Hoofdtekst
261.
't Is misschien honderd jaor geleje, en nog langer; toe diene mien groffader bi j een boer, en toe wasse vèèrtien jaor. Want vroeger hoeve ze niet nao de schoo: toe, jao mozze ze wel nao de school, mao dan was ter gin schoolwet, dus as ze zowied wazze da ze wat vediene konne, dan wiere ze vehuurd bi'j een boer. En dan kwam e daor as kleine knech bi'j een boer. En bi'j dén boer daor was ook een grote knech, dén nume ze een peadeknech; dus tén mos met te pead nor 't land, een bouwen en zo wat. 's Nachs deje ze de pead ien de wei en dan mosse smarges de pead ophale. En atte dan met te pead tuus kwam, dan zei den boer: "Hoe is 't toch meugelijk, hotverdomme? De pead zun altied nat bezweit en de schuum steet eur op de pens. Hoe kan dat toch? En zi'j hemme de hele nach ien de wei gelope". Toe zeit e tege de grote knech: "Gi'j mot is een kier oppasse wat ze toch met de pead aanvange ien de wei". "Jao", zeit te knech, "dat wik wel doen. Mor ik doe dat alleen niet. Dan mot de kleine knech mao met". "'s Goed", had ten boer gezeid. Den boer har eur een goeien borrel metgegeve en ze mozzen oppasse. Dén wei har een graaf nève de kant en daor harre ze ien gaon zitte, achter de struuk. En gewach tot twalef uur. Daor was nog niks gekomme. 't Was goed en wel twalef uur gewes, toe was ter een gezoes deur de loch gekomme en dat was minnen ien de wei neergevalle. En zillie harre daor gezète, en zi'j harre al is een borreltje genomme nog weer. En zi'j harre gedoch "vedomme". Dat had een ogenblik geduurd, daor harre de pead deur de wei heer gegaon. Hei 't nog niet gezien, dan zöj 't nog zien. De grote knech had tege de kleine gezeid: "Lao we der is nao toe gaon, wat dat toch is". "Jao", had ten gezeid, "lao we de dan mor is nao toe gaon met ons beie". En toe had ter een gewone rand van een zeef gelège. "Wat", had de grote knech gezeid, "wi'j nemmen 't met en stoppen 't bi'j ons ien de graaf achter de struuk, en dan laot ze mao zuke". En dat har zon uur geduurd met tie pead; toe ware ze der afgestap. Mao toe was dat rand van de zeef weggewes. En gezoch, en gemierd um dat rand weer te vinde. En 't lange les ware ze dan bi'j eurluj uut gekomme. Toe had te grote knech gezeid, of ze wat zochte. Jao, ze wazze de rand van een zeef kwiet. Toe had te knech gezeid: "Wi'j hemmen ollie wel heure komme en wi'j hemme dat hier mao bi'j ons geholde". En toe harre ze hemmelse gebèje gedaon, zi'j zollen eur dat rand van 't zeef weergeve, want zi'j mozzen ien Londen um negen uur nog koffie brenge en dan konne ze op tied niet meer daor zun en dan wolle ze eur beloave at ze nooit weer kwamme. Goed. Ze hadden eur dan de rand van 't zeef weergegeve en ze wazze der met eur beie — 't wazze twee dames gewes — ze wazze der ien geklomme en de loch iengegaon en ze wazze weer vedwene. En ze wazze der ook nooit weer gewes.
Ze wazze tuus gekomme en den boer ha gezeid: "En, wat was 't?" Tja, harre ze dat veteld. "Twee dames wazze gekomme. Toe harre ze de peer gegreppe en dat was de wei deurgegaon tot 't afgelope was. Goed. En hemmen wi'j eur de rand van 't zeef weergegeve en ze hemmen ons beloaf, zi'j wolle noait weerkomme." "0", had den boer gezeid, "dan zal 't mien is velange!" En saoves had de knech de peer weer nao de wei gebroch, smarges weer opgehaald; nee, de was niks gebeurd. Toe had den boer gezeid, zo hatte gezeid: "Now zal ik ze is een kier wegbrenge". Had ten boer ze eiges weggebroch, de knech ze smarges weer opgehaald, mao toe was ter niks met gebeurd. En daor harre ze ook van ze lève niks meer van venomme. Ze hemmen ook noait meer de peer afgereje. De was niks meer met gebeurd.
