Hoofdtekst
290. SPOEKEN
De Krèjenhof was een moaie grote boerderi'j. Jaorelang was ze al bewoond deur de Biezepols. Grarus was now de eigenaar. Hi'j warke met een daghuurder en met een knech. Daghuurder Hend warke de al bi'jnao twintig jaor. Met de knechs was 't wat anders; die hiele van verandering.
De boer eiges hiel de völ van um een ander veur de gek te holle; veural spoeke deej e graag. En ook de daghuurder was te niet vies van. Ien mei kwam de weer een ni'je knech. 't Eerste wat de boer um vroeg was: "Harman, bu gi'j bang? Hei wel is spoeke gezien?" Harman hiel zich groot en zei: "Ik bun veur den duvel nog niet bang". De boer en zien arrebeiers wollen Harman wel is probiere um te wette te komme of 't waor was wat e zei.
Toe de knech op een kier aan 't bouwe was, zette de boer op de zölder boaven de slaopkamer van de knech een paar stevels neer en een olde moneka. Oaver een hanebalk harre zi'j ze vasgebonne aan een touw dat tot onder ien huus hieng. At e daor aan 't touw trok en 't dan weer los liet, dan ploffe de stevels op de zulder en liet de moneka een paar zwaore bastone heure.
's Aoves nao de pap en 't bèje ging Harman nao zien slaopkamer. Een hötje was alles stil. Toe begon de boer aan de töwkes te trekke en begon 't gestap en gebrom op de zulder boaven Harman. Harman begon 't al gauw benauwd te kriege. Toe de boer heure, dat de knech 't bed uut kwam, sprong hi'j gauw onder de dèkes. "Boer, kom is luustere. De zitte spoeken op de zulder". "Och jong, gi'j vebeeldt ow mao wat. Ai efkes wach gao 'k mét ow mét". 't Was zien bedoeling um Harman efkes aan de praot te holle, want de daghuurder spoeke nog wat anders uut op de slaopkamer van de knech. "Gao eers mao weerum en luuster wat bèter. Aj dan weer wat heurt, dan kom mao bi'j mien weerum". Hend had ientusse een schöltje met spiritus op de slaopkamer van Harman op tööfeltje gezet en was te bi'j gaon zitte met een laken oaver de kop.
Met ings ien de been ging Harman weer nao de slaopkamer. Mao toe hi'j daor 't spoek zag, renne hi'j weer weerum nao de slaopkamer van de boer. Hiegend riep ie daor: "'t Spoek zit now bi'j de taovel". "Dan gao 'k met ow met", zei de boer, "mao gi'j mot efkes wachte totdak de boks aan hét". Hi'j wol efkes de tied rekke um den daghuurder genog kans te geven um weg te könne gaon.
Toe ginge ze same nao de slaopkamer van Harman. "Ziej now wel daj ow alles mao vebeeld hét. Der is jao niks te zien". "Nee", zei Harman, "ik hét 't spoek dudelijk gezien". "Gi'j maak ow eiges bang". Mao Harman antwore: "Ruuk dan mor is. De löch van 't spoek hink nog ien de kamer".
Nao völ praote kreeg de boer Harman weer ien bed. Mor hi'j mos de deure los laote staon; en de knech sliep die nach niet völ. De boer en Hend harre veur de volgende aovend nog een ander plan op 't program staon.
De boer liet Harman de pead laat nao de wei brenge. Hend was al weg en zat met een wit laken um op een hekkespos. Toe de pead dat zagge begonne ze te snoeve; en Harman beve de boks aan de kont. Harman har gin zin um zich weer te laoten uutlache. Hi'j liet de pead los, trok aan de kant van de graaf een pos uut de grond, renne nor 't spoek en sloeg dat met de pos op de kop. "Al buj den duvel ook, dan gaoi de now toch aan", schreawe de knech. Hend viel van de hekkespos af en stong noait meer op. Hi'j har een groot gat ien de kop. De boer die zich achter de heg vestop har, um 't spoeke te könne zien, kwam nog toerenne, mao völ te laat. Hend lei al dood.
Nao die tied was 't spoek spölle op den Krèjenhof veurgoed afgelope.
De Krèjenhof was een moaie grote boerderi'j. Jaorelang was ze al bewoond deur de Biezepols. Grarus was now de eigenaar. Hi'j warke met een daghuurder en met een knech. Daghuurder Hend warke de al bi'jnao twintig jaor. Met de knechs was 't wat anders; die hiele van verandering.
De boer eiges hiel de völ van um een ander veur de gek te holle; veural spoeke deej e graag. En ook de daghuurder was te niet vies van. Ien mei kwam de weer een ni'je knech. 't Eerste wat de boer um vroeg was: "Harman, bu gi'j bang? Hei wel is spoeke gezien?" Harman hiel zich groot en zei: "Ik bun veur den duvel nog niet bang". De boer en zien arrebeiers wollen Harman wel is probiere um te wette te komme of 't waor was wat e zei.
