Hoofdtekst
171. DE SAGE VAN HET VERZONKEN SLOT
Bij de inrijpoort van het kasteel Bijvank slaan we links af. We volgen van hieraf de Schimmelruiterlaan. Aan onze linkerhand zien we een eikenbos, genaamd de Doolhof. In dit bos moet, maar het zou reeds voor onze jaartelling geweest zijn, een slot gestaan hebben. Maar het schijnt plotseling te zijn verdwenen. Er hebben in de eerste helft van de vorige eeuw zieners geleefd, die stijf en strak volhielden, dat ze in sommige duistere winternachten het slot tussen het dichte geboomte waarnamen. "Olden H." schijnt in die tijd een der meest bevoorrechte zieners geweest te zijn.
Er straalde dan uit de ramen van het grote gebouw een heldere lichtgloed. De omtrekken van het slot waren slechts als zwakke schaduwen in de duisternis waar te nemen. Het merkwaardige was echter dat in het gebouw nooit meer dan één levend wezen werd waargenomen; een vrouw die zich bewoog door de gangen en zalen, zoals dat door de waarnemers door de verlichte ramen werd gezien. Nu vertoonde ze zich voor het ene, dan voor een ander raam. Ze opende een raam en begon daardoor een beddekussen of peluw op te schudden, zodat de veren eruit en in het rond stoven. Plotseling waren voor het oog van de helderzienden slot en licht en dame verdwenen, verzonken; maar de sneeuwvlokken stoven en dwarrelden door de lucht.
Bij de inrijpoort van het kasteel Bijvank slaan we links af. We volgen van hieraf de Schimmelruiterlaan. Aan onze linkerhand zien we een eikenbos, genaamd de Doolhof. In dit bos moet, maar het zou reeds voor onze jaartelling geweest zijn, een slot gestaan hebben. Maar het schijnt plotseling te zijn verdwenen. Er hebben in de eerste helft van de vorige eeuw zieners geleefd, die stijf en strak volhielden, dat ze in sommige duistere winternachten het slot tussen het dichte geboomte waarnamen. "Olden H." schijnt in die tijd een der meest bevoorrechte zieners geweest te zijn.
Er straalde dan uit de ramen van het grote gebouw een heldere lichtgloed. De omtrekken van het slot waren slechts als zwakke schaduwen in de duisternis waar te nemen. Het merkwaardige was echter dat in het gebouw nooit meer dan één levend wezen werd waargenomen; een vrouw die zich bewoog door de gangen en zalen, zoals dat door de waarnemers door de verlichte ramen werd gezien. Nu vertoonde ze zich voor het ene, dan voor een ander raam. Ze opende een raam en begon daardoor een beddekussen of peluw op te schudden, zodat de veren eruit en in het rond stoven. Plotseling waren voor het oog van de helderzienden slot en licht en dame verdwenen, verzonken; maar de sneeuwvlokken stoven en dwarrelden door de lucht.
Onderwerp
SINSAG 1141 - Das versunkene Schloss. Schlechter Ritter von der Erde verschluckt. 
SINSAG 1141 - Das versunkene Schloss. Schlechter Ritter von der Erde verschluckt. 
Beschrijving
In eikenbos de Doolhof bij de Schimmelruiterlaan was vroeger, reeds voor onze jaartelling, een slot, dat verdwenen is, maar door zieners nog wordt waargenomen. Ze zien een heldere lichtgloed eruitkomen en erin een vrouw voor de ramen op en neer gaan, een raam openen en een dekbed uitschudden, zodat de veren in het rond stuiven. Dan was plots het slot verdwenen en stoven sneeuwvlokken door de lucht.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.112-113.
Commentaar
Das versunkene Schloss. Slechter Ritter von der Erde verschlukt
Naam Overig in Tekst
Bijvank
Bijvank
Doolhof
Doolhof
Olden H.
Olden H.
Naam Locatie in Tekst
Schimmelruiterlaan
Schimmelruiterlaan
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20