Hoofdtekst
Der wie us in ezel. Dy wie al hiel âld.
"Wy sille him forkeapje foar de dea", sei de boer.
De ezel hearde dat. Hy file út.
Underweis seach er in houn. It wie in âlde houn. Dy seach der treurich út.
"Hwat skilt dy?" frege de ezel.
"Ik kin net mear foar de karre rinne. Nou sille se my dea meitsje."
"Ek al", sei de ezel. "Wytste hwat? Gean mei my."
Underweis seagen se in kat. In âlde kat. It beest klage en jammere dat it hwat die.
"Hwat skilt der oan?"
"Ik kin gjin mûzen mear fange. Nou sille se my ophingje."
"Dus se wolle dy ek al deameitsje? Wolst mei ús?"
Dat woe de kat wol. En hy gong mei.
Underweis troffen se in hoanne. Dy stie op it boerehiem. Hy liet de fearren hingje en hy skriemde. Dat wie bêst to sjen.
"Hwat skilt der oan?"
"Moarn krijt de boer praters. Dan sille se sop ite. En dêr wolle se my ta slachtsje."
"Wolle se dy ek al deameitsje? Gean mar mei ús op stap."
Dat woe de hoanne wol.
Hja roannen mei har fjouweren in hiel ein. Se kommen yn in bosk. In hiel djip bosk mei hiele hege beammen. En it woarde al tsjuster. Hwer moesten se hinne?
De hoanne fleach yn in beam en de kat klom yn in oare beam. Dêr sieten se hiel heech en sy koenen dêr fier sjen.
"Ik sjoch in ljochtsje", sei de hoanne.
"Ik ek", sei de kat.
"Dan gean we dêr op ôf, maten", sei de ezel.
It wie in hûs, dat se sjoen hienen. Mar yn dat hûs sieten rovers. In hiele binde. Mei hiele rare troanjes! It wie in roverhûs!
Hwat de ezel to dwaen hie, dy gong mei de foarste poaten yn 't finsterbank stean. "Dû dêr boven op!" sei er tsjin 'e houn. "En dû op 'e houn", sei er tsjin 'e kat. "En dû op 'e kat", sei er tsjin 'e hoanne.
Dat joech in nuvere fortoaning!
Mar it woarde noch oars. De ezel joech it sein en doe bigong elk fan 'e beesten lûd to jaen op syn eigen menier.
De ezel baltte.
De houn blafte.
De kat miaude.
De hoanne kraeide.
Dat dienen se allegear tagelyk en dat klonk sa raer troch elkoar hinne dat de rovers woarden heislike kjel fan sa'n freeslik lûd.
De iene seach de oare oan. Sy wienen alhiel fan 'e wize.
Doe setten se it tagelyk allegear op in rinnen. Sa binaud wienen se. Rinne sa ha jy net.
"Sjesa," sei de ezel, "nou wy der yn."
Hja hienen honger, mar der wie iten genôch yn 'e hûs. Elk socht in plak op.
De kat gong op 'e hurdplaet sitten.
De houn op it matsje foar de doar.
De ezel gong nei de stâl.
En de hoanne gong op 'e hoannebalke sitten.
Mar in skoft letter, dêr kommen de rovers wer.
Hiel stil gong ien fan har yn 'e hûs.
Hy woe in swewelstok oanstekke.
Dêr seach er in fjurke glimmen.
Mar dat wie it eech fan 'e kat.
Doe't hy der mei de swevelstok by kom, bigong de kat hiel bot to blazen en klaude him yn 't gesicht.
Gau nei de útdoar. Mar dêr woarde er troch Bijke yn 'e skonk biten. De houn bromde fan lulkens.
Doe't er achter de ezel lâns soe, joech dy him in goeije traep.
En heech út 'e hoannebalke klonk it lûd fan 'e hoanne Kukeleku! Kukeleku!
Mar de rover miende, dat der roppen woarde: "Hâld dy skelm! Hâld dy skelm!"
Een oude ezel
Hy sette sokken en kom noait wer werom. Ek fan 'e oare rovers het der noait wer ien west. Sy hienen foargoed de skrik topakken.
De fjouwer freonen bleauwen dêr en hienen alle wille mei elkoar.
"Wy sille him forkeapje foar de dea", sei de boer.
De ezel hearde dat. Hy file út.
Underweis seach er in houn. It wie in âlde houn. Dy seach der treurich út.
"Hwat skilt dy?" frege de ezel.
"Ik kin net mear foar de karre rinne. Nou sille se my dea meitsje."
"Ek al", sei de ezel. "Wytste hwat? Gean mei my."
Underweis seagen se in kat. In âlde kat. It beest klage en jammere dat it hwat die.
"Hwat skilt der oan?"
"Ik kin gjin mûzen mear fange. Nou sille se my ophingje."
"Dus se wolle dy ek al deameitsje? Wolst mei ús?"
Dat woe de kat wol. En hy gong mei.
Underweis troffen se in hoanne. Dy stie op it boerehiem. Hy liet de fearren hingje en hy skriemde. Dat wie bêst to sjen.
