Hoofdtekst
178.
Vroeger ien mien kinderjaore dan wier der nog wel is tuus veteld, ook deur olde minse, en dan harre ze 't oaver weerwolve. Daor ware wi'j hèvig gek op a we dat konne höre.
Eén vehaaltje hek daor nog van ontholde.
Dat ging oaver een arboier die bi'j harsdag ging dösse bi'j een boer. Bi'j harsdag mosse de eerappele der ook uut. Dan ginge ze 's marges eers dösse, en 's aoves dösse. De eerappele mosse de veur de Diemse kermis uut, anders dos ie niet nao Diem nao de kermis toe.
Toe ging dén boer op een aovend nao dén arbeier toe. Dén woonde ien Oai bi'j Old Zèvender. Toe zeie: "Jan, wi'j wolle weer aan 't dösse". "Jao", zei dén. "'t Is goed. Dat is bes. Een moaie tied now". "Kom ie dan mavroeg?" "Jao, das goed. Ik zal de vlègel ien odder make. Dan kom ik mavroeg".
Jan dén mik de vlègel klaor. Dat dösse mos netuurlijk 's marges vroeg gebeure; um een uur of vier 's marges, want oaverdag mozze ze nor 't land toe.
De vrouw ha koffie gezet. Toe zei Jan: "Now gao 'k mor heer". Mao now mozzie daor veur aj bi'j de boerderi'j kwam mozzie oaver de Strang; dar is een tamelijk breeje sloot. Daor lei een vonder oaver, een plank.
Jan kömp taor bi'j dén plank. Toe zit taor een groten hond minnen op tat vonder. Now toe zei Jan: "Der af". Mao dén hond begon zo te gromme; en 't was zon raren hond; net af te vurige ogen had en heel row haor. Hi'j dos taor niet oaver. Hi'j doch: "Hoe doek taor now met?" Ja, hi'j geet weer nao huus toe. En toe 't lich wudt toe geette weer op stap. En toe kömpte weer bi'j dat vonder. Mao toe was te gin hond meer. En toe kömpte bi'j de boerderi'j en toe zeit de boer: "Potdorie Jan, wat kòm ie laat". "Jao", zeite. "Minse, daor hek mien toch wat gehad vanmarge. Ik kòm daor aan dat vonder; dat wet ie wel, daor bi'j de Strang; en daor zit mien toch een kalf van een hond op; en zon raren hond, met vurige ogen, gleuf ik wel. Ik wier de bang van. En hi'j gromde zo kwaod". "Hoe kan dat now? Hier ien de buurt is niet zon hond". "Jao, dat hét ik ook al gedoch", zei Jan.
Mor oaverdag toe krieg tén boer dén krieg de kaplaon op visite. Efkes praote. En toe vetelt tén boer, vetelt tat tege de kaplaon. Toe zeit tén: "Roep Jan dan is". En toe vetelde Jan aan de kaplaon dat dat zo en zo gegaon had. Toe zei dén: "Jan, gi'j gaot margevroeg weer um vier uur van huus, en at tén hond weer op tar vonder zit—gi'j mot de vlègel metnemme—dan begin ie gewoon op tén hond te dösse, net waor ie um rake könt. Mar atte van 't vonder af is moj nie meer slaon. Gi'j zunt toch niet bang?" "Nee", zeit Jan, "ik bun niet bang". "Hi'j biet ow niet. Mao dat moj doen".
De wier oaverdag völ oaver gepraot en oaver gelache.
Mao ja, Jan um vier uur 's marges de weer op aan. En daor hadde weer gezète. Jan zeit: "Gaot van 't vonder af". "Beu", hadde gezeid. "Dan mok ow mor een betje helpe," had Jan gezeid. Hi'j pakke de vlègel; en hi'j had de tamelijk had aan getrokke. Daor hadde wel een klein betje van ien mekaar gekrompe, dén hond. Hi'j had opgeschik, en opgeschik, net zo lang bis datte aan 't end was gewes. Toe wasse aan de kant gaon zitte. "Zo", ha Jan gezeid, "now kan 'k te wel deur". Jan nao de boerderi'j. "O", had dén boer gezeid, "van de marge buj toch moai op tied. Hi'j zat te zeker niet op". "Jaowel", zei Jan, "mor ik hét um allejekes afgeranseld. Mao doe ging e aan de kant zitte. Hi'j ging niet lope. Mao toe kon ik te deur, want de kaplaon zei ak te deur kon dan mog ik um nie meer slaon".
