Hoofdtekst
126.
De was een hotel, daor harre ze een ezel. En de ezel die had niks te doen as oaverdag reje de jonges der op. Ja, en dat begriep ie wel hoe jonges zun. Den ene trok um een tek uut, en dan trok den andere um weer een tek uut. Mao den ezel die wier onderhand ouwer en was dat feitelijk muuj. Die denk: "At dat zo aan de gang blif op mien olden dag; dat bun ik zat". Toe denk te: "Ik zal um wel kriege". Zat te weer een kier zon stelletje jonges op, en die zatten um ien de zied te schuppe. Toe smiet e ze der af, en toe kwamme ze ien de brannettels trech. En toe komme die met klachte bi'j de olde luj, en die gaon nao den harbargier. "Mao kiek is, zo en zo". Toe zeit den harbargier tege de vrouw: "Wi'j motten den ezel weg doen, want wi'j vespölle daor klante met. Daor geet zo gin mins meer op". Den ezel had dat geheurd. Toe zeit e: "Ik kan um goed vekope aan een petroalieboer, um petroalie te vente". Toe denk ten ezel: "Mao da's ok een vak, hele dagen aan de kant van de weg gaon staon. Dan bu'k nog niet vri'j. Könne ze mien ok niet met rös laote; he'k de stank te nog bi'j. Ik gao de tussen uut". Denk dén ezel op een marge: "Mao, ik bun vetrokke". Ketst e de tussenuut. Geet saoves stiekum weg.
Het e een end gelope. Hi'j wis feitelijk niet waor hen. Hi'j ging mor op den dolle weg. At e daor mao weg was. Kump te een hond tege. Dén zit daor aan de kant van de weg te janke. Toe zeit e: "Wat het gi'j dan?" "Jao", zeit dén hond. "Ik zun gister op jach gewes. At ik op jach gaot, dan krieg ik gin ète. Dan is de baas bang da'k niet had genog kan lope; das he'k den buuk te dik. Ik had zon honger, en toe he'k een patrijs opgeète. En daor kom ik bi'j um, en toe ha'k de veren aan de mond zitte, now mo'k weg. Den baas zei: 'Ik doej um weg; ik kan um niet meer hemme veur de jach'. En now gao 'k". "O", zei den ezel, "dan gao met mien met. Lao we heer gaon en worre muzikant". Daor stappe ze met eur beien hen.
Komme ze weer een end wiejer. Daor zit een kat aan de kant ien de heg, met een kromme rug. Had daor de hele nach al gezète. Hi'j zat daor te mariauwe. Toe zeie ze: "Wat het gi'j dan?" "Ik het aan de hoenderkukes gezète. Ik het een paar hoenderkukes weggehaald. Dat het de baas gezien. Hi'j löp met 't geweer te loere of te mien zut. At e mien zut, schut e mien dood'". "Och", zeit den ezel. "Dan gao mor met ons met. Lao we muzikant worre". Ze stappe met eur drieën al weg.
Komme ze nèven een boerderi'j. Daor steet een haan op 't hek te kreèje aan de kant van de weg. Toe zeit den ezel tege dén haan: "Gi'j heb 't toch nogal nor ow zin". "Jao, mao niet lang meer". "Wat is dat dan?" "Marge kriege wi'j bezuuk en dan geet vanaovend de kop ter af. Ze koake soep van mien". "Och", zeit den ezel, "mao dat doe we niet. Gaot met mien met. Dan zö we muzikant worre". Ja. Daor stappe ze met eur vieren hen.
Zi'j harren een end gelope. Toe zei den ezel: "Hoe doe we der met? Wi'j wetten toch niet waor hen". Zi'j komme bi'j een groot bos. Ha, nog een end gelope. Toe zei den ezel: "Wi'j könne toch niet aan 't lope blieve? Lao we hier mao zolang röste". Toe ging e veur de grond ligge. Mao den haan floestere ien den boom en ging daor zitte. Het e efkes gezète. Toe begint e te kreèje. Toe zeit den ezel: "Wat het gi'j toch?" "Ik zie een lich daorgund. Dus daor wonen ok minse". "Dan mow we der is hen". Daor stappe ze met eur vieren op aan. Komme ze bi'j dat lich. En toe bekieke ze zich dat.
Toe was dat een hut waor ze vroeger varkes ien gehad harre. Ien dat grote bos wiere dan varkes gehuujd. En den man den huje mos had daor zon kamertje veurin, en achter was 't stalling, zon hut. Daor bleve snachs de varkes.
