Hoofdtekst
116.
Vroeger veur zestig, zeuventig, tachtig jaor geleje vediene de minse heel weinig, heel weinig. A'j toe dages veertig cent wolle vediene, dan moes ie een flinke warkman zun; anders grep ie de nog nève, dan harre ze ow niet nodig. Now is daor een man, dén is getrouwd en het zeuve kinder, en zien vader en moeder het e bi'j zich. Hi'j ging dages warken in den bos.
Hi'j is daor zo ieverig aan 't warke, toe kömp taor een heer komp taor veurbi'j stappe. En dén steet met zin en vestand nao de man te kieke, dat e zo ijverig was. Hi'j was aan 't takkebosse binde gewes. Het e daor een poosje bi'j gestaon.
Op 't laats hi'j denk: "Ik wil is een pröötje met de man make". Har e gezeid: "Man, wat bu gi'j toch ieverig". "Ja", harre gezeid, "dat mo'k wel. Ik vedien dages veertig cent". "Veertig cent?" harre gezeid. "Ja", had dén man gezeid, "en a'k 't bloots um van te lèven had, dan ha'k te genoeg aan. Daor zet ik wat van op rente, daor betaal ik ouwe schuld van, en van de res léve wi'j". "Wat zeg ie mien daor", had e gezeid, "dan mo gi'j mien dat is uut de knup doen." "Now," had e gezeid, "a'j 't now graag wilt wetten, dan komp gi'j vanaovend mao." Toe zeit dén heer: "Hoe laat bu gi'j tuus?" "Now," zeit e, "ik bun met donker worre, zeuven uur, bun 'k tuus."
Denk tèn heer: "Hi'j zal eers wel brood motten ète, en dan stap ik ter nao toe." Hi'j stap ter um acht uur nao toe. En dén kump binne en zuut ze daor allemaol zitte: vader en de moeder, en de kinder en een paar olde lujkes zatte daor op de stoel. Toe zeit e tege dén man, toe zeit e: "Gi'j het mien van veurmiddag veteld, dat as gi'j van veertig cent konne lève, wat op rente zette, en ow schuld betale. Now mot gi'j mien dan is uutlegge, hoe gi'j dat könt." "Now," zeit e, "dat zal ik ow dan is zegge. Ik het eers gezeid, ik zet wat op rente. Dat zun die kindere die daor zitte. De zitte de zeuven op een ri'j. Die mo'k mao veurschiete, die vediene gin cent. Ik hoop a'k 't later weer krieg. Da ze later veur mien motte zörge. Dat zet ik op rente; dat mo'k eur veurschiete. Doar," harre gezeid, "zitte mien vader en moeder. Da's de ouwe schuld die 'k betale mot. Zi'j hemme vroeger veur mien gewark en now mor ik veur eur warke. Da's de ouwe schuld die 'k terugbetale mot. En de res," harre gezeid, "dat zie'j wel. Daor lève wi'j van." Toe had dén heer gezeid: "Gi'j heb 't fijn oaverleg en heb 't goed veur mekaar." Hi'j had de pottefulje gekrege. "Hier hei vijf en twintig gulde. Dan köj de weer een paar dage tege."
Vroeger veur zestig, zeuventig, tachtig jaor geleje vediene de minse heel weinig, heel weinig. A'j toe dages veertig cent wolle vediene, dan moes ie een flinke warkman zun; anders grep ie de nog nève, dan harre ze ow niet nodig. Now is daor een man, dén is getrouwd en het zeuve kinder, en zien vader en moeder het e bi'j zich. Hi'j ging dages warken in den bos.
Hi'j is daor zo ieverig aan 't warke, toe kömp taor een heer komp taor veurbi'j stappe. En dén steet met zin en vestand nao de man te kieke, dat e zo ijverig was. Hi'j was aan 't takkebosse binde gewes. Het e daor een poosje bi'j gestaon.
Op 't laats hi'j denk: "Ik wil is een pröötje met de man make". Har e gezeid: "Man, wat bu gi'j toch ieverig". "Ja", harre gezeid, "dat mo'k wel. Ik vedien dages veertig cent". "Veertig cent?" harre gezeid. "Ja", had dén man gezeid, "en a'k 't bloots um van te lèven had, dan ha'k te genoeg aan. Daor zet ik wat van op rente, daor betaal ik ouwe schuld van, en van de res léve wi'j". "Wat zeg ie mien daor", had e gezeid, "dan mo gi'j mien dat is uut de knup doen." "Now," had e gezeid, "a'j 't now graag wilt wetten, dan komp gi'j vanaovend mao." Toe zeit dén heer: "Hoe laat bu gi'j tuus?" "Now," zeit e, "ik bun met donker worre, zeuven uur, bun 'k tuus."
Denk tèn heer: "Hi'j zal eers wel brood motten ète, en dan stap ik ter nao toe." Hi'j stap ter um acht uur nao toe. En dén kump binne en zuut ze daor allemaol zitte: vader en de moeder, en de kinder en een paar olde lujkes zatte daor op de stoel. Toe zeit e tege dén man, toe zeit e: "Gi'j het mien van veurmiddag veteld, dat as gi'j van veertig cent konne lève, wat op rente zette, en ow schuld betale. Now mot gi'j mien dan is uutlegge, hoe gi'j dat könt." "Now," zeit e, "dat zal ik ow dan is zegge. Ik het eers gezeid, ik zet wat op rente. Dat zun die kindere die daor zitte. De zitte de zeuven op een ri'j. Die mo'k mao veurschiete, die vediene gin cent. Ik hoop a'k 't later weer krieg. Da ze later veur mien motte zörge. Dat zet ik op rente; dat mo'k eur veurschiete. Doar," harre gezeid, "zitte mien vader en moeder. Da's de ouwe schuld die 'k betale mot. Zi'j hemme vroeger veur mien gewark en now mor ik veur eur warke. Da's de ouwe schuld die 'k terugbetale mot. En de res," harre gezeid, "dat zie'j wel. Daor lève wi'j van." Toe had dén heer gezeid: "Gi'j heb 't fijn oaverleg en heb 't goed veur mekaar." Hi'j had de pottefulje gekrege. "Hier hei vijf en twintig gulde. Dan köj de weer een paar dage tege."
Onderwerp
AT 0921A - The four coins (Focus) 
AT 0921A - The four coins (Focus) 
ATU 0921A - The Sharing of Bread or Money
ATU 0921A - The Sharing of Bread or Money
Beschrijving
Een werkman, takkenbossenbinder, zegt tegen de nieuwsgierige heer, per dag 40 cent te verdienen, waarvan hij niet alleen leeft met zijn gezin, maar ook op rente zet en zijn oude schuld afbetaald. De heer begrijpt het niet en de boer legt uit: zijn kinderen zijn het geld op rente, zijn inwonende oudelui zijn de oude schuld. De heer is zo met de uitleg ingenomen, dat hij de boer 25 gulden geeft.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.79-80.
Commentaar
The Four Coins
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20