Hoofdtekst
262.
Ik het ien den oorlog ien diens gelège aan de grens bi'j Suderwiek, das aan de Duitse grens bi'j Dinxperlo. En daor kreeg ik van tuus van de vrouw een brief: ak is kon mos ik nao huus toe komme, want ik had twee kinder ziek aan de griep ligge. Ik had wel een fiets taor, mor ik wis de weg niet van Dinxperlo, want ik had de fiets met de trein metgegeve. En toe hak een man bi'j mien ligge uut 's Herembarg. Dén zei: "Ik wet de weg wel bis op den Bos. Ak zo wied met gaot, dan wet gi'j de weg wel nao Diem". Ik zei: "Jao, dat wet ik wel". En toe was ik zo tege twalef uur op ten Bos. Goed. Ik reej nao Diem, want die weg wis ik wel. Ik was tegen één uur ien Diem. 't Was helder maonweer. Heel van de verte zag ik zon jungske aankomme met een kerreke achter zich. Op de Diemse Hei leien altied van die tentewages. Toe docht ik bi'j mien eige: "Dat is een jungske, die is um lompe gewes, of um te schoaie of zo. Dén het zich velaterd. Ik wil um toch is vraoge waor e heer mot." Hi'j is net bi'j mien; ik stap van de fiets af, één voet had ik nog op de trapper staon; toe zeg ik: "Mien jong, haj ow velaterd?" En met ak tegen um zeg: "Mien jong, haj ow velaterd", toe steet ter een hond nève mien zo groat as een kalf. Ik doch: potverdomme. Anders nom ik altied 't geweer met. Dat mogge wi'j met nemme aj aan de grens leie. En dat hak niet bi'j mien. Mao de leie van die grote bezalthope aan de weg. En dèn hond dèn bleef ter mao staon. Mao toe ik de fiets kreeg en liep nao den bezalthoop, toe liep tén hond ook weg.
Toe ik bi'j den bezalthoop was en krieg daor een steen, toe drèèite zich kentig um ofte zegge wol: now smiet gi'j mor is. Ik het de steen zachjes weer laote valle en ik bun op de fiets getraoje en ik bun nao huus gegaon—ik was al kot bi'j huus. En toe kwam ik tuus, toe zeit de vrouw tege mien: "Wat mankiert ow toch? Wat buj wit". En toe hek eur dat veteld, at mien dén hond taor tege was gekomme. En dat hek al is aan meerdere minse veteld. En den ene zeit: "Gi'j bunt gek; gi'j het ow eige schum gezien!" Daor ware der ook wat bi'j die zeie: "Nee, hi'j is niet gek. Dat is mien al dukker gebeurd. Datzelfde wat hi'j daor vetelt, dat het ik ook al gezien". En toe 'k de fiets optraoi, drèèie de hond zich weer um en dén ging weg, en ik het um niet meer geheurd of gezien.
Ik het ien den oorlog ien diens gelège aan de grens bi'j Suderwiek, das aan de Duitse grens bi'j Dinxperlo. En daor kreeg ik van tuus van de vrouw een brief: ak is kon mos ik nao huus toe komme, want ik had twee kinder ziek aan de griep ligge. Ik had wel een fiets taor, mor ik wis de weg niet van Dinxperlo, want ik had de fiets met de trein metgegeve. En toe hak een man bi'j mien ligge uut 's Herembarg. Dén zei: "Ik wet de weg wel bis op den Bos. Ak zo wied met gaot, dan wet gi'j de weg wel nao Diem". Ik zei: "Jao, dat wet ik wel". En toe was ik zo tege twalef uur op ten Bos. Goed. Ik reej nao Diem, want die weg wis ik wel. Ik was tegen één uur ien Diem. 't Was helder maonweer. Heel van de verte zag ik zon jungske aankomme met een kerreke achter zich. Op de Diemse Hei leien altied van die tentewages. Toe docht ik bi'j mien eige: "Dat is een jungske, die is um lompe gewes, of um te schoaie of zo. Dén het zich velaterd. Ik wil um toch is vraoge waor e heer mot." Hi'j is net bi'j mien; ik stap van de fiets af, één voet had ik nog op de trapper staon; toe zeg ik: "Mien jong, haj ow velaterd?" En met ak tegen um zeg: "Mien jong, haj ow velaterd", toe steet ter een hond nève mien zo groat as een kalf. Ik doch: potverdomme. Anders nom ik altied 't geweer met. Dat mogge wi'j met nemme aj aan de grens leie. En dat hak niet bi'j mien. Mao de leie van die grote bezalthope aan de weg. En dèn hond dèn bleef ter mao staon. Mao toe ik de fiets kreeg en liep nao den bezalthoop, toe liep tén hond ook weg.
Toe ik bi'j den bezalthoop was en krieg daor een steen, toe drèèite zich kentig um ofte zegge wol: now smiet gi'j mor is. Ik het de steen zachjes weer laote valle en ik bun op de fiets getraoje en ik bun nao huus gegaon—ik was al kot bi'j huus. En toe kwam ik tuus, toe zeit de vrouw tege mien: "Wat mankiert ow toch? Wat buj wit". En toe hek eur dat veteld, at mien dén hond taor tege was gekomme. En dat hek al is aan meerdere minse veteld. En den ene zeit: "Gi'j bunt gek; gi'j het ow eige schum gezien!" Daor ware der ook wat bi'j die zeie: "Nee, hi'j is niet gek. Dat is mien al dukker gebeurd. Datzelfde wat hi'j daor vetelt, dat het ik ook al gezien". En toe 'k de fiets optraoi, drèèie de hond zich weer um en dén ging weg, en ik het um niet meer geheurd of gezien.
Onderwerp
SINSAG 0805 - Werwolf in Hundesgestalt als Begleiter (verrädt sich am folgenden Tag). 
SINSAG 0805 - Werwolf in Hundesgestalt als Begleiter (verrädt sich am folgenden Tag). 
Beschrijving
Een man, die om twaalf uur 's nachts op ten Bos fietst, ziet een spookhond ter grootte van een kalf. Sommigen zeggen, dat het zijn eigen schaduw was, maar anderen hebben het ook gezien.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.231
Commentaar
Werwolf in Hundesgestalt als Begleiter
Naam Overig in Tekst
Zuiderwuhk
Zuiderwuhk
Duitse grens
Duitse grens
's Herenberg
's Herenberg
Didamse Hei
Didamse Hei
Naam Locatie in Tekst
Dinxperlo
Dinxperlo
Didam (Diem)
Didam (Diem)
Bos
Bos
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20