TINNEV155

142.
As te vroeger jaore één krank was, en dat bleef lang stoppele en lang kritiek, dan zeie ze al gauw: "Dén is beheks." Onder mekaar dan zeie ze: ,Now dat köwwe wel wette of dat e beheks is. A we 't kusse, waor 't kind op!eit, a we dat los doen en kieken ien die veren en daor zit een krans ien, dan is e beheks." En dat was dan zo. Daor zat een krans ien en hi'j was beheks. Mor um die heks op te spore kwamme de olde minse bi'j mekaar en dan zeie ze: "Wi'j könne die heks opspore." Dan krege ze 't evangelieboek en nammen een slôttel, bonne daor een töwken aan. En dan hiele ze dat boaven 't evangelieboek. Waor de slöttel dan op aan wees ien dat huus wone de heks. Zon mins die ze 't hekse nao gavve, die was ter ongelukkig aan toe. Die wier van alle kante verhast en verhaat. En kwam op slot van rèkening, ien de tied toe de hekse nog veroordeeld wiere, op de brandstapel. Ze wiere dan ien 's Herembarg op de Galgebult vebrand.

Als iemand vroeger lang ziek bleef, werd al gauw gezegd, dat er hekserij in het spel was. Dan werd in het kussen van de zieke gekeken of er een krans van veren in zat. Om de heks op te sporen nam men een evangelieboek, waarboven een sleutel aan een touwtje werd gehouden, die de richting aangaf, waarin de heks woonde. Vroeger kwam zo'n heks op de brandstapel te 's Herenberg op de Galgebult.

Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.94.

Herembarg    Herembarg   

Galgebult    Galgebult   

2013-03-01 14:46:20