Hoofdtekst
Der wienen twa poepen oan't meanen by de boer. It wie al aerdich let en sy soenen krekt ophâlde, doe hearden se ynienen roppen: "Toe poep! Toe poep!" Sy tochten dat it de boer wie dy't dat rôp en sy bigongen wer opnij fûl to meanen. Sy hienen net yn 'e gaten, dat de koekoek rôp.
Doe't se noch in hiel skoft meand hienen, seinen se tsjin elkoar: "Sa is 't moai genôch, wy hâlde op."
Mar doe rôp de koekoek krekt wèr.
De beide mannen setten wer út ein, hwant ek nou tochten se net oars as it wie de boer dy't har oansette fierder to meanen.
Op 't lêst koenen se net mear. Sy setten nei de boer ta en seinen him it mannewaer op. "Dit is gjin menier," seinen se, "ús sa ôfbeule to litten. Wy wolle hjir net langer bliuwe."
De boer hie lang wurk om de beide mannen dúdlik to meitsjen dat it de koekoek wie dy't roppen hie en net híj.
De boerinne sette sûpenbrij op 'e tafel, mar dy wie sa gleonhyt dat gjin fan 'e beide poepen weage it en bigjin dêr mei. Doe't de boerinne oprûme hienen se net ien leppelfol der fan hawn.
Dy nachts leinen se op bêd mei de honger yn 'e hals. "Hwat haw ik in honger," sei de iene, "ik kin der net fan sliepe."
"Mei my is 't krektengelyk sa", sei de oare. "Mar yn 'e kelder stiet in great panne fol kâlde sûpenbrij."
"Dan gean 'k dêr hinne", sei de earste poep.
"Nim my dan ek in sleeffol mei", sei de oare.
De poep gong nei de kelder ta en iet him sêd oan 'e kâlde sûpenbrij. Doe krige er noch in sleeffol om dat syn maet to bringen. Mar it wie tsjuster en hy forsinde him mei de keamers. Dat hy kom by 't bêdsté fan 'e boer en 'e frou tolânne. 't Wie soel dy nachts en de frou lei mei 't neakene gat oer de bêdsplanke hinne. De poep tocht dat dat de holle fan syn maet wie en hâldde de sleef by.
Doe liet de boerinne in wyn gean.
"Hoechst net to blazen," sei de poep, "de brij is net hyt."
Mar doe fornom er dat er by 't forkearde bêd stie.
Hy makke gau dat er by syn maet kom en dy dronk de sleef leech.
Doe't se noch in hiel skoft meand hienen, seinen se tsjin elkoar: "Sa is 't moai genôch, wy hâlde op."
Mar doe rôp de koekoek krekt wèr.
De beide mannen setten wer út ein, hwant ek nou tochten se net oars as it wie de boer dy't har oansette fierder to meanen.
Op 't lêst koenen se net mear. Sy setten nei de boer ta en seinen him it mannewaer op. "Dit is gjin menier," seinen se, "ús sa ôfbeule to litten. Wy wolle hjir net langer bliuwe."
De boer hie lang wurk om de beide mannen dúdlik to meitsjen dat it de koekoek wie dy't roppen hie en net híj.
De boerinne sette sûpenbrij op 'e tafel, mar dy wie sa gleonhyt dat gjin fan 'e beide poepen weage it en bigjin dêr mei. Doe't de boerinne oprûme hienen se net ien leppelfol der fan hawn.
Dy nachts leinen se op bêd mei de honger yn 'e hals. "Hwat haw ik in honger," sei de iene, "ik kin der net fan sliepe."
"Mei my is 't krektengelyk sa", sei de oare. "Mar yn 'e kelder stiet in great panne fol kâlde sûpenbrij."
"Dan gean 'k dêr hinne", sei de earste poep.
"Nim my dan ek in sleeffol mei", sei de oare.
De poep gong nei de kelder ta en iet him sêd oan 'e kâlde sûpenbrij. Doe krige er noch in sleeffol om dat syn maet to bringen. Mar it wie tsjuster en hy forsinde him mei de keamers. Dat hy kom by 't bêdsté fan 'e boer en 'e frou tolânne. 't Wie soel dy nachts en de frou lei mei 't neakene gat oer de bêdsplanke hinne. De poep tocht dat dat de holle fan syn maet wie en hâldde de sleef by.
Doe liet de boerinne in wyn gean.
"Hoechst net to blazen," sei de poep, "de brij is net hyt."
Mar doe fornom er dat er by 't forkearde bêd stie.
Hy makke gau dat er by syn maet kom en dy dronk de sleef leech.
Onderwerp
VDK 1322B* - De roep van (een) vogel(s) verkeerd geïnterpreteerd 
VDK 1322B* - De roep van (een) vogel(s) verkeerd geïnterpreteerd 
Beschrijving
Elke keer dat twee poepen wilden ophouden met maaien, hoorden ze de boer roepen: "Toe poep!" Ze gingen dan maar weer door, maar op het laatst konden ze niet meer. Ze zeiden tegen de boer dat ze het niet meer volhielden. Die legde toen uit dat hij helemaal niet geroepen had, maar dat het de koekoek moest zijn geweest. De boerin zette de uitgeputte maaiers gloeiendhete pap voor maar haalde die al weer weg toen ze nog maar een enkele hap hadden genomen. 's Avonds in bed hadden de poepen een vreselijke honger. Een van hen ging in de kelder pap halen. Teruggekomen zag hij de blote kont van de boerin voor het gezicht van zijn maat aan en hield daar de pap bij. De boerin liet net een wind gaan, en de poep zei dat hij niet zo hoefde te blazen, want de pap was niet heet.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 417, verhaal 1
Commentaar
10 juni 1968
De roep van (een) vogel(s) verkeerd geïnterpreteerd & AT 1691: "Don't Eat too Greedily."
Naam Overig in Tekst
Poep
Poep
Duitser
Duitser
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21