Hoofdtekst
113.
De ware twee dieve gewes, die harre saoves ien 't café gezète. En zi'j hadden oaverleid wat ze wolle gaon hale. Toe had dén ene gezeid: "Och, ik haal feitelijk wa'k kriege kan." Toe had den andere gezeid: "Ik heb nog veurroad, mo ik wol wel graag een vet schaop hemme; ik hè gebrek aan vettigheid." Harre gezeid: "Mor hoe doe we demet? Wa we hale zö we eerlijk dele straks. Mao waor doe we dat?" "Och," had den ene gezeid, "'t beste bi'j de kerk ien 't doaienhuuske. Daor zun ze allernaol vies van; daor komme ze niet handig. Daor kö we fijn gaon zitte en deiele de boel a we onze zake gedaon hemme." Goed. Mao wie 't eerste was moes toar wachte. Was afgesproake. Tja. 't Had een poosje geduurd. Dén ènen had dan een paar ganze gegreppe bi'j een boer, en zon pungel nötte. Had dén boer dén dag gepluk gehad. Hi'j denk: "Die kan 'k goed metnemme veur de kindere; hemme ze saoves wat te doen." En dat pakt ien de hand, en de beide ganze ook, en daor sjouwt e met nor 't doaienhuuske. Mao die kerk en 't doaienhuuske wazzen afgezet met een grote bukeheg. Toe denkt e: "Die ganze hoef ik ook niet met te nemme. Die kan 'k hier wel achter de heg neergoaie. Die kan 'k straks zo met nemme a we nao huus gaon." Goed.
Mao hi'j wachtte mor op zien kammeraod. Die was uut en bleef uut. Toe denkt e: "Waor zol e toch zun? Zolle ze um gesnap hemme?" En hi'j vevèle zich. Hi'j denk: "Wet ie wa'k doet? lk kraak mien een paar nötte. He'k wat te doen veur tiedverdrief." Hi'j zit daor met die nötte te kraken een paar kier. Mao bi'j aovend is alles zo geheurig. Het de köster net een boodschap nao de pasteri'j. En dèn löp 't kerkhof oaver zo nao de pasteri'j. En dén heurt dat. Mao dén wis niet dat de keal met de nötte dat was. Hi'j denk: "De duvel zit er ien dat huuske en is met de minsebut aan 't krake." Zi'j harre de kerk vebouwd en toe harre die but allemaol aan enen hoop gedaon. Die mozze nog begrave worre. "Die zit daor met die minsebut te krake." En hi'j geet nao de pestoor toe en vetelt um dat: "Daor zit mien toch de duvel in 't doaienhuuske met minsebut aan 't krake. 't Is toch veschrikkelijk. Daor moj nao toe." "Ja," zeit de pestoor, "ik kan 't niet. lk het mien de voet vestoek. lk kan zo wied niet lope." "Now," had de köster gezeid, "dan za'k ow drage. 't Hindert niks, dan draag ik ow de nao toe." 't Is goed. "Now," zeit de pestoor, "dan gaor ik met."
De köster de pestoor up de nek, en daor drigt e met de heer. Toe zit dén keal, dén ien dat doaienhuuske zit, dén wil is kieke of zien kammeraod met dat schaop nog niet kömp. Toe denkt e: "0, daor kumpt e aan." Toe bun ze een trad of vieftien - 't was duuster gewes - van um af, toe zeit e: "Is e goed vet?" Hi'j bedoelde dat schaop. En dat heurt de köster, en de pestoor. Hi'j smiet de pestoor van de nek af. Toe harre ze um allebei lankuut gekönd; toe harre ze allebei weer lope könne. Toe ware ze weer tuus gekomme en had de pestoor gezeid: "A'k béter ha lope könne ha'k um afgewach." En de köster: "Ik kan ok niet bes lope en gi'j ginge de tussen uut." "Jao mao," zei de pestoor, "dat lao we de niet bi'j zitte. We gaon nao den sterken arm, wi'j gaon nao de pelisie. Dén mot dat mor uut de wèèg make. Loop mao dén andere weg aj bang bunt. Gao gi'j efkes nao de veldwachter."
