Hoofdtekst
16a.
Ien een darp wazzen een pestoor en een domeneer gewes. De pestoor was zo vet as modder, mao den domeneer niks as fel en but.
Op een kier neuge de pestoor den domeneer uut: hi'j zol is kommen 'n betje praote. Den domeneer nom dat aan. Toe hi'j ien de kamer kwam van de pestoor toe kek e ien de hoch. Daor hienge wös en schink; een hele zölder vol. Den domeneer vroeg hoe 't meugelijk was dat de pestoor zo vöI kreeg, want hi'j kreeg niks. Van de paar cente die te van 't rijk kreeg daor mosse van lève. "Dat is ow eige schuld", had de pestoor gezeid. "Wat, is dat mien eige schuld?"
De pestoor kreeg de fles en deej den domeneer 'n borrel ien. Daornao zei e tegen den domeneer: "Nem um, anders vebrint um. At ik op de preakstoel kom en ik wil niet wette wak gezeid het, dan praot ik latien.Dan wette de minse niet wak gezeid het; daarum brenge ze mien völ. Mao gi'j praot mao deur en deur, en alles wat gi'j zeg dat vestaon ze. Daorum brenge ze ow niks". Den domeneer dronk den borrel op en ging. Onderweg zei e den heren tied: "Nem 'm, anders vebrint um. Nem 'm, anders vebrint um". Hi'j was bang gewes datte 't vegète zol. Op 't les had hi'j 'n pad oaver gemot waor een grote eike heg nève gestaon had. De tek van de heg hiengen half oaver de weg. Hi'j doch: ik mot hadder lopen, anders kom ik te laat tuus. Hi'j deej zien bes, mao daor s!oeg um een tak um de ore. Toe harre ien zien eige gezeid: "Rieza mien ora". Een betje wier opni'j: "Rieza mien ora". En zo was 't deurgegaon bis hi'j tuus kwam. Daor hadde 't opgeschreve. De volgende zondag klimpe op de prèèkstoel en begint te prèke. Toe te een paar weurd had gezeid greppe nor 't oor en zei: "Rieza mien ora". Dat zei e nog een paar kier.
Op 't les hadder één geroepe: "Domeneer, wes mao stil. Komp ien godsnaam mao van de prèèkstoel af". En hi'j deej 't en ging nao huus. De luj uut te kerk begonne te vegadere. Eén zei: "Ik gleuf dat den domeneer gek geworre is". Toe zei een ander: "Dat kump bloots van arremoei. De man mot gehollepe worre". En vanaf die tied harre alle parochianen 'm net as de pestoor schink gebroch en wos en eier. Op 't les hadde gezeid: "Minse, schei der ien godsnaam met uut, want ik krieg te völ; alles bedarf mien".
Ien een darp wazzen een pestoor en een domeneer gewes. De pestoor was zo vet as modder, mao den domeneer niks as fel en but.
Op een kier neuge de pestoor den domeneer uut: hi'j zol is kommen 'n betje praote. Den domeneer nom dat aan. Toe hi'j ien de kamer kwam van de pestoor toe kek e ien de hoch. Daor hienge wös en schink; een hele zölder vol. Den domeneer vroeg hoe 't meugelijk was dat de pestoor zo vöI kreeg, want hi'j kreeg niks. Van de paar cente die te van 't rijk kreeg daor mosse van lève. "Dat is ow eige schuld", had de pestoor gezeid. "Wat, is dat mien eige schuld?"
De pestoor kreeg de fles en deej den domeneer 'n borrel ien. Daornao zei e tegen den domeneer: "Nem um, anders vebrint um. At ik op de preakstoel kom en ik wil niet wette wak gezeid het, dan praot ik latien.Dan wette de minse niet wak gezeid het; daarum brenge ze mien völ. Mao gi'j praot mao deur en deur, en alles wat gi'j zeg dat vestaon ze. Daorum brenge ze ow niks". Den domeneer dronk den borrel op en ging. Onderweg zei e den heren tied: "Nem 'm, anders vebrint um. Nem 'm, anders vebrint um". Hi'j was bang gewes datte 't vegète zol. Op 't les had hi'j 'n pad oaver gemot waor een grote eike heg nève gestaon had. De tek van de heg hiengen half oaver de weg. Hi'j doch: ik mot hadder lopen, anders kom ik te laat tuus. Hi'j deej zien bes, mao daor s!oeg um een tak um de ore. Toe harre ien zien eige gezeid: "Rieza mien ora". Een betje wier opni'j: "Rieza mien ora". En zo was 't deurgegaon bis hi'j tuus kwam. Daor hadde 't opgeschreve. De volgende zondag klimpe op de prèèkstoel en begint te prèke. Toe te een paar weurd had gezeid greppe nor 't oor en zei: "Rieza mien ora". Dat zei e nog een paar kier.
Op 't les hadder één geroepe: "Domeneer, wes mao stil. Komp ien godsnaam mao van de prèèkstoel af". En hi'j deej 't en ging nao huus. De luj uut te kerk begonne te vegadere. Eén zei: "Ik gleuf dat den domeneer gek geworre is". Toe zei een ander: "Dat kump bloots van arremoei. De man mot gehollepe worre". En vanaf die tied harre alle parochianen 'm net as de pestoor schink gebroch en wos en eier. Op 't les hadde gezeid: "Minse, schei der ien godsnaam met uut, want ik krieg te völ; alles bedarf mien".
Beschrijving
Een dikke pastoor nodigt een dominee uit, die heel erg mager is. Hij geeft de dominee de raad om tijdens de preek enkele woorden in het latijn uit te spreken. Als de mensen hem niet meer verstaan, zullen ze hem namelijk wel wat voedsel brengen.
De dominee probeert dit uit. De mensen van de kerk denken dat hun dominee gek is geworden, wat zou komen door zijn armoede. Daarom brengen ze hem voortaan voedsel en drinken.
De dominee probeert dit uit. De mensen van de kerk denken dat hun dominee gek is geworden, wat zou komen door zijn armoede. Daarom brengen ze hem voortaan voedsel en drinken.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.40-41.
Commentaar
c.1946
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20