Hoofdtekst
141.
De ware vroeger twee mansluj die wazzen aan 't zaod mèje ien 't veld. De was ter eentje bi'j dén deej altied een betje eigenaardig. Dén andere vetrouwen um niet te völ. Den doch daor al zo raar oaver. 's Middags was 't schofte, en toe ète ze een botteram, en toe gaon ze ligge röste. Toe zut dén ene man, dén zut dat den andere zo een moes uut de mond löp en 't veld iengeet. Dén denk: "He, wat eigenaardig. Wach, das niet ien odder met ow. Gi'j könt weerwolve". Toe leit e um op den boek dat de moes ter niet ien kon. Dén moes dén kump weer en snuffelt um um de snuut umheer. Mao hi'j kan der niet ien. Hi'j leit um weer op de rug en toe kruup ten moes ter ien. En toe denk te: "O menneke, now wet ik 't al. Gi'j bunt de weerwolf".
De ware vroeger twee mansluj die wazzen aan 't zaod mèje ien 't veld. De was ter eentje bi'j dén deej altied een betje eigenaardig. Dén andere vetrouwen um niet te völ. Den doch daor al zo raar oaver. 's Middags was 't schofte, en toe ète ze een botteram, en toe gaon ze ligge röste. Toe zut dén ene man, dén zut dat den andere zo een moes uut de mond löp en 't veld iengeet. Dén denk: "He, wat eigenaardig. Wach, das niet ien odder met ow. Gi'j könt weerwolve". Toe leit e um op den boek dat de moes ter niet ien kon. Dén moes dén kump weer en snuffelt um um de snuut umheer. Mao hi'j kan der niet ien. Hi'j leit um weer op de rug en toe kruup ten moes ter ien. En toe denk te: "O menneke, now wet ik 't al. Gi'j bunt de weerwolf".
Beschrijving
Van twee werklui, die na het middageten rusten, ziet de een bij de slapende andere een muis uit de mond komen en weet, dat de ander kan weerwolven. Hij draait de slaper op de buik en nu kan de muis er niet meer in, tot hij de man terugdraait.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.93-94.
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20