Hoofdtekst
212.
De was op een darp is een keplaon, dén op de prèèkstoel nogal is flink de waorheid had veteld aan de parochiane. Dat was duk een boel minse niet nao de zin. Dri'j jonges spraoke met mekaar af: "Wi'j zölle dén keplaon ok is kriege. Dan zegge wi'j dat wi'j een zieke hemme en datte bi'j ons ok mot komme um communie te brenge". Goed. Afgesproake was de zaak. Eén van de jonges mos nao de pasteri'j en vroeg de keplaon ofte wol kòmme. "O jao, waorum niet. Dat beheurt tot onze taak". De keplaon dei zich de jas aan; hi'j dei 't Ons Heer ien de tes en hi'j ging nao de jonges toe. Toe te bi'j de jonges kwam vroeg e: "Waor is dan de zieke?" "Jao, meneer keplaon", zeie ze, "wi'j wollen ow is veur de lol hier nao toe laote kòmme. Gi'j prèèk altied oaver de duvel, oaver God, en dat ter alles is. Mao köj dat bewieze?" "Jaozeker", zei de keplaon, "dat kan ik bewieze". "Dan zolle wi'j die bewieze wel is graag wille heuren of zien, meneer keplaon". "Dat is mor een klein kunsje veur mien. Mao dan mok efkes 't boek hemme, want dat kank niet zonder boek. Wil der één van ollie metgaon um dat op te hale?" Dat wolle ze wel doen. "En köj dan de duvels üt de hel laote kòmme?" "Jao, dat kan ik".
De keplaon ging met een jong 't boek hale, 't grote boek van de kerk, 't evangelieboek. Toe de keplaon weerum kwam, zatte de jonges zo smerig te lachte en ze venederen um zo; net of ze wolle zegge: "Now hei der ow moai met vas gewark". Mao de keplaon zat niks ien de rats en was niks nerveus. Hi'j nòm 't boek, blaaide 't los en begon te lèze. Hi'j lèèsde mao deur. Eindelijk daor heure ze ien de gang: "Rommele bomrnele bom bom bom"; en met kettinge rammele. De wier geklop. "Binnen", riep de keplaon. Ze zeie niks. Eén kwam de nao binne. Hi'j had een paar vurige roaie oge, tand um met te knasse. De kaplaon vroeg: "Wie bu gi'j?" "lk bun Lucifer, de opperste man van de duvels". "Dan gao daor mao staon", zei de keplaon. Lucifer stong de te trampele van gif.
De kaplaon lèze wiejer, en nog is wiejer. Eindelijk weer gerammel, weer kloppe. De kaplaon riep weer "Binne". Toe kwam de nog zon heerschap ien de kamer. De jonges begonne al een betje te beve. De duvels harre de moele wiedwage los, de tonge der üthange, 't was één bonk vuur aj der ienkeke.
De keplaon begon weer te lèze totdat ter opni'j ien de gang gerammeld wier en op de deur geklop. "Binne". Daor kwam duvel nummero drie aan. "Wie bu gi'j?" "lk bun Satan". "Dan gao daor mao bi'j staon".
"Wille gillie de nog meer hier hemme üt te hel?" vroeg de kaplaon aan de jonges. "Gillie hemmen 't mor veur 't zegge". "Nee, meneer keplaon; de zun de now genog". "En now zak ollie ook laote zien dat ze werkelijk ütte hel kòmme". Hi'j nom zien witte zaddoek, ging nao de duvels toe met 't boek ien de hand en vège ze met de zaddoek deur de moele. De zaddoek vloag medeen ien brand.
"Now könne gillie zien, jonges, dat ik de waorheid zeg op de prèèkstoel". "Jao, now hemme wi'j 't gezien", zeie de jonges medeen.
"lk hét ze hierhen gehaald, now motte gillie mao zien, daj ze weer kwiet wodt". "Och, meneer keplaon, kö gi'j die niet meer weg kriege?" "Jao, dat kan ik wel, mao gillie wolle mien een loer draeie; dat har ik medeen al deur. Mao gillie könne mien niet te pakke nemme. Ik zeg ollie goeienaovend".
"Meneer kaplaon, kòm toch weerum en breng de duvels waor ze heure", arremuje de jonges. "Wi'j motte mekaar vegeve", zei de keplaon, "en daorum zal ik doen war gillie mien vraoge."
De kaplaon ging weer aan 't lèze; de duvels stonge te knarsetande van gif. Zi'j zolle zo graag de jonges te pakke hemme wille nemme; mao dat konne ze niet; daor gaf God eur de mach niet veur. De kaplaon was baas. De kaplaon lèze nog altied. Eindelijk stappe de duvel, die 't eerste gekòmme was, weer weg; toe de tweede en daornao de dadde. 't Zweit liep de jonges nèven 't lief van ings. "Doe zowat noait meer; gillie hemme de meer aan gelejen as ik".
