Hoofdtekst
213. MIEN BEEN
De was is een pestoor die een grote kerk had. Elken aovend presentierde zich daor een andere man aan um ien die kerk te gaon slaope; mao 's marges wasse altied dood. Gin mins wis hoe dat kon.
Eindelijk zei een man — 't was een eerste züplap —: "Now zal ik mien is bi'j de pestoor aanmelde en dan wil ik wel is zien of ik margevroeg dood zien; 't kan wel, mao gleuve doek 't niet."
Hi'j ging nao de pestoor toe en zei: "lk wol ow vraoge of ik is een nach ien de kerk de wach mag holde". "Dat mag wel", zei de pestoor, "mor ik stao niet ien veur ow lève, want ar ik smarges de kerk losslüt, dan zun de wakers altied dood". "Dat kan mien niet schèle. Mor ik gao daor zo niet ien. Gi'j mot mien dri'j liter jenever metgeve. Dan zak 't wel volholde". "Die dri'j liter jenever die köj kriege". 's Aoves um acht uur dan ginge ze de kerk ien en 's marges um acht uur wier de deur weer losgesloate.
't Wier aovend. Jan ging nao de pestoor. Hi'j kreeg dri'j liter jenever. O mins, daor harre al zon zin ien. Eer datte ien de kerk was harre der al wel één gelus. Mao dat ging niet. De pestoor liet um ien de kerk en sloat te deur dich. Jan doch: "lk zit hier goed". Kussen iende rug. "Now wik ter eers mor is een goeien op de lamp slaon". Stop ter af, een sloek nao binnen gewark, stop ter weer op. Um tien uur har Jan al een literken op. Hi'j doch toe: "Now nog een liter tot twaalf uur, want atte klokke twaalf uur slaon dan zal 't wel kòmme". Dan moesse veurzichtig worre. "At ik dat literke nog op heb dan laot mao kòmme wat ter kump; hi'j is niet zo glad datte mien besodemietert".
Jan ging de weer zitte; en mao drinke; zat wiere haos noait; want hi'j was ter völ te völ aan gewend.
Um twaalf uur harre de tweede liter ook op. "Ziezo", dochte, "now zal't ter wel zien watter mot kòmme". "Bam, bam, bam", bis tot 't twalef geslagen had. Toe zag Jan veur ien de kerk een grote steen los gaon. Daor kwam een witte dame üt. Die zei niks. Jan hiel zich ook koes. De dame liep deur de kerk hèèr, de trap van de preèkstoel op, de trap weer af, deur de kerk, achter 't altaor hèèr — dus niet veur 't sacrament — weer de kerk ien. Toe de dame op de prèèkstoel was toe doch Jan: "Snotverdomme, ik wil toch wel is efkes gaon zien watter ien dat gat zit". Jan loere ien 't gat en zag door een zwatte keal zitte; mor hi'j slieg meteen de steen op dén keal. "Ziezo", dochte, "'t gat is dich". De dame wandelt rond en riep mao niks as: "Mien been, mien been, mien been". Jan doch: "Wat zol dat toch zien met tat been?" Eindelijk kwam de dame weer achter 't altaor hèèr, en toe liep ze nor 't gat. Mor 't gat was dich. Toe zag ze Jan staon. "Och", zei ze, "wat bun ik toch bli'j". Ze vloag Jan um den hals. "Wat bun 'k toch bli'j, datter is iemand is gekomme den 't graf dichgegoaid hét. Now bun 'k weer vri'j". Toe zei Jan: "Gao mor met mien met dan zölle wi'j de samen is een op drinke, want dat hei wel vediend". "Mao gi'j ook", zei ze. Met eur beie mieke ze de dadde fles lèèg. 's Marges kwam de pestoor en sloat de deur los. Toe kwam Jan met zien brüd aan den arm. Wat harre toe? Een fijne prinses. Hi'j hoeve noait meer te warke. Zi'j zin toe getrouwd, hemme kindere gekrege, en leve vri'j en gelukkig.
De was is een pestoor die een grote kerk had. Elken aovend presentierde zich daor een andere man aan um ien die kerk te gaon slaope; mao 's marges wasse altied dood. Gin mins wis hoe dat kon.
Eindelijk zei een man — 't was een eerste züplap —: "Now zal ik mien is bi'j de pestoor aanmelde en dan wil ik wel is zien of ik margevroeg dood zien; 't kan wel, mao gleuve doek 't niet."