"Lao we is kieke". En geet ter onderop staon, den ezel. Daor klom den hond boavenop; en toe de kat, en toe den haan. Harre ze een betjen oaverwich gekrege, en valle ze deur de roet heer. Mao daot zatten een paar van die rovers ien. Die ware daor met de buit aan 't dele. Mao die harre zo gauw niet gezien wat te gebeure. Die mene dat 't de pelitie was, die eur achterop zat. En die de tussenuut. Laoten alles ien de steek. En zillie zatten ien 't ding. Goed. Een poosje gezète; de had nog wat éétbaore waar gestaon. Die harre ze zich opgemaak. Hal den ezel gezeid: "Hier blieve wi'j vanach en marge gao we weer vedder". Ja, een ieder was nao zien plaats gegaon. De kat was nao zon vuurhead gegaon. De had nog zon smeulderig vuur iengezète. Dus de keals ware de al langer gewes. De kat was bi'j dén vuurhead gaon ligge. De hond bi'j de deur. En den ezel was een deur wiejer gegaon, waor vroeger de varkès gezèten harre. Hi'j ging op de mis ligge. En den haan was nao bove gevloage. Den ging daor heel boaven ien zitte, op zien plaats.
Mao die rovers, die ware de tussenuut gegaon. Harre ze tege mekaar gezeid: "Wat zuw we toch gek, wat zuw we toch bang. Wet gi'j now wat dat was?" "Ikke niet", had den één tege den ander gezeid. "Dörf gi'j daor heer te gaon?" harre ze gezeid. "Now", harre gezeid, "nie graag". "Now", harre ze gezeid, "a gi'j der hen gaot dan krieg gi'j tweedadde van de buit en nao mien wodt gi'j zovöl as aanvoerder. Dan kriej altied twee patten tegen één". Had ter één gezeid: "Dan waog ik 't toch". Hi'j stap ter nao toe. Hi'j geet zachjes um de hut umheer, en denk: "Wat bu'we toch gek. De is niks". Stapte der ien, 't hok binne. Toe denk te bi'j zien eige: "Ik wil toch lich make, dan kan 'k toch bêter zien". Vroeger harre ze gin lucifers. Toe harre ze zukke vimkes aan de schoorsteen hange. Daor trokke ze der één uut en dan ien 't vuur staoke ze um aan um een lucifer te spore. Hi'j denk: "Dat wil ik ok doen". Trik daor zon vimken uut. Meen te dat 't vuur is; stik te net de kat ien de oge. En die kat vlug um ien 't gezich, en hi'j de tussenuut. "'t Is hier toch niet pluis". Toe lup te tege de hond op. En de hond die biet um ien de kuut, niet veur 't vraoge. De boks kepot en een hele beet ien 't been. En hi'j lup nog al hadder. Toe kump te nève de ezel op. En den ezel van die spektakelderi'j dén sprink oaverend en huw um met de achterpeut dat e op de kop nao bute stoef. Den haan dén wis niet wat ter gaonde was. Dén was deur dat lawaai wakker geworre, en dén begint te krèèje. En toe kump e bi'j zien kammeraod en toe zeit e: "Now, now, now. Ik wol 't vuur aanstèke en toe spoj mien der toch één ien 't gezich. 't Hele gezich schrient mien. En toe gao'k lope en daor kniep mien der toch een ien 't been. 't Bloed lup ter nog af. En toe kom ik deur de deur; daor steet ter een met een knuppel en gif mien een klap da'k nao bute stoaf. De zat ter ok nog één boave. Den zeit: "Brenk mien de schelle mor hier". Dat was de haan.
De was een hotel, daor harre ze een ezel. En de ezel die had niks te doen as oaverdag reje de jonges der op. Ja, en dat begriep ie wel hoe jonges zun. Den ene trok um een tek uut, en dan trok den andere um weer een tek uut. Mao den ezel die wier onderhand ouwer en was dat feitelijk muuj. Die denk: "At dat zo aan de gang blif op mien olden dag; dat bun ik zat". Toe denk te: "Ik zal um wel kriege". Zat te weer een kier zon stelletje jonges op, en die zatten um ien de zied te schuppe. Toe smiet e ze der af, en toe kwamme ze ien de brannettels trech. En toe komme die met klachte bi'j de olde luj, en die gaon nao den harbargier. "Mao kiek is, zo en zo". Toe zeit den harbargier tege de vrouw: "Wi'j motten den ezel weg doen, want wi'j vespölle daor klante met. Daor geet zo gin mins meer op". Den ezel had dat geheurd. Toe zeit e: "Ik kan um goed vekope aan een petroalieboer, um petroalie te vente". Toe denk ten ezel: "Mao da's ok een vak, hele dagen aan de kant van de weg gaon staon. Dan bu'k nog niet vri'j. Könne ze mien ok niet met rös laote; he'k de stank te nog bi'j. Ik gao de tussen uut". Denk dén ezel op een marge: "Mao, ik bun vetrokke". Ketst e de tussenuut. Geet saoves stiekum weg.