De kaplaon hei gezeid: "Marge kom ik is vraoge hoe 't gegaon hét". Um een uur of zeuve 's marges, 't dösse was afgelope, met 't koffiedrinke, daor was de kaplaon aangekomme. "Now", harre gezeid, "Jan, hoe ging 't?" "Hi'j zat ter weer op, en hi'j kroop zo zuutjes nor 't end, want ik hét um hèvig afgeranseld. En toe kon 'k te deur en toe hek um mao...". "Jao, dat hei goed gedaon. Now doej margevroeg weer net zo. Mao atte de niet opzit dan moj nie meer slaon".
Den anderen dag, 's marges, toe kump Jan der aan. Hi'j har um al van de verre zien zitte, mor hi'j had weer aan 't end ien 't gres gezète, op 't huukske. Toe harre gezeid: "Slaot mien now nog is". Mor toe had Jan gezeid: "Een hond kan die ook al praote?" "Jao", harre gezeid. "Now", har Jan gezeid, "gaot ter dan mor op zitte". En toe wasse ien één kier weggevloage, en toe harre um niet meer gezien. En toe was 't uut.
Bron: W. Hendriksen.
Vroeger ien mien kinderjaore dan wier der nog wel is tuus veteld, ook deur olde minse, en dan harre ze 't oaver weerwolve. Daor ware wi'j hèvig gek op a we dat konne höre.
Eén vehaaltje hek daor nog van ontholde.
Dat ging oaver een arboier die bi'j harsdag ging dösse bi'j een boer. Bi'j harsdag mosse de eerappele der ook uut. Dan ginge ze 's marges eers dösse, en 's aoves dösse. De eerappele mosse de veur de Diemse kermis uut, anders dos ie niet nao Diem nao de kermis toe.
Toe ging dén boer op een aovend nao dén arbeier toe. Dén woonde ien Oai bi'j Old Zèvender. Toe zeie: "Jan, wi'j wolle weer aan 't dösse". "Jao", zei dén. "'t Is goed. Dat is bes. Een moaie tied now". "Kom ie dan mavroeg?" "Jao, das goed. Ik zal de vlègel ien odder make. Dan kom ik mavroeg".
Jan dén mik de vlègel klaor. Dat dösse mos netuurlijk 's marges vroeg gebeure; um een uur of vier 's marges, want oaverdag mozze ze nor 't land toe.
De vrouw ha koffie gezet. Toe zei Jan: "Now gao 'k mor heer". Mao now mozzie daor veur aj bi'j de boerderi'j kwam mozzie oaver de Strang; dar is een tamelijk breeje sloot. Daor lei een vonder oaver, een plank.
Jan kömp taor bi'j dén plank. Toe zit taor een groten hond minnen op tat vonder. Now toe zei Jan: "Der af". Mao dén hond begon zo te gromme; en 't was zon raren hond; net af te vurige ogen had en heel row haor. Hi'j dos taor niet oaver. Hi'j doch: "Hoe doek taor now met?" Ja, hi'j geet weer nao huus toe. En toe 't lich wudt toe geette weer op stap. En toe kömpte weer bi'j dat vonder. Mao toe was te gin hond meer. En toe kömpte bi'j de boerderi'j en toe zeit de boer: "Potdorie Jan, wat kòm ie laat". "Jao", zeite. "Minse, daor hek mien toch wat gehad vanmarge. Ik kòm daor aan dat vonder; dat wet ie wel, daor bi'j de Strang; en daor zit mien toch een kalf van een hond op; en zon raren hond, met vurige ogen, gleuf ik wel. Ik wier de bang van. En hi'j gromde zo kwaod". "Hoe kan dat now? Hier ien de buurt is niet zon hond". "Jao, dat hét ik ook al gedoch", zei Jan.
