Hoofdtekst
127.
De wazzen is een man en een vrouw. 't Was zon kukentje van een vrouw. De man kon de niet völ met beginne. 't Mins was aantrekkelijk, en van alles. Gi'j konne de niet völ met beginne. 't Noodlot wol dat de man kump te starreve. Toe zat ze alleen. Ze had een meid. Den enen dag was 't dit en den anderen dag was 't dat. En dan had ze die kunste en dan had ze dat weer. De meid had gedoch: "Dat löp toch niet klaor. Dat mins het daor toch wel een hèvige schok van gehad." Op een aovend; zi'j geet nao bed. En dan kwam ze de weer uut en dan liep ze 't hele huus deur, en dan zoch z'eur man. En dén kon ze netuurlijk niet vinde; dén was ter niet meer.
En smarges steet ze een kier op, en toe meende ze da ze ien bed geplas het. Ze had 't hemp nat. Denk ze: "God, God, 't is al hoe langer hoe slimmer. Ik mot dat hemp laote dröge. De is toch niemand; ik gaoi bi'j de kachel staon". Ze harren een hele olderwetse kachel gehad. Daor had met dikke letters veur gestaon: 1317. En toe ze de met de bleik hoog steet veur die kachel, toe denk ze aan eur man en toe vilt ze flauw; precies met eur achterwark veur die kachel. En toe had dat nommer drin gebrand gestaon. De meid die kömp en die heurt dat spektakel en die denk: "Och God, gauw met die vrouw nao bed". Mao ze ha mao gekarmp. Had die meid gedoch: "Ik mot nao den dokter toe".
Den dokter die kump en zeit: "Vrouw, wat mankier ow dan?" Zi'j had de gaar niet met veur den dag wille komme. Had de meid gezeid tege den dokter: "Zal ik 't ow mao zegge". En toe had e precies veteld hoe 't was. Har den dokter gezeid: "Dat is niet zo arg. Doe maar is ien de hoogte". "Och nee, dokter", ha ze gezeid, "dat he'k nog noait gedaon. Nee, nee, meneer dokter". Had den dokter gezeid: "Ik zal ow wel helpe". Toe had de meid 't gedaon. De dokter had 't is bekeke. "Now, now, now", had e gezeid, "dat he'k nog nooit gezien; een achterwark van 1317".
De wazzen is een man en een vrouw. 't Was zon kukentje van een vrouw. De man kon de niet völ met beginne. 't Mins was aantrekkelijk, en van alles. Gi'j konne de niet völ met beginne. 't Noodlot wol dat de man kump te starreve. Toe zat ze alleen. Ze had een meid. Den enen dag was 't dit en den anderen dag was 't dat. En dan had ze die kunste en dan had ze dat weer. De meid had gedoch: "Dat löp toch niet klaor. Dat mins het daor toch wel een hèvige schok van gehad." Op een aovend; zi'j geet nao bed. En dan kwam ze de weer uut en dan liep ze 't hele huus deur, en dan zoch z'eur man. En dén kon ze netuurlijk niet vinde; dén was ter niet meer.
En smarges steet ze een kier op, en toe meende ze da ze ien bed geplas het. Ze had 't hemp nat. Denk ze: "God, God, 't is al hoe langer hoe slimmer. Ik mot dat hemp laote dröge. De is toch niemand; ik gaoi bi'j de kachel staon". Ze harren een hele olderwetse kachel gehad. Daor had met dikke letters veur gestaon: 1317. En toe ze de met de bleik hoog steet veur die kachel, toe denk ze aan eur man en toe vilt ze flauw; precies met eur achterwark veur die kachel. En toe had dat nommer drin gebrand gestaon. De meid die kömp en die heurt dat spektakel en die denk: "Och God, gauw met die vrouw nao bed". Mao ze ha mao gekarmp. Had die meid gedoch: "Ik mot nao den dokter toe".
Den dokter die kump en zeit: "Vrouw, wat mankier ow dan?" Zi'j had de gaar niet met veur den dag wille komme. Had de meid gezeid tege den dokter: "Zal ik 't ow mao zegge". En toe had e precies veteld hoe 't was. Har den dokter gezeid: "Dat is niet zo arg. Doe maar is ien de hoogte". "Och nee, dokter", ha ze gezeid, "dat he'k nog noait gedaon. Nee, nee, meneer dokter". Had den dokter gezeid: "Ik zal ow wel helpe". Toe had de meid 't gedaon. De dokter had 't is bekeke. "Now, now, now", had e gezeid, "dat he'k nog nooit gezien; een achterwark van 1317".
Beschrijving
Na de dood van haar man is de vrouw flink van slag. Op een nacht is haar hemd nat en ze gaat voor de kachel staan om te drogen, valt als ze aan haar man denkt flauw, precies op de kachel, waarop met dikke letters 1317 staat. Die drukken zich af op haar achterwerk. De dokter komt kijken en zegt nog nooit een achterwerk uit 1317 gezien te hebben.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.89.
Commentaar
Jurjen van der Kooi merkt het verhaal als Ranke 18.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20