Hoofdtekst
203.
Bart van Bindsbergen
Door was is een koningin, mao dat was een vewaand mins. Zi'j was de moaiste, mao zi'j was warkelijk ok moai. Zi'j had een dochtertje, en die was ok moai. En die nume ze aan 't hof zo allemaol Sneeuwwitje, umdat ze zon wit mutske op had en zon wit kleedje aan. Zi'j was een moai meisje.
Die koningin dat was een vewaand mins. Die had een spiegeltje, een toverspiegel. Dan ging ze door veur staon en dan zei ze:
"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wie is nu 't schoonste in ons land?"
En dan zei dat spiegeltje: "Gij, koningin, zijt 't schoonste in ons hele land".
Mao dat meisje dat grööien aan; die wier al groter. Op zekeren dag geet die koningin veur 't spiegeltje staon:
"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wie is de schoonste uit ons land?"
Toe zeit tat spiegeltje: "Gij zijt schoon, maar Sneeuwwitje is duizendmaal schoner dan gij". En door wödt tie kwaod; en die mag dat kind niemeer li'je. De hofdames die marke dat, en die kriegen allemaol een betje medelijde met tat kind, wao.
Net zo lang tœ zeit de koningin tege de hofmeister: "Dat kind wik niemeer bi'j mien. Gi'j mot tat nao den bos brenge en ziet mao waor ie de met blief". In ieder geval hi'j moch ze niemeer tüs brenge. "Jao, dat mok mao doen, hé".
Den hofmeister den anderen dag met Sneeuwwitje op stap. Toe vetelte tege dat kind wat zien moeder veteld hét. En die begint te schreie. "Mao dat hindert niks", zeie; "ik haal ow ok weer op. Ik breng ow now nao de kabouters. Gi'j heb toch wel is geheurd van de kabouters hier achter de berge?" "Jao", zei ze "daor hek wel is van geheurd". "Daor brenk ow nao toe, en daor hei 't heel goed".
Net zo lang gelope en gelope tot ze aan die berge kwamme. Efkes achter die berge door hei zon grot en doar wone de kabouters ien.
Toe steet door al zon kaboutertje bütte, en dén rüp de man en toe zeite: "Ik heb hier een prinsesje en die is van eur moeder weggejaag. Gao gillie is zien of tie hier mag blieve".
Door kump de koning van de kabouters aan. "Och", zeie, "kòm mao gauw ien hüs, klein prinsesje. Kòm mao gauw ien hüs. Wi'j zölle goed veur ow zörge". Toe zeit dén hofmeister: "Zo gauw atte kans is, dan kòm ik eur weer ophale".
Sneeuwwitje die bleef toor dan. En dat ging heel goed.
Mor op een marge tœ geet de koningin weer veur 't spiegeltje staon, en toe zeit ze:
"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wie is nu 't schoonste in ons land?"
Toe zeit tat spiegeltje: "Gij zijt schoon, koningin, maar Sneeuwwitje ginds over de berge, bij de dwerge, is duizendmaal schoner dan gij". En door wödt ze weer kwaod, door wödt ze weer kwaod! "Ik maak ze dood".
Toe trek ze zich as schoaier aan, nemp een hoop grei ien een körfke, allemaol vegift grei, en toe zi'j aan 't lope. Net zo lang gelope en gelope. Mao now had de koning van de kabouters tege Sneeuwwitje gezeid: "Pas op. Atte iemand aan de deur kömp, gi'j mot gin mins binne laote. Gin mins". Ja, dat wòl ze niet doen. Op zekere marge steet Sneeuwwitje aan de deur, en door kump een olde vrouw aan. Die kump gewoon door ien die grot en zeit: "Meisje, ik hét toch sukke moaie kamme. Koopte toch is één". Toe zeit Sneeuwwitje: "Ik mag niks kope. Ik kan nie kope". "Laok te dan is één oppase". En toe pas ze een kaam op en druk die ien de kop. Toe velt Sneeuwwitje flauw. Die kaam was vegiftigd. Kòmme de kabouters tüs. En die zien Sneeuwwitje door ligge. Gauw nao den dokter van de kabouters. Dén kömp en dén trek de kaam drüt, en daor sprink Sneeuwwitje weer op. Toe was ze weer ien odder. "Dat hét de boze koningin gedaon". Ja. Toe zeit de koning: "Denk trum, Sneeuwwitje, laot toch gin mins meer binnen. Die boze koningin die wil ow dood make".
