CJ028314

Maerten de Postrinder komt yn 'e nachts fan it postkantoar mei in knoarre jild by him. Underweis sjocht er ien aonkommen. Maerten tinkt: "Ik krûp yn 'e sleat, dan sjocht er my miskien net."
Mar dy oare hie him wol sjoen. Dy hie èk in knoarre jild by him en tocht krekt itselde. Dat dy kroep oan 'e oare kant fan it paed yn 'e sleat.
As Maerten dêr in skoft yn 'e sleat sitten hat, tinkt er: "Nou sil dy oare wol al lang foarby wêze."
Mar dy oare tinkt krekt itselde, dat hja krûpe beide tagelyk ta de sleat út. As hja elkoar sjogge, sette se it op in rinnen, elk in kant út, sa hurd as se mar kinne.

Een postbode verlaat 's nachts het postkantoor met een grote hoeveelheid geld op zak. Als hij onderweg iemand ziet aankomen, verstopt hij zich in de slootkant. De andere man heeft het gezien: deze heeft ook veel geld bij zich en is net zo bang voor een beroving. Dus ook deze man verstopt zich in de slootkant. Als beide menen dat de ander wel voorbij zal zijn, komen ze tevoorschijn. Zodra ze elkaar zien, zetten ze het beide geschrokken op een lopen.

Corpus Jaarsma, verslag 283, verhaal 14 (archief Meertens Instituut)

ca. 1953

Maerten de Postrinder    Maerten de Postrinder   

2013-03-01 14:46:21