CJ044701

Een man en een vrouw woonden aan de vaart. De man ging 's morgens altijd aan 't werk bij anderen. De turfschipper uit Nijbeets zou die dag komen om de turf te brengen, die besteld was. De man zegt: "'t Is het beste dat de turfschipper 't ook direkt maar in de schuur zet en opstapelt."
's Morgens kwam de turfschipper. Hij had veel werk van 't opstapelen. De vrouw dacht: "Hij moet maar met eten."
Ze had een flinke pot met bonen gekookt.
't Was twaalf uur. Ze zegt, of hij met eten wou.
"Wel graag", zeit-ie.
Ze schept hem een flink bord vol. Ze nam zelf ook wat.
Toen hij 't bord leeg had, zegt ze tegen hem: "Lust u misschien nog wat?"
Ze dacht: "Hij zal wel haast zat wezen."
Maar hij zei, hij lustte nog wel wat.
Ze schepte hem nog een dik bord vol.
Toen dat op was, bleef er nog wat in de pan.
"Zal ik het leste der in doen?" vroeg ze.
"Ja, dat loopt wel los", zei-ie.
Dat at die turfschipper ook nog rustig op.
Ze dacht: "geweldig, wat kan die man eten."
Ze zegt tegen hem of 't goed smaakt had.
"O ja," zeit ie, "heel best; daar moest je je nog eens lekker dik van eten kunnen."

Een vrouw nodigde een turfschipper uit mee te eten. Ze aten bonen. Hij at meer dan twee borden vol en zei toen: "Daar moest je je nog eens lekker dik van eten kunnen."

Corpus Jaarsma, verslag 447, verhaal 1

1 september 1968

Nijbeets    Nijbeets   

2013-03-01 14:46:21