Hi'j ging nao de pestoor toe en zei: "lk wol ow vraoge of ik is een nach ien de kerk de wach mag holde". "Dat mag wel", zei de pestoor, "mor ik stao niet ien veur ow lève, want ar ik smarges de kerk losslüt, dan zun de wakers altied dood". "Dat kan mien niet schèle. Mor ik gao daor zo niet ien. Gi'j mot mien dri'j liter jenever metgeve. Dan zak 't wel volholde". "Die dri'j liter jenever die köj kriege". 's Aoves um acht uur dan ginge ze de kerk ien en 's marges um acht uur wier de deur weer losgesloate.
't Wier aovend. Jan ging nao de pestoor. Hi'j kreeg dri'j liter jenever. O mins, daor harre al zon zin ien. Eer datte ien de kerk was harre der al wel één gelus. Mao dat ging niet. De pestoor liet um ien de kerk en sloat te deur dich. Jan doch: "lk zit hier goed". Kussen iende rug. "Now wik ter eers mor is een goeien op de lamp slaon". Stop ter af, een sloek nao binnen gewark, stop ter weer op. Um tien uur har Jan al een literken op. Hi'j doch toe: "Now nog een liter tot twaalf uur, want atte klokke twaalf uur slaon dan zal 't wel kòmme". Dan moesse veurzichtig worre. "At ik dat literke nog op heb dan laot mao kòmme wat ter kump; hi'j is niet zo glad datte mien besodemietert".
Jan ging de weer zitte; en mao drinke; zat wiere haos noait; want hi'j was ter völ te völ aan gewend.
Um twaalf uur harre de tweede liter ook op. "Ziezo", dochte, "now zal't ter wel zien watter mot kòmme". "Bam, bam, bam", bis tot 't twalef geslagen had. Toe zag Jan veur ien de kerk een grote steen los gaon. Daor kwam een witte dame üt. Die zei niks. Jan hiel zich ook koes. De dame liep deur de kerk hèèr, de trap van de preèkstoel op, de trap weer af, deur de kerk, achter 't altaor hèèr — dus niet veur 't sacrament — weer de kerk ien. Toe de dame op de prèèkstoel was toe doch Jan: "Snotverdomme, ik wil toch wel is efkes gaon zien watter ien dat gat zit". Jan loere ien 't gat en zag door een zwatte keal zitte; mor hi'j slieg meteen de steen op dén keal. "Ziezo", dochte, "'t gat is dich". De dame wandelt rond en riep mao niks as: "Mien been, mien been, mien been". Jan doch: "Wat zol dat toch zien met tat been?" Eindelijk kwam de dame weer achter 't altaor hèèr, en toe liep ze nor 't gat. Mor 't gat was dich. Toe zag ze Jan staon. "Och", zei ze, "wat bun ik toch bli'j". Ze vloag Jan um den hals. "Wat bun 'k toch bli'j, datter is iemand is gekomme den 't graf dichgegoaid hét. Now bun 'k weer vri'j". Toe zei Jan: "Gao mor met mien met dan zölle wi'j de samen is een op drinke, want dat hei wel vediend". "Mao gi'j ook", zei ze. Met eur beie mieke ze de dadde fles lèèg. 's Marges kwam de pestoor en sloat de deur los. Toe kwam Jan met zien brüd aan den arm. Wat harre toe? Een fijne prinses. Hi'j hoeve noait meer te warke. Zi'j zin toe getrouwd, hemme kindere gekrege, en leve vri'j en gelukkig.
Onderwerp
AT 0307 - The Princess in the Shroud 
AT 0307 - The Princess in the Shroud 
ATU 0307 - The Princess in the Coffin
ATU 0307 - The Princess in the Coffin
Beschrijving
In een kerk wordt elke ochtend de nachtwaker dood aangetroffen. Tenslotte biedt een eerste klas zuiplap zich aan, wil van de pastoor 3 flessen jenever erbij en laat zich insluiten. Voor twaalven heeft hij er al 2 liter van op. Dan, als het twaalf heeft geslagen, gaat voor in de kerk een grote steen los en eruit komt een witte dame, die door de kerk loopt. Jan gaat ondertussen in dat gat kijken en ziet erin een zwarte kerel zitten en slaat de steen op hem. De rondlopende dame roept alsmaar: "Mijn been!", gaat tenslotte terug naar het gat achter het altaar, ziet dat het dicht is, ziet Jan en vliegt hem om de hals, blij verlost te zijn. Ze drinken samen de laatste fles leeg en 's morgens toont Jan aan de pastoor zijn bruid, een prinses, zodat Jan nooit meer hoefde te werken.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.195-196.
Commentaar
Onder TINNEV225 bevindt zich onder de Beeldknop een foto van de heer Derksen, de vader van Elisabeth Haan-Derksen.
The Princess in the Shroud.
Naam Overig in Tekst
Jan
Jan
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20