Het e een end gelope. Hi'j wis feitelijk niet waor hen. Hi'j ging mor op den dolle weg. At e daor mao weg was. Kump te een hond tege. Dén zit daor aan de kant van de weg te janke. Toe zeit e: "Wat het gi'j dan?" "Jao", zeit dén hond. "Ik zun gister op jach gewes. At ik op jach gaot, dan krieg ik gin ète. Dan is de baas bang da'k niet had genog kan lope; das he'k den buuk te dik. Ik had zon honger, en toe he'k een patrijs opgeète. En daor kom ik bi'j um, en toe ha'k de veren aan de mond zitte, now mo'k weg. Den baas zei: 'Ik doej um weg; ik kan um niet meer hemme veur de jach'. En now gao 'k". "O", zei den ezel, "dan gao met mien met. Lao we heer gaon en worre muzikant". Daor stappe ze met eur beien hen.
Komme ze weer een end wiejer. Daor zit een kat aan de kant ien de heg, met een kromme rug. Had daor de hele nach al gezète. Hi'j zat daor te mariauwe. Toe zeie ze: "Wat het gi'j dan?" "Ik het aan de hoenderkukes gezète. Ik het een paar hoenderkukes weggehaald. Dat het de baas gezien. Hi'j löp met 't geweer te loere of te mien zut. At e mien zut, schut e mien dood'". "Och", zeit den ezel. "Dan gao mor met ons met. Lao we muzikant worre". Ze stappe met eur drieën al weg.
Komme ze nèven een boerderi'j. Daor steet een haan op 't hek te kreèje aan de kant van de weg. Toe zeit den ezel tege dén haan: "Gi'j heb 't toch nogal nor ow zin". "Jao, mao niet lang meer". "Wat is dat dan?" "Marge kriege wi'j bezuuk en dan geet vanaovend de kop ter af. Ze koake soep van mien". "Och", zeit den ezel, "mao dat doe we niet. Gaot met mien met. Dan zö we muzikant worre". Ja. Daor stappe ze met eur vieren hen.
Zi'j harren een end gelope. Toe zei den ezel: "Hoe doe we der met? Wi'j wetten toch niet waor hen". Zi'j komme bi'j een groot bos. Ha, nog een end gelope. Toe zei den ezel: "Wi'j könne toch niet aan 't lope blieve? Lao we hier mao zolang röste". Toe ging e veur de grond ligge. Mao den haan floestere ien den boom en ging daor zitte. Het e efkes gezète. Toe begint e te kreèje. Toe zeit den ezel: "Wat het gi'j toch?" "Ik zie een lich daorgund. Dus daor wonen ok minse". "Dan mow we der is hen". Daor stappe ze met eur vieren op aan. Komme ze bi'j dat lich. En toe bekieke ze zich dat.
Toe was dat een hut waor ze vroeger varkes ien gehad harre. Ien dat grote bos wiere dan varkes gehuujd. En den man den huje mos had daor zon kamertje veurin, en achter was 't stalling, zon hut. Daor bleve snachs de varkes.
"Lao we is kieke". En geet ter onderop staon, den ezel. Daor klom den hond boavenop; en toe de kat, en toe den haan. Harre ze een betjen oaverwich gekrege, en valle ze deur de roet heer. Mao daot zatten een paar van die rovers ien. Die ware daor met de buit aan 't dele. Mao die harre zo gauw niet gezien wat te gebeure. Die mene dat 't de pelitie was, die eur achterop zat. En die de tussenuut. Laoten alles ien de steek. En zillie zatten ien 't ding. Goed. Een poosje gezète; de had nog wat éétbaore waar gestaon. Die harre ze zich opgemaak. Hal den ezel gezeid: "Hier blieve wi'j vanach en marge gao we weer vedder". Ja, een ieder was nao zien plaats gegaon. De kat was nao zon vuurhead gegaon. De had nog zon smeulderig vuur iengezète. Dus de keals ware de al langer gewes. De kat was bi'j dén vuurhead gaon ligge. De hond bi'j de deur. En den ezel was een deur wiejer gegaon, waor vroeger de varkès gezèten harre. Hi'j ging op de mis ligge. En den haan was nao bove gevloage. Den ging daor heel boaven ien zitte, op zien plaats.
