CJ039816

Der wie in widdou mei bern. Dat minske krige it sa earm, dat sy hie neat mear, dat se de bern jaen koe om to iten. Doe lei it minske in fjûr oan fan stiennen. Doe't de bern fregen, hwat se die, sei se: "Mem makket in fjûr fan stiennen en mem giet nou fuort en as dy stiennen forbrând binne, dan kom ik wer mei iten."
Mar hja kom noait wer.

Een arme vrouw had niets meer te eten voor haar kinderen. Ze legde een vuur aan van stenen, en zei tegen haar kinderen dat ze met eten terug zou komen als de stenen verbrand waren. Zij kwam nooit meer.

Corpus Jaarsma, verslag 398, verhaal 16

5 juni 1968

2013-03-01 14:46:21