Toe de knech op een kier aan 't bouwe was, zette de boer op de zölder boaven de slaopkamer van de knech een paar stevels neer en een olde moneka. Oaver een hanebalk harre zi'j ze vasgebonne aan een touw dat tot onder ien huus hieng. At e daor aan 't touw trok en 't dan weer los liet, dan ploffe de stevels op de zulder en liet de moneka een paar zwaore bastone heure.
's Aoves nao de pap en 't bèje ging Harman nao zien slaopkamer. Een hötje was alles stil. Toe begon de boer aan de töwkes te trekke en begon 't gestap en gebrom op de zulder boaven Harman. Harman begon 't al gauw benauwd te kriege. Toe de boer heure, dat de knech 't bed uut kwam, sprong hi'j gauw onder de dèkes. "Boer, kom is luustere. De zitte spoeken op de zulder". "Och jong, gi'j vebeeldt ow mao wat. Ai efkes wach gao 'k mét ow mét". 't Was zien bedoeling um Harman efkes aan de praot te holle, want de daghuurder spoeke nog wat anders uut op de slaopkamer van de knech. "Gao eers mao weerum en luuster wat bèter. Aj dan weer wat heurt, dan kom mao bi'j mien weerum". Hend had ientusse een schöltje met spiritus op de slaopkamer van Harman op tööfeltje gezet en was te bi'j gaon zitte met een laken oaver de kop.
Met ings ien de been ging Harman weer nao de slaopkamer. Mao toe hi'j daor 't spoek zag, renne hi'j weer weerum nao de slaopkamer van de boer. Hiegend riep ie daor: "'t Spoek zit now bi'j de taovel". "Dan gao 'k met ow met", zei de boer, "mao gi'j mot efkes wachte totdak de boks aan hét". Hi'j wol efkes de tied rekke um den daghuurder genog kans te geven um weg te könne gaon.
Toe ginge ze same nao de slaopkamer van Harman. "Ziej now wel daj ow alles mao vebeeld hét. Der is jao niks te zien". "Nee", zei Harman, "ik hét 't spoek dudelijk gezien". "Gi'j maak ow eiges bang". Mao Harman antwore: "Ruuk dan mor is. De löch van 't spoek hink nog ien de kamer".
Nao völ praote kreeg de boer Harman weer ien bed. Mor hi'j mos de deure los laote staon; en de knech sliep die nach niet völ. De boer en Hend harre veur de volgende aovend nog een ander plan op 't program staon.
De boer liet Harman de pead laat nao de wei brenge. Hend was al weg en zat met een wit laken um op een hekkespos. Toe de pead dat zagge begonne ze te snoeve; en Harman beve de boks aan de kont. Harman har gin zin um zich weer te laoten uutlache. Hi'j liet de pead los, trok aan de kant van de graaf een pos uut de grond, renne nor 't spoek en sloeg dat met de pos op de kop. "Al buj den duvel ook, dan gaoi de now toch aan", schreawe de knech. Hend viel van de hekkespos af en stong noait meer op. Hi'j har een groot gat ien de kop. De boer die zich achter de heg vestop har, um 't spoeke te könne zien, kwam nog toerenne, mao völ te laat. Hend lei al dood.
Nao die tied was 't spoek spölle op den Krèjenhof veurgoed afgelope.
Onderwerp
VDK 1676F* - Spookspelen: Het spook op de vonder 
VDK 1676F* - Spookspelen: Het spook op de vonder 
ATU 1676 - The Pretended Ghost
ATU 1676 - The Pretended Ghost
Beschrijving
De boer op de Kraaienhof en zijn daghuurder Hend houden ervan grappen uit te halen en als er een nieuwe knecht is, maakt de boer een touw aan een paar stevels en een harmonika op zolder en laat als de knecht in zijn bed ligt boven diens hoofd de zaak dansen, waarop de knecht komt vertellen dat het spookt. Een andere keer moet de knecht paarden naar de wei brengen 's avonds laat en Hend gaat met een laken om op zijn pad, zodat de paarden schrikken. en ook Herman beeft in zijn boks, maar wenst niet weer uitgelachen te worden en slaat het spook met een knuppel op de kop. Dan ligt Hend er dood en is het spookspelen voor altijd over.
Bron
Vertellers uit de Liemers samengesteld door A. Tinneveld, Wassenaar 1976, p.244-245.
Commentaar
1974
spookspelen: het spook op de vonder
Naam Overig in Tekst
Biezepol
Biezepol
Grarus
Grarus
Hend
Hend
Herman (Harman)
Herman (Harman)
Naam Locatie in Tekst
Kraaienhof
Kraaienhof
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20