't Is misschien honderd jaor geleje, en nog langer; toe diene mien groffader bi j een boer, en toe wasse vèèrtien jaor. Want vroeger hoeve ze niet nao de schoo: toe, jao mozze ze wel nao de school, mao dan was ter gin schoolwet, dus as ze zowied wazze da ze wat vediene konne, dan wiere ze vehuurd bi'j een boer. En dan kwam e daor as kleine knech bi'j een boer. En bi'j dén boer daor was ook een grote knech, dén nume ze een peadeknech; dus tén mos met te pead nor 't land, een bouwen en zo wat. 's Nachs deje ze de pead ien de wei en dan mosse smarges de pead ophale. En atte dan met te pead tuus kwam, dan zei den boer: "Hoe is 't toch meugelijk, hotverdomme? De pead zun altied nat bezweit en de schuum steet eur op de pens. Hoe kan dat toch? En zi'j hemme de hele nach ien de wei gelope". Toe zeit e tege de grote knech: "Gi'j mot is een kier oppasse wat ze toch met de pead aanvange ien de wei". "Jao", zeit te knech, "dat wik wel doen. Mor ik doe dat alleen niet. Dan mot de kleine knech mao met". "'s Goed", had ten boer gezeid. Den boer har eur een goeien borrel metgegeve en ze mozzen oppasse. Dén wei har een graaf nève de kant en daor harre ze ien gaon zitte, achter de struuk. En gewach tot twalef uur. Daor was nog niks gekomme. 't Was goed en wel twalef uur gewes, toe was ter een gezoes deur de loch gekomme en dat was minnen ien de wei neergevalle. En zillie harre daor gezète, en zi'j harre al is een borreltje genomme nog weer. En zi'j harre gedoch "vedomme". Dat had een ogenblik geduurd, daor harre de pead deur de wei heer gegaon. Hei 't nog niet gezien, dan zöj 't nog zien. De grote knech had tege de kleine gezeid: "Lao we der is nao toe gaon, wat dat toch is". "Jao", had ten gezeid, "lao we de dan mor is nao toe gaon met ons beie". En toe had ter een gewone rand van een zeef gelège. "Wat", had de grote knech gezeid, "wi'j nemmen 't met en stoppen 't bi'j ons ien de graaf achter de struuk, en dan laot ze mao zuke". En dat har zon uur geduurd met tie pead; toe ware ze der afgestap. Mao toe was dat rand van de zeef weggewes. En gezoch, en gemierd um dat rand weer te vinde. En 't lange les ware ze dan bi'j eurluj uut gekomme. Toe had te grote knech gezeid, of ze wat zochte. Jao, ze wazze de rand van een zeef kwiet. Toe had te knech gezeid: "Wi'j hemmen ollie wel heure komme en wi'j hemme dat hier mao bi'j ons geholde". En toe harre ze hemmelse gebèje gedaon, zi'j zollen eur dat rand van 't zeef weergeve, want zi'j mozzen ien Londen um negen uur nog koffie brenge en dan konne ze op tied niet meer daor zun en dan wolle ze eur beloave at ze nooit weer kwamme. Goed. Ze hadden eur dan de rand van 't zeef weergegeve en ze wazze der met eur beie — 't wazze twee dames gewes — ze wazze der ien geklomme en de loch iengegaon en ze wazze weer vedwene. En ze wazze der ook nooit weer gewes.
Ze wazze tuus gekomme en den boer ha gezeid: "En, wat was 't?" Tja, harre ze dat veteld. "Twee dames wazze gekomme. Toe harre ze de peer gegreppe en dat was de wei deurgegaon tot 't afgelope was. Goed. En hemmen wi'j eur de rand van 't zeef weergegeve en ze hemmen ons beloaf, zi'j wolle noait weerkomme." "0", had den boer gezeid, "dan zal 't mien is velange!" En saoves had de knech de peer weer nao de wei gebroch, smarges weer opgehaald; nee, de was niks gebeurd. Toe had den boer gezeid, zo hatte gezeid: "Now zal ik ze is een kier wegbrenge". Had ten boer ze eiges weggebroch, de knech ze smarges weer opgehaald, mao toe was ter niks met gebeurd. En daor harre ze ook van ze lève niks meer van venomme. Ze hemmen ook noait meer de peer afgereje. De was niks meer met gebeurd.
Onderwerp
SINSAG 0782 - Das gefundene Sieb (Muschelschale, Buttermulde). 
SINSAG 0782 - Das gefundene Sieb (Muschelschale, Buttermulde). 
Beschrijving
Op de boerderij, waar mijn grootvader werkte, waren 's morgens de paarden in de wei bezeet en de boer liet zijn twee knechten met een fles jenever waken. Rond middernacht zien ze iets aan komen vliegen en even later gaan de paarden als gekken tekeer. Ze gaan erheen en vinden een zeefrand, die ze meenemen. Dan komen twee vrouwen en vragen hen om de zeefrand, want ze moeten in London om 9 uur koffie brengen; ze beloven nooit meer terug te komen en krijgen de zeefrand terug, waarop ze wegvliegen.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.230.
Commentaar
Das gefundene Sieb (Muschelschale, Buttermulde).
Naam Locatie in Tekst
Londen
Londen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20