Hoofdtekst
184.
Bart van Bindsbergen
Mien vader ging is een kier met 't geweer. Dat deie de minse vroeger as ze gin wark harre; alle Gelderlanders wazze vroeger stille streupers. As ze een haas bemachtige konne dan deie ze dat; en die zatte der ook met geweld völ.
Op Hèès zat völ wild. Daor had pappa wel is een hèèske gepik. Mao now zeie nog wel is: "Op Héès daor is 't niet pluis". Ik had nog wel is van meer minse geheurd dat daor 't één of ander gaonde was. Of dat waor is wet ik ook niet. Ien ieder geval vader het mien is veteld dat hi'j daor 's aoves was nao toe gegaon. Daor hei bos en daor lei een stuk land tusse; en daor kwammen altied hazen op. Hi'j zat, hi'j zat; net zo lang, ja daor kwam een haas. Hi'j von 't een apatten groten haas. "Ik had um niet te wied; een dattig meter. Ik doch: "Ja, mao gi'j bunt de miene". Ik lei aan, trek af; toe kets mien dat geweer, datte nooit deei. En dén haas die duut een sprung, mao blief zitte. Ik doe der een ander slaghuutje op, zon döpke nume wi'j dat vroeger. Nog een kier. Kets. En dén haas sprink weer op en geet weg. Ik het um niet meer gezien. En 't begon te wèèien ien den bos! Ik denk: "Hoe kan dat now?" En 't was net of ter een hoop saldaote ien 't bos zatte, en da ze met de sabels tege mekaar kletse. En de beum sloege met de toppe ien mekaar. En ik denk: "Hoe is dat now meugelijk?" Mor ik wier der naar van. Anders liep ik altied nève de Landeweer op 't Ketier aan. Ik denk: "Wettie wat? Ik gao de Slèèg ien". Ik vertouwen 't niet. Ik was bang, rejaal bang. Ik de Slèèg ien, mao ik vestop 't geweer en denk: "Margevroeg probier ik 't nog es." Ik kwam tuus. Toe zei de vrouw: "Wat hei toch?" "Jao", zei ik, "de griezel trekke mien oaver de rug. Ik hét taor wat metgemaak ien den bos; wat tat was wet ik niet. Mao mavroeg probier ik 't nog een kier, dan mot ter een haas komme". Ik kon de 's nachs haos niet von slaope. Ik denk: "Wat kan 'k toch gek zun". Den anderen dag vroeg druut, en dat weer op Hèès aan. "En ik ging daor weer zitte", zeie. 't Geweer hak goed ien de zak gestop; dat lei der ook nog; mooi dreug. Ik gaoi de weer zitte. De kwam niks. "Eers nog een grote kat", zeie. Toe docht ik: "Die jig alles weg". Op 't lange les — ze begonnen op Hèès al met de melktuite te rammele — ik denk: "Ik mot gaon". En dan mot ik nao de Landeweer lope. Dan liep ik een endje nève de Landeweer, en dan kreeg ik die brug op Hèès aan. Een endje wier hei een hekke; daor kon 'k deur gaon op 't Ketier aan. Ik gao daor hen, zeie. 't Geweer hiel ik mao tege mien aan, want daor kwam toch gin mins zo vroeg. En toe kòm ik taor aan de brug en toe steet ter een kèèl tege dén eikeboom. En daor mos ik nève. Ik denk: "Gadome, daor steet een oppasser." Ik wier toch zo bang. Ik drukke dat geweer mao goed tege mien aan, datte 't geweer niet kon zien. Een zwaore keal, zo 'k zien kon; een bleek gezich; net oftatte kööltjes vuur ien de ogen had. Hi'j bleef pal staon ik beve oaver 't hele lief. Mor ik kom de brug oaver, en ik doch: "Goddank, hi'j zeit mien niks." En ik loop, zeitte, nor 't hekke toe, een endje wier. 't Hekke geet los. Toe 'k te deur zin, toe sleette dich. Ik denk: "Ak taor tusse zat dan sloeg ik hadstikke dood". En ik zin, zeide, nève de Landewèèr gegaon en ik heb gebeef tok tuus was; van bangigheid. Dat is mien, zeitte, van ze lève nog niet oaverkomme. Mor ik kan ow gerös vetelle: ik zin geen ene kier meer op Hèès gewes um een haas te schiete.
Bron: Kobus van Bindsbergen.
Bart van Bindsbergen
Mien vader ging is een kier met 't geweer. Dat deie de minse vroeger as ze gin wark harre; alle Gelderlanders wazze vroeger stille streupers. As ze een haas bemachtige konne dan deie ze dat; en die zatte der ook met geweld völ.