Hi'j kump bi'j de veldwachter en vetelt um dat hele zaakje. "Jao," zeit de veldwachter, "dén zölle wi'j is nor een ander oord brenge dalijk." Hi'j de jas aan en de koppel um en de revolver op, achter ien de tas. En daor stappe ze met eur beien aan. Toe zeit de köster: "Veurzichtig. Röstig. A ze der is uut komme." Hi'j was zo bang. Toe zei e: "Lao we daor is achter de heg gaon zitte, dan zöj 't eiges heure a ze daor zitte."
Onderhand was dén keal toch gekomme met dat schaop. En die zitte daor te dele. Toe zeit e: "Hoe doe we met die nötte. De kinder van mien willen ok graag nötten hemme." "Och," zeit de keal, "wij deilen 't eerlijk. Korn mor hier. Een veur mien en een veur ow. Een veur mien en een veur ow. Een veur mien en een veur ow." En had e die nötte gedeield. En de köster en de veldwachter die harre daor met eur beie achter de heg gelege. Ze harren alles geheurd. "Zie wel", har de köster gezeid, "hi'j is ter met aan 't deiele. Een veur mien en een veur ow. Heur ie dat?" "Jao," had de veldwachter gezeid, "gi'j könt 't zuiver heure."
Op 't les toe harre ze de nötte gedeield gehad. Toe had den ene gezeid: "Mao die twee die achter de heg ligge dan?" Toe zeit e: "Een veur mien en een veur ow."
En zi'j oaverénd - zi'j harre bedoeld die beie ganze - mao zillie wisse niet bèter of 't was um eur bedoeld gewes. Mao zi'j harre met eur beien ok oaverénd gekönd, toe ze zeie: "Een veur mien en een veur ow".
De ware twee dieve gewes, die harre saoves ien 't café gezète. En zi'j hadden oaverleid wat ze wolle gaon hale. Toe had dén ene gezeid: "Och, ik haal feitelijk wa'k kriege kan." Toe had den andere gezeid: "Ik heb nog veurroad, mo ik wol wel graag een vet schaop hemme; ik hè gebrek aan vettigheid." Harre gezeid: "Mor hoe doe we demet? Wa we hale zö we eerlijk dele straks. Mao waor doe we dat?" "Och," had den ene gezeid, "'t beste bi'j de kerk ien 't doaienhuuske. Daor zun ze allernaol vies van; daor komme ze niet handig. Daor kö we fijn gaon zitte en deiele de boel a we onze zake gedaon hemme." Goed. Mao wie 't eerste was moes toar wachte. Was afgesproake. Tja. 't Had een poosje geduurd. Dén ènen had dan een paar ganze gegreppe bi'j een boer, en zon pungel nötte. Had dén boer dén dag gepluk gehad. Hi'j denk: "Die kan 'k goed metnemme veur de kindere; hemme ze saoves wat te doen." En dat pakt ien de hand, en de beide ganze ook, en daor sjouwt e met nor 't doaienhuuske. Mao die kerk en 't doaienhuuske wazzen afgezet met een grote bukeheg. Toe denkt e: "Die ganze hoef ik ook niet met te nemme. Die kan 'k hier wel achter de heg neergoaie. Die kan 'k straks zo met nemme a we nao huus gaon." Goed.
Mao hi'j wachtte mor op zien kammeraod. Die was uut en bleef uut. Toe denkt e: "Waor zol e toch zun? Zolle ze um gesnap hemme?" En hi'j vevèle zich. Hi'j denk: "Wet ie wa'k doet? lk kraak mien een paar nötte. He'k wat te doen veur tiedverdrief." Hi'j zit daor met die nötte te kraken een paar kier. Mao bi'j aovend is alles zo geheurig. Het de köster net een boodschap nao de pasteri'j. En dèn löp 't kerkhof oaver zo nao de pasteri'j. En dén heurt dat. Mao dén wis niet dat de keal met de nötte dat was. Hi'j denk: "De duvel zit er ien dat huuske en is met de minsebut aan 't krake." Zi'j harre de kerk vebouwd en toe harre die but allemaol aan enen hoop gedaon. Die mozze nog begrave worre. "Die zit daor met die minsebut te krake." En hi'j geet nao de pestoor toe en vetelt um dat: "Daor zit mien toch de duvel in 't doaienhuuske met minsebut aan 't krake. 't Is toch veschrikkelijk. Daor moj nao toe." "Ja," zeit de pestoor, "ik kan 't niet. lk het mien de voet vestoek. lk kan zo wied niet lope." "Now," had de köster gezeid, "dan za'k ow drage. 't Hindert niks, dan draag ik ow de nao toe." 't Is goed. "Now," zeit de pestoor, "dan gaor ik met."