Mao die rovers, die ware de tussenuut gegaon. Harre ze tege mekaar gezeid: "Wat zuw we toch gek, wat zuw we toch bang. Wet gi'j now wat dat was?" "Ikke niet", had den één tege den ander gezeid. "Dörf gi'j daor heer te gaon?" harre ze gezeid. "Now", harre gezeid, "nie graag". "Now", harre ze gezeid, "a gi'j der hen gaot dan krieg gi'j tweedadde van de buit en nao mien wodt gi'j zovöl as aanvoerder. Dan kriej altied twee patten tegen één". Had ter één gezeid: "Dan waog ik 't toch". Hi'j stap ter nao toe. Hi'j geet zachjes um de hut umheer, en denk: "Wat bu'we toch gek. De is niks". Stapte der ien, 't hok binne. Toe denk te bi'j zien eige: "Ik wil toch lich make, dan kan 'k toch bêter zien". Vroeger harre ze gin lucifers. Toe harre ze zukke vimkes aan de schoorsteen hange. Daor trokke ze der één uut en dan ien 't vuur staoke ze um aan um een lucifer te spore. Hi'j denk: "Dat wil ik ok doen". Trik daor zon vimken uut. Meen te dat 't vuur is; stik te net de kat ien de oge. En die kat vlug um ien 't gezich, en hi'j de tussenuut. "'t Is hier toch niet pluis". Toe lup te tege de hond op. En de hond die biet um ien de kuut, niet veur 't vraoge. De boks kepot en een hele beet ien 't been. En hi'j lup nog al hadder. Toe kump te nève de ezel op. En den ezel van die spektakelderi'j dén sprink oaverend en huw um met de achterpeut dat e op de kop nao bute stoef. Den haan dén wis niet wat ter gaonde was. Dén was deur dat lawaai wakker geworre, en dén begint te krèèje. En toe kump e bi'j zien kammeraod en toe zeit e: "Now, now, now. Ik wol 't vuur aanstèke en toe spoj mien der toch één ien 't gezich. 't Hele gezich schrient mien. En toe gao'k lope en daor kniep mien der toch een ien 't been. 't Bloed lup ter nog af. En toe kom ik deur de deur; daor steet ter een met een knuppel en gif mien een klap da'k nao bute stoaf. De zat ter ok nog één boave. Den zeit: "Brenk mien de schelle mor hier". Dat was de haan.
Onderwerp
AT 0130 - The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians) 
AT 0130 - The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians) 
ATU 0130 - The Animals in Night Quarters.
ATU 0130 - The Animals in Night Quarters.
SINAT 0130 - Die Tiere im Nachtquartier
SINAT 0130 - Die Tiere im Nachtquartier
VDK 0130 - The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians)
VDK 0130 - The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians)
Beschrijving
Een ezel, die gepest wordt en zijn berijders afwerpt, gaat door de herbergier verkocht worden aan een olieman en besluit ervandoor te gaan. Onderweg komt hij een weggejaagde hond, kat en weggelopen haan tegen en neemt hen mee om muzikant te worden. In een bos vliegt de haan op een boom, ziet een lichtje en ze gaan erheen. Voor het raam klimt de hond op de ezel, de kat daarop en de haan daarop. Ze vallen door de ruit en de binnenzittende rovers gaan ervandoor. De kat kruip bij de haard, de hond bij de deur, de ezel op de mesthoop en de haan op de balken. Een der rovers komt polshoogte nemen, ziet niemand, wil vuur maken, steekt een "vimke" (rijsje) in het oog van de kat, die hem in het gezicht vliegt. Hij loopt tegen de hond, die in zijn been bijt, komt bij de ezel, die hem naar buiten schopt, terwijl de haan kraait. Tegen zijn maten zegt hij, dat toen hij vuur wou maken iemand in zijn gezicht spuugde, toen kneep iemand in zijn been, daarna sloeg iemand hem met een knuppel, terwijl een van boven riep: "Breng mij de schellen maar hier."
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.87-89.
Commentaar
The Animals in Night Quarters (Bremen City Musicians)
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20