Hoofdtekst
In postloper hie in protte sinten by him. 't Wie joun en hy moest in sânreedtsje lâns mei oan wearskanten in droege sleat. Hy seach ien yn 'e fierte oankommen. Hy woarde binaud en tocht: dat kin wol us in rover wêze. Hy dûkte gau yn 'e sleat en dêr roan er yn fierder.
Sy koenen him noait sjen, hwant der groeide boskjeguod oan beide kanten fan it sânpaedtsje.
Doe't er in eintsje roan hie, tocht er: "Nou is dy keardel fier genôch fuort."
Hy nimt in spronkje en wip - dêr is er wer op 't paed.
Mar dy oare hat krekt sa dien as hy. Dy hat de postloper foar in rover oan sjoen en nom it paed ek troch in droege sleat. Dat it tafal wol dat se allebeide tagelyk wer op it sânpaed komme. As dat gebeurt, wurde se beide sa bang, dat hja rinne as in hazze, elk in kant út.
Sy koenen him noait sjen, hwant der groeide boskjeguod oan beide kanten fan it sânpaedtsje.
Doe't er in eintsje roan hie, tocht er: "Nou is dy keardel fier genôch fuort."
Hy nimt in spronkje en wip - dêr is er wer op 't paed.
Mar dy oare hat krekt sa dien as hy. Dy hat de postloper foar in rover oan sjoen en nom it paed ek troch in droege sleat. Dat it tafal wol dat se allebeide tagelyk wer op it sânpaed komme. As dat gebeurt, wurde se beide sa bang, dat hja rinne as in hazze, elk in kant út.
Beschrijving
Een postbode met veel geld op zak voelt zich bedreigd omdat hij iemand ziet naderen. Omdat hij vermoedt dat diegene het op zijn geld voorzien heeft, duikt hij gauw een drooggevallen sloot in. Hij beseft niet dat de andere precies hetzelfde doet omdat die hetzelfde vreest. Op hetzelfde moment springen ze het pad weer op omdat ze denken dat ze hun 'belagers' nu wel kwijt zijn. Als de twee mannen elkaar zien, rennen ze verschrikt weg.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 368, verhaal 7 (archief MI)
Commentaar
23 april 1968
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21