De köster de pestoor up de nek, en daor drigt e met de heer. Toe zit dén keal, dén ien dat doaienhuuske zit, dén wil is kieke of zien kammeraod met dat schaop nog niet kömp. Toe denkt e: "0, daor kumpt e aan." Toe bun ze een trad of vieftien - 't was duuster gewes - van um af, toe zeit e: "Is e goed vet?" Hi'j bedoelde dat schaop. En dat heurt de köster, en de pestoor. Hi'j smiet de pestoor van de nek af. Toe harre ze um allebei lankuut gekönd; toe harre ze allebei weer lope könne. Toe ware ze weer tuus gekomme en had de pestoor gezeid: "A'k béter ha lope könne ha'k um afgewach." En de köster: "Ik kan ok niet bes lope en gi'j ginge de tussen uut." "Jao mao," zei de pestoor, "dat lao we de niet bi'j zitte. We gaon nao den sterken arm, wi'j gaon nao de pelisie. Dén mot dat mor uut de wèèg make. Loop mao dén andere weg aj bang bunt. Gao gi'j efkes nao de veldwachter."
Hi'j kump bi'j de veldwachter en vetelt um dat hele zaakje. "Jao," zeit de veldwachter, "dén zölle wi'j is nor een ander oord brenge dalijk." Hi'j de jas aan en de koppel um en de revolver op, achter ien de tas. En daor stappe ze met eur beien aan. Toe zeit de köster: "Veurzichtig. Röstig. A ze der is uut komme." Hi'j was zo bang. Toe zei e: "Lao we daor is achter de heg gaon zitte, dan zöj 't eiges heure a ze daor zitte."
Onderhand was dén keal toch gekomme met dat schaop. En die zitte daor te dele. Toe zeit e: "Hoe doe we met die nötte. De kinder van mien willen ok graag nötten hemme." "Och," zeit de keal, "wij deilen 't eerlijk. Korn mor hier. Een veur mien en een veur ow. Een veur mien en een veur ow. Een veur mien en een veur ow." En had e die nötte gedeield. En de köster en de veldwachter die harre daor met eur beie achter de heg gelege. Ze harren alles geheurd. "Zie wel", har de köster gezeid, "hi'j is ter met aan 't deiele. Een veur mien en een veur ow. Heur ie dat?" "Jao," had de veldwachter gezeid, "gi'j könt 't zuiver heure."
Op 't les toe harre ze de nötte gedeield gehad. Toe had den ene gezeid: "Mao die twee die achter de heg ligge dan?" Toe zeit e: "Een veur mien en een veur ow."
En zi'j oaverénd - zi'j harre bedoeld die beie ganze - mao zillie wisse niet bèter of 't was um eur bedoeld gewes. Mao zi'j harre met eur beien ok oaverénd gekönd, toe ze zeie: "Een veur mien en een veur ow".
Onderwerp
AT 1791 - The Sexton Carries the Parson 
AT 1791 - The Sexton Carries the Parson 
ATU 1791 - The Sexton Carries the Clergyman.
ATU 1791 - The Sexton Carries the Clergyman.
Beschrijving
Twee dieven besluiten hun buit te verdelen in het knekelhuis. Terwijl de een op de ander wacht, kraakt hij noten. De passerende koster denkt, dat de duivel in het huisje mensenbotten zit te kraken, en gaat de pastoor halen, moet hem wegens verstuikte voet dragen en wordt door de dief aangezien voor diens kameraad, die een schaap ging stelen, vraagt of hij goed vet is. Ze rennen weg en de koster haalt de veldwachter. Ze zitten toe te luisteren achter de heg. "Een voor jou, een voor mij,:" horen ze telkens zeggen en denken, dat ze lijken verdelen. "En wat doen we met die twee achter de heg?" "Een voor mij en een voor jou." De twee rennen hard weg, maar de dieven bedoelen de twee ganzen, die de eerste dief er had neergelegd.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.77-78.
Commentaar
The Sexton Carries the Parson
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20