Hoofdtekst
234.
"Vrogger, ien de olde tied, toe de wèèg nog oaver de wilgeköp ginge en de huze nog met pannekoeke bedek wazze", zo begon mien vader zien vetelsels, as ze 's aoves bi'j den head zatte te kieke nao de knetterende holtblökskes onder de pappot. De vlemkes gavve dan nog net genog lich veur moeder um de eerpels te könne schelle; en wi'j konne nog net de vimkes zien hange waor de keals de piep met aanstoake.
"Een endje van ons af wone Jan van Jannes op een klein daghuurdersbedriefke, waor e net niet helemaol van lève kos", vetelle vader dan wiejer. "Dén Jan was onze noodnaober. Umdatte 't niet te breed had kwamme bi'j ons nog wel is warke as wi'j niet klaor konne komme. Jan was wel getrouwd mor had gin blage. Hi'j klage wel is datte 't zo zoer had ien zien léve, want zien vrouw hielp 'm niet völ bi'j 't wark, hoewel ze völ jonger was as hi'j."
Op een kier kwamme weer bi'j ons en vetelle toe datte vegange nach een rare droom had gehad. Ik vroeg um, zo zei grofvader, wat dat dan wel was gewes. "Now", zei Jan, "ik begriep te eiges nog niet völ van, hoe 't ien mekaar zit. Toe ik gisteraovend een hötje ien bed lei, dromen ik dak met Petrus ien den hemel rondliep. Wi'j kwamme toe op een soort dèèl; daor brienen oaveral nève de kante lempkes. 'Wat zun dat veur lichjes?' vroeg ik aan Petrus. 'Jao', zei e, 'gi'j mot ze mor is goed bekieke'. Dat deej ik ook. 'Gi'j mag ze ook gerös ien de hand nemme', zei e toe. Zo hier en daor beure ik is een lichje een betje ien de höch. Toe zag ik dat 't glèèskes ware daor oalie ien zat. Ien 't ene glèèske zat völ meer as ien 't andere. En toe lei Petrus 't mien zo uut: 'Ieder mins op de weald het hier zon lichje staon. De minse die 't lempke nog vol oalie hemme, die léve nog lang; mor at 't lichje van een mins bi'jnao lèèg gebrand is, dan geet dén gauw dood.'" Jan kreeg een betje zörg en ging is rondkieke, hoe 't te met zien eigen lichje veur sting. De zat vedorie niet völ oalie meer ien. Dat zag te kwaod met um uut. Hi'j wier ok ni'jsgierig nor 't pötje van zien vrouw. Hi'j vroeg aan Petrus of dén um dat kon wiezen. Dat ging. En toe zag Jan van Jannes dat 't lempke van zien vrouw nog bi'jnao vol was. Toe Petrus met de rug nor um toe stong, grep e opéns 't lichje van zien vrouw en gaot daoruut zovöl olie ien zien eige lempke tot ze allebei ève völ harre. Toe te daor met bezig was, begon zien vrouw ienens te krijse zo had ze mao kon: "Höj, höj, Jan, wat maak ie toch? Gi'j giet mien de pispot op de kop". Gi'j begriep wel dat de droom toe medeen uut was.
Vader miek altied een end aan dit vetelsel deur te zegge: "'t Is jammer dat Jan van Jannes allang dood is, anders kon e 't ollie eiges völ bèter vetelle".
"Vrogger, ien de olde tied, toe de wèèg nog oaver de wilgeköp ginge en de huze nog met pannekoeke bedek wazze", zo begon mien vader zien vetelsels, as ze 's aoves bi'j den head zatte te kieke nao de knetterende holtblökskes onder de pappot. De vlemkes gavve dan nog net genog lich veur moeder um de eerpels te könne schelle; en wi'j konne nog net de vimkes zien hange waor de keals de piep met aanstoake.
"Een endje van ons af wone Jan van Jannes op een klein daghuurdersbedriefke, waor e net niet helemaol van lève kos", vetelle vader dan wiejer. "Dén Jan was onze noodnaober. Umdatte 't niet te breed had kwamme bi'j ons nog wel is warke as wi'j niet klaor konne komme. Jan was wel getrouwd mor had gin blage. Hi'j klage wel is datte 't zo zoer had ien zien léve, want zien vrouw hielp 'm niet völ bi'j 't wark, hoewel ze völ jonger was as hi'j."