De was op een darp is een keplaon, dén op de prèèkstoel nogal is flink de waorheid had veteld aan de parochiane. Dat was duk een boel minse niet nao de zin. Dri'j jonges spraoke met mekaar af: "Wi'j zölle dén keplaon ok is kriege. Dan zegge wi'j dat wi'j een zieke hemme en datte bi'j ons ok mot komme um communie te brenge". Goed. Afgesproake was de zaak. Eén van de jonges mos nao de pasteri'j en vroeg de keplaon ofte wol kòmme. "O jao, waorum niet. Dat beheurt tot onze taak". De keplaon dei zich de jas aan; hi'j dei 't Ons Heer ien de tes en hi'j ging nao de jonges toe. Toe te bi'j de jonges kwam vroeg e: "Waor is dan de zieke?" "Jao, meneer keplaon", zeie ze, "wi'j wollen ow is veur de lol hier nao toe laote kòmme. Gi'j prèèk altied oaver de duvel, oaver God, en dat ter alles is. Mao köj dat bewieze?" "Jaozeker", zei de keplaon, "dat kan ik bewieze". "Dan zolle wi'j die bewieze wel is graag wille heuren of zien, meneer keplaon". "Dat is mor een klein kunsje veur mien. Mao dan mok efkes 't boek hemme, want dat kank niet zonder boek. Wil der één van ollie metgaon um dat op te hale?" Dat wolle ze wel doen. "En köj dan de duvels üt de hel laote kòmme?" "Jao, dat kan ik".
De keplaon ging met een jong 't boek hale, 't grote boek van de kerk, 't evangelieboek. Toe de keplaon weerum kwam, zatte de jonges zo smerig te lachte en ze venederen um zo; net of ze wolle zegge: "Now hei der ow moai met vas gewark". Mao de keplaon zat niks ien de rats en was niks nerveus. Hi'j nòm 't boek, blaaide 't los en begon te lèze. Hi'j lèèsde mao deur. Eindelijk daor heure ze ien de gang: "Rommele bomrnele bom bom bom"; en met kettinge rammele. De wier geklop. "Binnen", riep de keplaon. Ze zeie niks. Eén kwam de nao binne. Hi'j had een paar vurige roaie oge, tand um met te knasse. De kaplaon vroeg: "Wie bu gi'j?" "lk bun Lucifer, de opperste man van de duvels". "Dan gao daor mao staon", zei de keplaon. Lucifer stong de te trampele van gif.
De kaplaon lèze wiejer, en nog is wiejer. Eindelijk weer gerammel, weer kloppe. De kaplaon riep weer "Binne". Toe kwam de nog zon heerschap ien de kamer. De jonges begonne al een betje te beve. De duvels harre de moele wiedwage los, de tonge der üthange, 't was één bonk vuur aj der ienkeke.
De keplaon begon weer te lèze totdat ter opni'j ien de gang gerammeld wier en op de deur geklop. "Binne". Daor kwam duvel nummero drie aan. "Wie bu gi'j?" "lk bun Satan". "Dan gao daor mao bi'j staon".
"Wille gillie de nog meer hier hemme üt te hel?" vroeg de kaplaon aan de jonges. "Gillie hemmen 't mor veur 't zegge". "Nee, meneer keplaon; de zun de now genog". "En now zak ollie ook laote zien dat ze werkelijk ütte hel kòmme". Hi'j nom zien witte zaddoek, ging nao de duvels toe met 't boek ien de hand en vège ze met de zaddoek deur de moele. De zaddoek vloag medeen ien brand.
"Now könne gillie zien, jonges, dat ik de waorheid zeg op de prèèkstoel". "Jao, now hemme wi'j 't gezien", zeie de jonges medeen.
"lk hét ze hierhen gehaald, now motte gillie mao zien, daj ze weer kwiet wodt". "Och, meneer keplaon, kö gi'j die niet meer weg kriege?" "Jao, dat kan ik wel, mao gillie wolle mien een loer draeie; dat har ik medeen al deur. Mao gillie könne mien niet te pakke nemme. Ik zeg ollie goeienaovend".
"Meneer kaplaon, kòm toch weerum en breng de duvels waor ze heure", arremuje de jonges. "Wi'j motte mekaar vegeve", zei de keplaon, "en daorum zal ik doen war gillie mien vraoge."
De kaplaon ging weer aan 't lèze; de duvels stonge te knarsetande van gif. Zi'j zolle zo graag de jonges te pakke hemme wille nemme; mao dat konne ze niet; daor gaf God eur de mach niet veur. De kaplaon was baas. De kaplaon lèze nog altied. Eindelijk stappe de duvel, die 't eerste gekòmme was, weer weg; toe de tweede en daornao de dadde. 't Zweit liep de jonges nèven 't lief van ings. "Doe zowat noait meer; gillie hemme de meer aan gelejen as ik".
Beschrijving
Enige jongelui willen de nogal stevig prekende kapelaan te grazen nemen en laten hem voor de lol komen met de communie. Dan vragen ze of hij ook kan bewijzen, wat hij altijd preekt over de duivel en over God, en hij gaat het misboek halen, leest eruit voor en met een hoop kettinggerammel verschijnt Lucifer, dan weer een duivel en dan Satan. De jongens zijn bang, de kapelaan demonstreert de vurigheid van de duivels door een zakdoek over hun smoelen te wrijven, die meteen in brand vliegt. De jongens smeken hem hen van de duivels te verlossen, wat hij doet met de waarschuwing, dat nooit meer te doen.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.194-195.
Commentaar
Onder TINNEV225 bevindt zich onder de Beeldknop een foto van de heer Derksen, de vader van Elisabeth Haan-Derksen.
Naam Overig in Tekst
Lucifer 
Lucifer 
Satan
Satan
Ons Heer
Ons Heer
God
God
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20