Dat geet een hot goed. Toe geet die koningin weer veur dat spiegeltje staon.
"Spiegeltje aan de wand,
wie is de schoonste in ons land?"
Toe zeit 't spiegeltje: "Koningin, gij zijt schoon, maar Sneeuwwitje ginds over de berge is duizendmaal schoner als gij". Toe denk ze: "Vedomme nog toe, now mok te nog een kier nao toe". Zi'j trek zich weer helemaol de olde rommel aan en nemp een kiske met appele, hele moaie gevarfde appele, met roaie wangetjes, hé. Zi'j geet weer de bargen oaver, hè.
Ja. Net zo lang, zi'j kump weer bi'j de spelonk toor. "Sneeuwwitje", zeit ze, "laot mien toch is binne. Laot mien toch is binne; 'k heb toch zukke moaie appeltjes". "Nee", zeit Sneeuwwitje, "ik mag ow niemeer binne laote. Dat mag ik niemeer doen". "Och, ik heb toch sukke moaie appeltjes. Doet tan 't raam mao los. Dan zöj is zien wat een moaie appels". "Mik ze de raam los," zeit ze, "mòj is gape". En toe stop ze gauw zon appel ien den hals. En zi'j weer weg. Daor velt Sneeuwwitje weer flauw. En door leit ze weer.
Kòmme die kabouters weer tüs, en zien ze eur ligge. En nao de koning toe en nao den dokter. Toe zeit tén dokter: "Nee, door kank nits aan doen. Now geet ze dood". Toe mosse begrave worre. Toe mieke ze een moaie kis van glas, en door leie ze eur ien bütte tusse de bloeme.
Mao now is toor een grote jachstoet. Een moaie jonge prins mag toor ok met jage. En dén dwaalt een betje af en kömp toor net nève die grot woor die kabouters toor zitte. Hi'j züt toor dat kisje. En toe kiekte. "0, wat is tat toch een moai prinsesje". En hi'j rammelt toor en hi'j miert toor. Toe kump toor een kabouter aan en zeit: "Dat hét een boze koningin gedaon. Die hét wat ien den hals". "Hò", zeit de prins, "zi'j is niet dood. Zi'j is niet dood". En den dekkel deraf. En toe lichte 't prinsesje op en toe vlüg eur dén appel üt den hals. En door steet ze weer op; en toe is ze weer spring-lèvendig. En dén prins hét toch zon schik met tat prinsesje. En toe vetelle de kabouters dat vehaal. Toe blaos de prins op 't jachthoorn. En door kòmme alle jagers aan. Dat weuren allemaol koningen en prinsen en zowat, en grave. En door kòmme ze um dat prinsesje hen staon. En toe mos de koning de dan bi'jkòmme. Ja, hi'j wòl eur toch graag metnemme. En toe vroege ze dan woor zi'j van was. En toe zeie ze: "Van die en die". En toe namme ze 't prinsesje met. En toe gavve ze een groot bal, en door wier die koningin ook vezoch. Die wòl dat nie graag, mao zi'j mos te toch nao toe. En toe die koningin dan kwam, toe harre ze een paar grote heite schoen veur eur kloar staon. Door mosse ien, en door mosse ien danse net zo lang bis dat ze dood op de vloer viel. 't Prinseske is later getrouwd met tén prins, en toe hemme ze nog lang en gelukkig gelèèf.
Bron: vermoedelijk de moeder van Bart van Bindsbergen.
Bart van Bindsbergen
Door was is een koningin, mao dat was een vewaand mins. Zi'j was de moaiste, mao zi'j was warkelijk ok moai. Zi'j had een dochtertje, en die was ok moai. En die nume ze aan 't hof zo allemaol Sneeuwwitje, umdat ze zon wit mutske op had en zon wit kleedje aan. Zi'j was een moai meisje.
Die koningin dat was een vewaand mins. Die had een spiegeltje, een toverspiegel. Dan ging ze door veur staon en dan zei ze:
"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wie is nu 't schoonste in ons land?"
En dan zei dat spiegeltje: "Gij, koningin, zijt 't schoonste in ons hele land".
Mao dat meisje dat grööien aan; die wier al groter. Op zekeren dag geet die koningin veur 't spiegeltje staon:
"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wie is de schoonste uit ons land?"