"Hwat skilt der oan?"
"Moarn krijt de boer praters. Dan sille se sop ite. En dêr wolle se my ta slachtsje."
"Wolle se dy ek al deameitsje? Gean mar mei ús op stap."
Dat woe de hoanne wol.
Hja roannen mei har fjouweren in hiel ein. Se kommen yn in bosk. In hiel djip bosk mei hiele hege beammen. En it woarde al tsjuster. Hwer moesten se hinne?
De hoanne fleach yn in beam en de kat klom yn in oare beam. Dêr sieten se hiel heech en sy koenen dêr fier sjen.
"Ik sjoch in ljochtsje", sei de hoanne.
"Ik ek", sei de kat.
"Dan gean we dêr op ôf, maten", sei de ezel.
It wie in hûs, dat se sjoen hienen. Mar yn dat hûs sieten rovers. In hiele binde. Mei hiele rare troanjes! It wie in roverhûs!
Hwat de ezel to dwaen hie, dy gong mei de foarste poaten yn 't finsterbank stean. "Dû dêr boven op!" sei er tsjin 'e houn. "En dû op 'e houn", sei er tsjin 'e kat. "En dû op 'e kat", sei er tsjin 'e hoanne.
Dat joech in nuvere fortoaning!
Mar it woarde noch oars. De ezel joech it sein en doe bigong elk fan 'e beesten lûd to jaen op syn eigen menier.
De ezel baltte.
De houn blafte.
De kat miaude.
De hoanne kraeide.
Dat dienen se allegear tagelyk en dat klonk sa raer troch elkoar hinne dat de rovers woarden heislike kjel fan sa'n freeslik lûd.
De iene seach de oare oan. Sy wienen alhiel fan 'e wize.
Doe setten se it tagelyk allegear op in rinnen. Sa binaud wienen se. Rinne sa ha jy net.
"Sjesa," sei de ezel, "nou wy der yn."
Hja hienen honger, mar der wie iten genôch yn 'e hûs. Elk socht in plak op.
De kat gong op 'e hurdplaet sitten.
De houn op it matsje foar de doar.
De ezel gong nei de stâl.
En de hoanne gong op 'e hoannebalke sitten.
Mar in skoft letter, dêr kommen de rovers wer.
Hiel stil gong ien fan har yn 'e hûs.
Hy woe in swewelstok oanstekke.
Dêr seach er in fjurke glimmen.
Mar dat wie it eech fan 'e kat.
Doe't hy der mei de swevelstok by kom, bigong de kat hiel bot to blazen en klaude him yn 't gesicht.
Gau nei de útdoar. Mar dêr woarde er troch Bijke yn 'e skonk biten. De houn bromde fan lulkens.
Doe't er achter de ezel lâns soe, joech dy him in goeije traep.
En heech út 'e hoannebalke klonk it lûd fan 'e hoanne Kukeleku! Kukeleku!
Mar de rover miende, dat der roppen woarde: "Hâld dy skelm! Hâld dy skelm!"
Een oude ezel
Hy sette sokken en kom noait wer werom. Ek fan 'e oare rovers het der noait wer ien west. Sy hienen foargoed de skrik topakken.
De fjouwer freonen bleauwen dêr en hienen alle wille mei elkoar.
Onderwerp
AT 0130 - The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians) 
AT 0130 - The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians) 
ATU 0130 - The Animals in Night Quarters.
ATU 0130 - The Animals in Night Quarters.
SINAT 0130 - Die Tiere im Nachtquartier
SINAT 0130 - Die Tiere im Nachtquartier
VDK 0130 - The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians)
VDK 0130 - The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians)
Beschrijving
Omdat een oude ezel volgens de boer van geen enkel nut meer is, moet hij verkocht worden. De treurige ezel hoort dit en neemt de benen. Onderweg stuit hij op verschillende dieren die eenzelfde lot beschoren is: een hond die dood moet omdat hij geen kar meer kan trekken, een kat die opgehangen zal worden omdat hij geen muizen meer kan vangen en een haan die de volgende dag in de soep aan visite voorgezet zal worden. Met zijn vieren trekken ze verder en al gauw komen ze bij een rovershol aan. De ezel, de hond, de kat en de haan gaan bovenop elkaar, balkend, blaffend, miauwend en kraaiend voor het raam staan. De rovers slaan doodsbenauwd op de vlucht en de dieren doen zich tegoed aan het voor de rovers gereedstaand maal. Als de rovers 's nachts bij het hol terugkomen, nemen de dieren één van de rovers beurtelings te grazen: de kat klauwt zijn gezicht open, de hond bijt hem in zijn hand en de ezel verkoopt hem een flinke trap. Als de gewonde man naar buiten rent, hoort hij de haan 'Kukeleku! Kukeleku!' kraaien. De rover denkt dat er geroepen wordt 'Houd de schelm! Houd de schelm!'.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 284, verhaal 2 (archief MI)
Commentaar
2 november 1953
The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians)
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21