Hoofdtekst
In mem en in dochter dy wenje by elkoar. De dochter sjocht net sa goed. Dêrtroch kin se ek net in feint krije.
Mar op in kear krijt se in brief fan in feint, dy wol graech de snein-to-jouns komme.
Mem en dochter binne it iens togearre, sy sille de feint forrifelje. Hy mei net wite dat de dochter hast neat sjen kin. Sy prate ôf, har mem sil in fyn nuddeltsje by de tafelspoat dellizze oer de flier.
As de feint der goed en wol is, seit de dochter: "Sjoch, mem, dêr leit in nuddel oer de flier. Hwat is mem rûch mei de nuddels!"
Mem pakt de nuddel op.
De feint tinkt: "Ei, dy sjocht nochal skerp."
Even letter op 'e joun dan set de mem iten op 'e tafel. Der stiet ek in healpoun opkoppe bûter op.
Mar op in stuit seit de dochter: "Fuort kat, fan 'e tafel dû", en wylst slacht se it healpoun bûter tsjin 't bêdsket oan.
"Nou wyt ik der neat fan", tinkt de feint. "Dit is mis. Sy is krekt sa blyn as in mol."
Mar hy tinkt: "Lit se dan net sa bêst sjen, sy kin fierder wol goed wêze."
Sy sieten froeger yn 'e stâl achter de kij. Dat dienen dizze beiden ek doe't it iten op wie en de mem op bêd lei.
De mem wie bliid, dat de dochter forkearing hie.
De oare moarns frege se har: "Hoe hat it dy foldien, fanke?"
"Bêst", sei de dochter.
"Hast him ek frege hwat er die?" frege de mem.
"Né, dat ha 'k net frege," sei de dochter, "mar ik tink dat it in klerk wie, hwant by de achterdoar joech ik him in tútsje. En doe fornom ik in inketpot en in pinne. Dy hongen him om 'e hals. Mar hy stonk al hwat út 'e azem, dat ha 'k wol fornom."
Mar op in kear krijt se in brief fan in feint, dy wol graech de snein-to-jouns komme.
Mem en dochter binne it iens togearre, sy sille de feint forrifelje. Hy mei net wite dat de dochter hast neat sjen kin. Sy prate ôf, har mem sil in fyn nuddeltsje by de tafelspoat dellizze oer de flier.
As de feint der goed en wol is, seit de dochter: "Sjoch, mem, dêr leit in nuddel oer de flier. Hwat is mem rûch mei de nuddels!"
Mem pakt de nuddel op.
De feint tinkt: "Ei, dy sjocht nochal skerp."
Even letter op 'e joun dan set de mem iten op 'e tafel. Der stiet ek in healpoun opkoppe bûter op.
Mar op in stuit seit de dochter: "Fuort kat, fan 'e tafel dû", en wylst slacht se it healpoun bûter tsjin 't bêdsket oan.
"Nou wyt ik der neat fan", tinkt de feint. "Dit is mis. Sy is krekt sa blyn as in mol."
Mar hy tinkt: "Lit se dan net sa bêst sjen, sy kin fierder wol goed wêze."
Sy sieten froeger yn 'e stâl achter de kij. Dat dienen dizze beiden ek doe't it iten op wie en de mem op bêd lei.
De mem wie bliid, dat de dochter forkearing hie.
De oare moarns frege se har: "Hoe hat it dy foldien, fanke?"
"Bêst", sei de dochter.
"Hast him ek frege hwat er die?" frege de mem.
"Né, dat ha 'k net frege," sei de dochter, "mar ik tink dat it in klerk wie, hwant by de achterdoar joech ik him in tútsje. En doe fornom ik in inketpot en in pinne. Dy hongen him om 'e hals. Mar hy stonk al hwat út 'e azem, dat ha 'k wol fornom."
Onderwerp
AT 1456 - The Blind Fiancée 
AT 1456 - The Blind Fiancée 
ATU 1456 - The Blind Fiancée.
ATU 1456 - The Blind Fiancée.
Beschrijving
Een meisje dat nauwelijks kan zien heeft moeite een vrijer te vinden. Als ze op een dag toch een brief krijgt van een aardige jongeman, besluit ze niets over haar gebrekkig zicht tegen hem - als hij die zondag op bezoek komt - te zeggen. Ze spreekt met haar moeder af dat zij ergens een naald neer zal leggen. Als de vrijer komt, raapt het meisje - hoofdschuddend haar moeders slordigheid veroordelend - de naald op. Als het meisje vervolgens tijdens het eten een homp boter van de tafel slaat omdat ze het voor de kat aanziet, weet de jongen wel hoe laat het is. De vrijer houdt zijn meisje bij het afscheid vermoedelijk zijn ontblote achterwerk voor om te kussen. Later vermoedt het meisje dat de jongen klerk is, omdat hij een inkpot en een pen om de hals had. Ze voegt eraan toe dat hij wel wat uit zijn mond stonk.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 368, verhaal 6 (archief MI)
Commentaar
23 april 1968
The Blind Fiancée
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21