de hoanne it oer.
Doe gong se der út. Doe wie 't hiele hûs klear, bihalve de ûlebuorden. De duvel en alles wie fuort.
De oare deis seagen de minsken yn 't doarp raer op, dat dêr in nije skuorre stie.
De boer gong nei de timmerman ta om der ûlebuorden yn sette to litten, mar dy foelen der oant trije kearen ta wer út. Doe hat er de gatten ticht mitselje litten mei stien. En sûnt hat er noait wer hinder hawn.
De pleats krige de namme: De stiennen Ûlebuorden.
Onderwerp
VDK 1191A* - Voor de haan kraait boerderij bouwen 
VDK 1191A* - Voor de haan kraait boerderij bouwen 
ATU 0810A* - The Priest and the Devil.
ATU 0810A* - The Priest and the Devil.
Beschrijving
Een boer kwam eens terug van de markt. Het was erg slecht weer, en hij zat te jammeren dat hij bang was dat zijn oude schuur in zou storten. Er kwam een klein mannetje bij hem zitten, die voorstelde dat hij zich zou verkopen aan de duivel. Dan zou hij genoeg geld hebben om een nieuwe schuur te laten bouwen. Toen de man dat niet wilde, stelde de duivel voor dat hij dan zijn vrouw aan hem zou verkopen. Dat wilde de boer wel. Ze spraken af dat eer de haan drie keer gekraaid had, de schuur af zou zijn. Op het moment dat zijn vrouw daarna sterft, is zij voor de duivel. Thuisgekomen kreeg de boer gewetenswroeging, en hij vertelde alles aan zijn vrouw. Zij liep naar de schuur waaraan nog gewerkt werd en kraaide twee keer. Toen begon de haan te kraaien. Toen was het hele huis klaar, behalve de uilenborden, de driehoekige sluitstukken aan de nok van het dak. De duivel en de werklieden waren weg. De boer liet de timmerman de uilenborden maken, maar tot drie keer toe vielen ze eruit. Toen heeft hij de gaten dicht laten metselen. De plaats heeft hij 'de stenen uilenborden' genoemd.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 252, verhaal 1
Commentaar
7 augustus 1967
Voor de haan kraait boerderij bouwen
Naam Locatie in Tekst
Ljouwert
Ljouwert
Leeuwarden
Leeuwarden
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21