Toe zeit tat spiegeltje: "Gij zijt schoon, maar Sneeuwwitje is duizendmaal schoner dan gij". En door wödt tie kwaod; en die mag dat kind niemeer li'je. De hofdames die marke dat, en die kriegen allemaol een betje medelijde met tat kind, wao.
Net zo lang tœ zeit de koningin tege de hofmeister: "Dat kind wik niemeer bi'j mien. Gi'j mot tat nao den bos brenge en ziet mao waor ie de met blief". In ieder geval hi'j moch ze niemeer tüs brenge. "Jao, dat mok mao doen, hé".
Den hofmeister den anderen dag met Sneeuwwitje op stap. Toe vetelte tege dat kind wat zien moeder veteld hét. En die begint te schreie. "Mao dat hindert niks", zeie; "ik haal ow ok weer op. Ik breng ow now nao de kabouters. Gi'j heb toch wel is geheurd van de kabouters hier achter de berge?" "Jao", zei ze "daor hek wel is van geheurd". "Daor brenk ow nao toe, en daor hei 't heel goed".
Net zo lang gelope en gelope tot ze aan die berge kwamme. Efkes achter die berge door hei zon grot en doar wone de kabouters ien.
Toe steet door al zon kaboutertje bütte, en dén rüp de man en toe zeite: "Ik heb hier een prinsesje en die is van eur moeder weggejaag. Gao gillie is zien of tie hier mag blieve".
Door kump de koning van de kabouters aan. "Och", zeie, "kòm mao gauw ien hüs, klein prinsesje. Kòm mao gauw ien hüs. Wi'j zölle goed veur ow zörge". Toe zeit dén hofmeister: "Zo gauw atte kans is, dan kòm ik eur weer ophale".
Sneeuwwitje die bleef toor dan. En dat ging heel goed.
Mor op een marge tœ geet de koningin weer veur 't spiegeltje staon, en toe zeit ze:
"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wie is nu 't schoonste in ons land?"
Toe zeit tat spiegeltje: "Gij zijt schoon, koningin, maar Sneeuwwitje ginds over de berge, bij de dwerge, is duizendmaal schoner dan gij". En door wödt ze weer kwaod, door wödt ze weer kwaod! "Ik maak ze dood".
Toe trek ze zich as schoaier aan, nemp een hoop grei ien een körfke, allemaol vegift grei, en toe zi'j aan 't lope. Net zo lang gelope en gelope. Mao now had de koning van de kabouters tege Sneeuwwitje gezeid: "Pas op. Atte iemand aan de deur kömp, gi'j mot gin mins binne laote. Gin mins". Ja, dat wòl ze niet doen. Op zekere marge steet Sneeuwwitje aan de deur, en door kump een olde vrouw aan. Die kump gewoon door ien die grot en zeit: "Meisje, ik hét toch sukke moaie kamme. Koopte toch is één". Toe zeit Sneeuwwitje: "Ik mag niks kope. Ik kan nie kope". "Laok te dan is één oppase". En toe pas ze een kaam op en druk die ien de kop. Toe velt Sneeuwwitje flauw. Die kaam was vegiftigd. Kòmme de kabouters tüs. En die zien Sneeuwwitje door ligge. Gauw nao den dokter van de kabouters. Dén kömp en dén trek de kaam drüt, en daor sprink Sneeuwwitje weer op. Toe was ze weer ien odder. "Dat hét de boze koningin gedaon". Ja. Toe zeit de koning: "Denk trum, Sneeuwwitje, laot toch gin mins meer binnen. Die boze koningin die wil ow dood make".
Dat geet een hot goed. Toe geet die koningin weer veur dat spiegeltje staon.
"Spiegeltje aan de wand,
wie is de schoonste in ons land?"
Toe zeit 't spiegeltje: "Koningin, gij zijt schoon, maar Sneeuwwitje ginds over de berge is duizendmaal schoner als gij". Toe denk ze: "Vedomme nog toe, now mok te nog een kier nao toe". Zi'j trek zich weer helemaol de olde rommel aan en nemp een kiske met appele, hele moaie gevarfde appele, met roaie wangetjes, hé. Zi'j geet weer de bargen oaver, hè.