Op Hèès zat völ wild. Daor had pappa wel is een hèèske gepik. Mao now zeie nog wel is: "Op Héès daor is 't niet pluis". Ik had nog wel is van meer minse geheurd dat daor 't één of ander gaonde was. Of dat waor is wet ik ook niet. Ien ieder geval vader het mien is veteld dat hi'j daor 's aoves was nao toe gegaon. Daor hei bos en daor lei een stuk land tusse; en daor kwammen altied hazen op. Hi'j zat, hi'j zat; net zo lang, ja daor kwam een haas. Hi'j von 't een apatten groten haas. "Ik had um niet te wied; een dattig meter. Ik doch: "Ja, mao gi'j bunt de miene". Ik lei aan, trek af; toe kets mien dat geweer, datte nooit deei. En dén haas die duut een sprung, mao blief zitte. Ik doe der een ander slaghuutje op, zon döpke nume wi'j dat vroeger. Nog een kier. Kets. En dén haas sprink weer op en geet weg. Ik het um niet meer gezien. En 't begon te wèèien ien den bos! Ik denk: "Hoe kan dat now?" En 't was net of ter een hoop saldaote ien 't bos zatte, en da ze met de sabels tege mekaar kletse. En de beum sloege met de toppe ien mekaar. En ik denk: "Hoe is dat now meugelijk?" Mor ik wier der naar van. Anders liep ik altied nève de Landeweer op 't Ketier aan. Ik denk: "Wettie wat? Ik gao de Slèèg ien". Ik vertouwen 't niet. Ik was bang, rejaal bang. Ik de Slèèg ien, mao ik vestop 't geweer en denk: "Margevroeg probier ik 't nog es." Ik kwam tuus. Toe zei de vrouw: "Wat hei toch?" "Jao", zei ik, "de griezel trekke mien oaver de rug. Ik hét taor wat metgemaak ien den bos; wat tat was wet ik niet. Mao mavroeg probier ik 't nog een kier, dan mot ter een haas komme". Ik kon de 's nachs haos niet von slaope. Ik denk: "Wat kan 'k toch gek zun". Den anderen dag vroeg druut, en dat weer op Hèès aan. "En ik ging daor weer zitte", zeie. 't Geweer hak goed ien de zak gestop; dat lei der ook nog; mooi dreug. Ik gaoi de weer zitte. De kwam niks. "Eers nog een grote kat", zeie. Toe docht ik: "Die jig alles weg". Op 't lange les — ze begonnen op Hèès al met de melktuite te rammele — ik denk: "Ik mot gaon". En dan mot ik nao de Landeweer lope. Dan liep ik een endje nève de Landeweer, en dan kreeg ik die brug op Hèès aan. Een endje wier hei een hekke; daor kon 'k deur gaon op 't Ketier aan. Ik gao daor hen, zeie. 't Geweer hiel ik mao tege mien aan, want daor kwam toch gin mins zo vroeg. En toe kòm ik taor aan de brug en toe steet ter een kèèl tege dén eikeboom. En daor mos ik nève. Ik denk: "Gadome, daor steet een oppasser." Ik wier toch zo bang. Ik drukke dat geweer mao goed tege mien aan, datte 't geweer niet kon zien. Een zwaore keal, zo 'k zien kon; een bleek gezich; net oftatte kööltjes vuur ien de ogen had. Hi'j bleef pal staon ik beve oaver 't hele lief. Mor ik kom de brug oaver, en ik doch: "Goddank, hi'j zeit mien niks." En ik loop, zeitte, nor 't hekke toe, een endje wier. 't Hekke geet los. Toe 'k te deur zin, toe sleette dich. Ik denk: "Ak taor tusse zat dan sloeg ik hadstikke dood". En ik zin, zeide, nève de Landewèèr gegaon en ik heb gebeef tok tuus was; van bangigheid. Dat is mien, zeitte, van ze lève nog niet oaverkomme. Mor ik kan ow gerös vetelle: ik zin geen ene kier meer op Hèès gewes um een haas te schiete.
Bron: Kobus van Bindsbergen.
Beschrijving
Vertellers vader ging op hazenjacht, ziet een grote haas, wil schieten, maar het geweer ketst. Het begint hard te waaien, de jager wordt bang en gaat naar huis. Als hij de volgende dsag weer gaa, ziet hij een "zwarte kerel", passert deze, gaat door het hek, dat met een klap dichtslaat, wat zo beangstigd, dat de jager terug naar huis gaat.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.146-147.
Commentaar
Onder de Beeldknop van TINNEV192 bevindt zich een foto van Bart van Bindsbergen
Naam Overig in Tekst
Gelderlanders 
Gelderlanders 
Slèèg
Slèèg
Landeweer
Landeweer
Ketier (Kwartier)
Ketier (Kwartier)
Naam Locatie in Tekst
Hèès
Hèès
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20