Mor oaverdag toe krieg tén boer dén krieg de kaplaon op visite. Efkes praote. En toe vetelt tén boer, vetelt tat tege de kaplaon. Toe zeit tén: "Roep Jan dan is". En toe vetelde Jan aan de kaplaon dat dat zo en zo gegaon had. Toe zei dén: "Jan, gi'j gaot margevroeg weer um vier uur van huus, en at tén hond weer op tar vonder zit—gi'j mot de vlègel metnemme—dan begin ie gewoon op tén hond te dösse, net waor ie um rake könt. Mar atte van 't vonder af is moj nie meer slaon. Gi'j zunt toch niet bang?" "Nee", zeit Jan, "ik bun niet bang". "Hi'j biet ow niet. Mao dat moj doen".
De wier oaverdag völ oaver gepraot en oaver gelache.
Mao ja, Jan um vier uur 's marges de weer op aan. En daor hadde weer gezète. Jan zeit: "Gaot van 't vonder af". "Beu", hadde gezeid. "Dan mok ow mor een betje helpe," had Jan gezeid. Hi'j pakke de vlègel; en hi'j had de tamelijk had aan getrokke. Daor hadde wel een klein betje van ien mekaar gekrompe, dén hond. Hi'j had opgeschik, en opgeschik, net zo lang bis datte aan 't end was gewes. Toe wasse aan de kant gaon zitte. "Zo", ha Jan gezeid, "now kan 'k te wel deur". Jan nao de boerderi'j. "O", had dén boer gezeid, "van de marge buj toch moai op tied. Hi'j zat te zeker niet op". "Jaowel", zei Jan, "mor ik hét um allejekes afgeranseld. Mao doe ging e aan de kant zitte. Hi'j ging niet lope. Mao toe kon ik te deur, want de kaplaon zei ak te deur kon dan mog ik um nie meer slaon".
De kaplaon hei gezeid: "Marge kom ik is vraoge hoe 't gegaon hét". Um een uur of zeuve 's marges, 't dösse was afgelope, met 't koffiedrinke, daor was de kaplaon aangekomme. "Now", harre gezeid, "Jan, hoe ging 't?" "Hi'j zat ter weer op, en hi'j kroop zo zuutjes nor 't end, want ik hét um hèvig afgeranseld. En toe kon 'k te deur en toe hek um mao...". "Jao, dat hei goed gedaon. Now doej margevroeg weer net zo. Mao atte de niet opzit dan moj nie meer slaon".
Den anderen dag, 's marges, toe kump Jan der aan. Hi'j har um al van de verre zien zitte, mor hi'j had weer aan 't end ien 't gres gezète, op 't huukske. Toe harre gezeid: "Slaot mien now nog is". Mor toe had Jan gezeid: "Een hond kan die ook al praote?" "Jao", harre gezeid. "Now", har Jan gezeid, "gaot ter dan mor op zitte". En toe wasse ien één kier weggevloage, en toe harre um niet meer gezien. En toe was 't uut.
Bron: W. Hendriksen.
Beschrijving
Als Jan 's morgens heel vroeg gaat dorsen, moet hij over de beek de Strang middels een vonder, waarop een grote hond met vurige ogen en ruig haar zit, die tegen hem gromt. Jan gaat terug en later als het licht is, gaat hij wer en nu is de hond weg. De boer kent de hond niet, vertelt het verhaal tegen de kapelaan, die Jan aanraadt de hond met de vlegel van de vonder te slaan. De volgende morgen vroeg, als Jan naar zijn werk gaat, zit de hond er weer en Jan geeft een mep en de hond gaat opzij. De kapelaan komt vragen, hoe het ging, en zegt hem de volgende dag hetzelfde te doen. De hond ziet hem komen en zegt: "Sla me nog eens!" Jan is verbaasd, dat de hond praat, maar geeft een klap, zodat de hond wegvliegt en nooit meer terug wordt gezien.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.131-132.
Commentaar
Onder de Beeldknop bevindt zich een foto van Bart van Bindsbergen.
Naam Overig in Tekst
Oai
Oai 
Oud Zevenaar
Oud Zevenaar
Strang
Strang
Jan
Jan
Naam Locatie in Tekst
Diem
Diem
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20