Op een kier kwamme weer bi'j ons en vetelle toe datte vegange nach een rare droom had gehad. Ik vroeg um, zo zei grofvader, wat dat dan wel was gewes. "Now", zei Jan, "ik begriep te eiges nog niet völ van, hoe 't ien mekaar zit. Toe ik gisteraovend een hötje ien bed lei, dromen ik dak met Petrus ien den hemel rondliep. Wi'j kwamme toe op een soort dèèl; daor brienen oaveral nève de kante lempkes. 'Wat zun dat veur lichjes?' vroeg ik aan Petrus. 'Jao', zei e, 'gi'j mot ze mor is goed bekieke'. Dat deej ik ook. 'Gi'j mag ze ook gerös ien de hand nemme', zei e toe. Zo hier en daor beure ik is een lichje een betje ien de höch. Toe zag ik dat 't glèèskes ware daor oalie ien zat. Ien 't ene glèèske zat völ meer as ien 't andere. En toe lei Petrus 't mien zo uut: 'Ieder mins op de weald het hier zon lichje staon. De minse die 't lempke nog vol oalie hemme, die léve nog lang; mor at 't lichje van een mins bi'jnao lèèg gebrand is, dan geet dén gauw dood.'" Jan kreeg een betje zörg en ging is rondkieke, hoe 't te met zien eigen lichje veur sting. De zat vedorie niet völ oalie meer ien. Dat zag te kwaod met um uut. Hi'j wier ok ni'jsgierig nor 't pötje van zien vrouw. Hi'j vroeg aan Petrus of dén um dat kon wiezen. Dat ging. En toe zag Jan van Jannes dat 't lempke van zien vrouw nog bi'jnao vol was. Toe Petrus met de rug nor um toe stong, grep e opéns 't lichje van zien vrouw en gaot daoruut zovöl olie ien zien eige lempke tot ze allebei ève völ harre. Toe te daor met bezig was, begon zien vrouw ienens te krijse zo had ze mao kon: "Höj, höj, Jan, wat maak ie toch? Gi'j giet mien de pispot op de kop". Gi'j begriep wel dat de droom toe medeen uut was.
Vader miek altied een end aan dit vetelsel deur te zegge: "'t Is jammer dat Jan van Jannes allang dood is, anders kon e 't ollie eiges völ bèter vetelle".
Onderwerp
AT 0332 - Godfather Death 
AT 0332 - Godfather Death 
ATU 0332 - Godfather Death.
ATU 0332 - Godfather Death.
Beschrijving
Jan van Jannes droomde, dat hij met Pertrus in de hemel rondliep en op een soort deel kwam, waar langs alle kanten lampjes brandden."Wat zijn dat voor lichtjes?" vroeg hij Petrus. Deze liet hem de lampjes eens goed bekijken en vertelde toen, dat iedere mens ter wereld daar zo'n lichtje heeft staan. Lampjes met veel olie erin zijn van mensen die nog lang te leven hebben; maar als de olie bijna opgebrand is, dan gaan ze gauw dood. Jan maakte zich een beetje zorgen en ging eens rondkijken, hoe het er met zijn eigen lichtje voorstond. Er zat verdorie niet veel olie meer in. Dat zag er niet best voor hem uit. Hij werd ook nieuwsgierig naar het potje van zijn vrouw en vroeg Petrus hem dat ook te wijzen. Toen zag Jan van Jannes, dat het lampje van zijn vrouw nog bijna vol was. Toen Petrus met de rug naar hem toestond, greep Jan snel het lichtje van zijn vrouw en goot daaruit zoveel olie in zijn eigen lampje, dat ze allebei even vol waren. En terwijl hij daarmee bezig was, begon zijn vrouw ineens te krijsen, zo hard ze maar kon: "Hé, hé, Jan, wat maak je nou? Je giet me de pispot op de kop." Je begrijpt wel, dat de droom toen meteen uit was.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.210.
Commentaar
vgl. de Cock, in: Volkskunde 21, 82f Nº8: 't Laatste Sermoen van Pastoor Brobbels; zie ook: Volkskunde 42, 71f: De Onderpastoor in den Hemel (etc.)
Godfather Death & cf. AT 1430: The Man and his Wife Build Air Castles
Naam Overig in Tekst
jan van Jannes
jan van Jannes
Petrus
Petrus
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20