TINNEV037 - De vuurkeals ien de Beakse hei

24b.
Vrogger, hè, doe moezze ze oaveral van 't ene darp nao 't andere lope, hè. En daor har ene man uut Bèèk de Bèèkse hei deur gemot nao Diem um de hebam de hale. Doe kömp te, hè, op te Hei; daor wöd e muuj en geet e röste. Doe denk te: "Was dat gunt? Daor zun twee vuurkeals, en die zun aan 't vechte met mekaar dat 't vuur der af vlug!" Now wud hi'j zo bang, en hi'j op huus aan. Mao hi'j geet niet nao Diem um de vroedvrouw te hale. Doe vetelt e dat, hè. "Och", harre ze gezeid, "dat gleuf ik toch niet". Hi'j nemp ter nog één met. En dito. Zun ze midden ien de Hei, daor komme die keals weer aan. En ze harre gevloage en gelope en geslagen, hè. En mao niks as vuur. En doe met eur beie, hè, wazze ze niet bang meer gewes, en doe wazze ze nao Diem gegaon en harre de vroedvrouw gehaald, hè. En toe ze ien de Hei komme, hè, was alles geslich gewes; harre ze niks meer gezien.

Een man moet in een ander dorp de vroedvrouw gaan halen. Onderweg wordt hij moe en gaat even rusten. Hij ziet twee vuurmannen met elkaar vechten. Hij schrikt daar zo van, dat hij meteen terug naar huis gaat. Daar wordt hij niet geloofd. Er gaat iemand met hem mee. De vuurmannen vechten nog steeds, maar nu de man niet meer alleen is durft hij wel verder te gaan. Op de terugweg is er niets meer te zien.

Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.47.

c.1946

Beek    Beek   

Beekse Heide    Beekse Heide   

Didam    Didam   

2013-03-01 14:46:20