CJ026202

Alde Ljibbe' Wemel wie fan 'e duvel biseten. Har man gong tiisdeis nei Grins ta, nei de merk. Dan moest har broer by har komme hwant sy doarst net allinne to wêzen. De katten sieten by har yn 't finsterbank to miauwen en fleagen by de glêzen op, as se der net ynkommen. Ienkear wie der in stik lawaei by har op 'e souder. It wie krekt as woarde der in keardel oer de souder hinne sleept. It hountsje fleach troch de glêzen hinne, sa binaud woarde it.
As hja fuort wie en hja kaem werom, dan doarst hja net yn 'e hûs, earst moest de man thúskomme.
Wemel krige bern en dy formoarde se sels. 't Wie in âlde heks. Hja wenne yn Sumarreheide.

Een vrouw was bezeten door de duivel. Ze durfde nooit alleen thuis te blijven. Dan kwamen er allemaal zwarte katten voor de ramen, die tegen de ruiten opvlogen. En op zolder hoorde ze altijd rare geluiden. De vrouw heeft haar eigen kinderen vermoord.

Corpus Jaarsma, verslag 262, verhaal 2

2 augustus 1967

Ljibbe' Wemel    Ljibbe' Wemel   

Grins    Grins   

Groningen    Groningen   

Sumarreheide    Sumarreheide   

2013-03-01 14:46:21