Hoofdtekst
Hâns en Grytsje.
Der wienen in heit en in mem, dy hienen in keppeltsje bern. Hja hienen it earmoedich.
Mem sei op in kear: "Wy kinne ús bern noait allegear de kost jaen. Der matte mar twa fan fuort. Sy praetten ôf, heit soe se de jouns fuort bringe.
Mar ien fan dy twa bern hie alles heard. Dat wie Hâns. Dy gong der de moarns ier en bitiid op út en socht in protte stientsjes op, dy died er yn 'e bûse.
Doe't de heit mei Hâns en Grytsje op stap gong de bosk yn, liet Hâns altomets in stientsje falle. Hy tocht: Dan kinne wy 't paed weromfine nei hûs ta.
Dat doe't heit har yn 'e bosk achterliet, doe duorre it net sa lang of sy founen by ljochtmoanne de stientsjes wer en sa it paed nei hûs ta.
Doe wienen se wer thús.
Mar de earmoede woarde greater, it woarde stadichoan slimmer.
Doe bisluten heit en mem, sy soenen mar wer dy twa bern yn 'e bosk bringe. De heit soe der wer mei op stap. Mar dat gebeurde hwat ûnforwachts. Hâns hie net yn 'e gelegenheit west om earst stientsjes to sykjen. Mem joech de beide bern elk noch in brochje mei. Doe't se yn 'e bosk kommen, struide Hâns iderkear hwat krûmkes fan 't brea.
Mar de fûgels kommen en frieten it brea op. Dat, doe't heit har de jouns forlitten hie, koenen se 't paed net werom fine. Sy koenen net wer thúskomme en dwaelden yn 't bosk om.
Doe kommen se by in húske. De muorren fan dat húske wienen fan koeke. De finsterbanken en de glêzen wienen fan sûker. It dak wie fan chûkela. Dat de beide bern slikken al gau op it húske om.
O, hwat wie dat lekker!
Mar dêr kom de boze hekse oan. Dy sei:
"Kris - kras - kruisje,
wie knabbelt daar aan mijn huisje?"
De bern seinen: "De wind! De wind!"
Doe kom de hekse tofoarskyn. Sy helle de bern yn 'e hûs. Hâns die se yn in hokje. Dy woe se fêstmeste. Grytsje moest har ta it wurk helpe.
Altomets moest de hekse us nei Hâns ta om to sjen of er al fetgenôch wie. Hwant dan woe se him slachtsje en bakke.
Op in kear doe wie Hâns fet genôch neffens de hekse.
Grytsje moest de oven oan meitsje, hwant Hâns soe bakt wurde.
Grytsje hie de oven goed hyt. Mar de âlde hekse woe kontreleare of de oven wol hyt genôch wie.
Sy bûgde har en treau de holle der yn. Doe joech Grytsje har gau in triuw, dat se hielendal yn 'e oven rekke; en doe die se de ovensdoar ticht.
Doe forbrânde de hekse.
En Hâns en Grytsje dy leefden tonei yn it húske fan sûkelade en koeke en sûkerguod en as se net stoarn binne, dan leve se nou nòch.
Der wienen in heit en in mem, dy hienen in keppeltsje bern. Hja hienen it earmoedich.
Mem sei op in kear: "Wy kinne ús bern noait allegear de kost jaen. Der matte mar twa fan fuort. Sy praetten ôf, heit soe se de jouns fuort bringe.
Mar ien fan dy twa bern hie alles heard. Dat wie Hâns. Dy gong der de moarns ier en bitiid op út en socht in protte stientsjes op, dy died er yn 'e bûse.
Doe't de heit mei Hâns en Grytsje op stap gong de bosk yn, liet Hâns altomets in stientsje falle. Hy tocht: Dan kinne wy 't paed weromfine nei hûs ta.
Dat doe't heit har yn 'e bosk achterliet, doe duorre it net sa lang of sy founen by ljochtmoanne de stientsjes wer en sa it paed nei hûs ta.
Doe wienen se wer thús.
Mar de earmoede woarde greater, it woarde stadichoan slimmer.
Doe bisluten heit en mem, sy soenen mar wer dy twa bern yn 'e bosk bringe. De heit soe der wer mei op stap. Mar dat gebeurde hwat ûnforwachts. Hâns hie net yn 'e gelegenheit west om earst stientsjes to sykjen. Mem joech de beide bern elk noch in brochje mei. Doe't se yn 'e bosk kommen, struide Hâns iderkear hwat krûmkes fan 't brea.
Mar de fûgels kommen en frieten it brea op. Dat, doe't heit har de jouns forlitten hie, koenen se 't paed net werom fine. Sy koenen net wer thúskomme en dwaelden yn 't bosk om.
Doe kommen se by in húske. De muorren fan dat húske wienen fan koeke. De finsterbanken en de glêzen wienen fan sûker. It dak wie fan chûkela. Dat de beide bern slikken al gau op it húske om.
O, hwat wie dat lekker!
Mar dêr kom de boze hekse oan. Dy sei:
"Kris - kras - kruisje,
wie knabbelt daar aan mijn huisje?"
De bern seinen: "De wind! De wind!"
Doe kom de hekse tofoarskyn. Sy helle de bern yn 'e hûs. Hâns die se yn in hokje. Dy woe se fêstmeste. Grytsje moest har ta it wurk helpe.
Altomets moest de hekse us nei Hâns ta om to sjen of er al fetgenôch wie. Hwant dan woe se him slachtsje en bakke.
Op in kear doe wie Hâns fet genôch neffens de hekse.
Grytsje moest de oven oan meitsje, hwant Hâns soe bakt wurde.
Grytsje hie de oven goed hyt. Mar de âlde hekse woe kontreleare of de oven wol hyt genôch wie.
Sy bûgde har en treau de holle der yn. Doe joech Grytsje har gau in triuw, dat se hielendal yn 'e oven rekke; en doe die se de ovensdoar ticht.
Doe forbrânde de hekse.
En Hâns en Grytsje dy leefden tonei yn it húske fan sûkelade en koeke en sûkerguod en as se net stoarn binne, dan leve se nou nòch.
Onderwerp
AT 0327A - Hansel and Gretel
AT 0327A - Hansel and Gretel 
ATU 0327A - Hansel and Gretel.
ATU 0327A - Hansel and Gretel.
Beschrijving
Hans hoorde eens dat zijn ouders hem en zijn zusje Grietje in het bos wilden achterlaten, omdat ze zo arm waren. Hij verzamelde steentjes en liet daarmeee een spoor achter. Zo konden de kinderen terug komen. Maar de tweede keer had Hans niets gehoord, en werden ze onverwachts het bos ingebracht. Hij kon alleen een spoor van broodkruimels achterlaten, maar de vogels aten dat spoor op. Hans en Grietje dwaalden wat door het bos, totdat ze bij een huisje kwamen. Het huisje was gemaakt van allerlei lekkers, waar de kinderen zich te goed aan deden. Maar de heks in het huisje sloot Hans op in een hok om hem vet te mesten. Toen ze vond dat hij vet genoeg was, maakte ze de oven warm, om hem te braden. Toen ze haar hoofd in de oven stak om te kijken of hij warm genoeg was, duwde Grietje haar snel erin, en ze verbrandde. Hans en Grietje leefden vanaf toen in het snoephuisje.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 375, verhaal 6
Commentaar
24 maart 1968
Hansel and Gretel
Naam Overig in Tekst
Hâns en Grytsje
Hâns en Grytsje
Hans en Grietje
Hans en Grietje
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21