Ja. Net zo lang, zi'j kump weer bi'j de spelonk toor. "Sneeuwwitje", zeit ze, "laot mien toch is binne. Laot mien toch is binne; 'k heb toch zukke moaie appeltjes". "Nee", zeit Sneeuwwitje, "ik mag ow niemeer binne laote. Dat mag ik niemeer doen". "Och, ik heb toch sukke moaie appeltjes. Doet tan 't raam mao los. Dan zöj is zien wat een moaie appels". "Mik ze de raam los," zeit ze, "mòj is gape". En toe stop ze gauw zon appel ien den hals. En zi'j weer weg. Daor velt Sneeuwwitje weer flauw. En door leit ze weer.
Kòmme die kabouters weer tüs, en zien ze eur ligge. En nao de koning toe en nao den dokter. Toe zeit tén dokter: "Nee, door kank nits aan doen. Now geet ze dood". Toe mosse begrave worre. Toe mieke ze een moaie kis van glas, en door leie ze eur ien bütte tusse de bloeme.
Mao now is toor een grote jachstoet. Een moaie jonge prins mag toor ok met jage. En dén dwaalt een betje af en kömp toor net nève die grot woor die kabouters toor zitte. Hi'j züt toor dat kisje. En toe kiekte. "0, wat is tat toch een moai prinsesje". En hi'j rammelt toor en hi'j miert toor. Toe kump toor een kabouter aan en zeit: "Dat hét een boze koningin gedaon. Die hét wat ien den hals". "Hò", zeit de prins, "zi'j is niet dood. Zi'j is niet dood". En den dekkel deraf. En toe lichte 't prinsesje op en toe vlüg eur dén appel üt den hals. En door steet ze weer op; en toe is ze weer spring-lèvendig. En dén prins hét toch zon schik met tat prinsesje. En toe vetelle de kabouters dat vehaal. Toe blaos de prins op 't jachthoorn. En door kòmme alle jagers aan. Dat weuren allemaol koningen en prinsen en zowat, en grave. En door kòmme ze um dat prinsesje hen staon. En toe mos de koning de dan bi'jkòmme. Ja, hi'j wòl eur toch graag metnemme. En toe vroege ze dan woor zi'j van was. En toe zeie ze: "Van die en die". En toe namme ze 't prinsesje met. En toe gavve ze een groot bal, en door wier die koningin ook vezoch. Die wòl dat nie graag, mao zi'j mos te toch nao toe. En toe die koningin dan kwam, toe harre ze een paar grote heite schoen veur eur kloar staon. Door mosse ien, en door mosse ien danse net zo lang bis dat ze dood op de vloer viel. 't Prinseske is later getrouwd met tén prins, en toe hemme ze nog lang en gelukkig gelèèf.
Bron: vermoedelijk de moeder van Bart van Bindsbergen.
Onderwerp
AT 0709 - Snow-White
AT 0709 - Snow-White 
ATU 0709 - Snow White.
ATU 0709 - Snow White.
Beschrijving
Zeer mooie, maar verwaande koningin heeft een toverspiegel, waaraan ze vraagt: "Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,wie is nu't schoonste in ons land? " en de spiegel antwoordt, dat zij het is. Echter op een dag zegt het spiegeltje, dat haar dochter Sneeuwwitje duizendmaal mooier is, waarop de koningin haar door de hofmeester naar het bos laat brengen. Hij brengt haar naar de kabouters achter de bergen, wat de koningin verneemt van haar toverspiegeltje. Ze verkleedt zich als oude vrouw en komt met een mand met giftige waren bij Sneeuwwitje, duwt haar een giftige kam in het hoofd. De kabouterdokter geneest haar, de kabouterkoning waarschuwt haar niemand binnen te laten, maar de koningin verneemt van de spiegel, dat Sneeuwwitje nog leeft, en gaat met giftige appels, die ze door het raam aanreikt. Ditmaal vindt de dokter de oorzaak niet en Sneeuwwitje wordt in een glazen kist tussen bloemen gezet. Daar ziet een jagende prins haar, meent dat ze niet dood is, maakt de kist open, tilt haar op en het stuk appel vliegt uit haar keel en ze komt bij. Een groot bal wordt gegeven, waarop ook de verwaande koningin is uitgenodigd en op hete schoenen moet dansen tot ze dood op de vloer valt. Sneeuwwitje trouwt met de prins.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.176-178.
Commentaar
Onder de Beeldknop van TINNEV192 bevindt zich een foto van Bart van Bindsbergen
Snow-White
Naam Overig in Tekst
Sneeuwwitje
Sneeuwwitje
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20