CJ046402

Ik hie in muoike, dat wie Jehannes Wyts. It wie in âld tsjoenster. Sy wenne op 'e Houtigehage.
Ik hie in dochterke, dat wie ús Iebel, dy gong sneins nei de sondagsskoalle en dan joech Wytsmuoi har wol us in muntsje.
Op in kear doe stjûrde myn wiif Iebel nei Japik Bron om petroalje. 't Wie al op 'e joun. Doe kom ús Iebel alhiel fan 'e wize thús. Alde Wytsmoai hie har achternei sitten. Dy hie har pakke wold. Se hie it bern grif krigen, as der net in oaren oan kom wie, dy't it sjoen hie. Doe wie Wyts gau werom gong. "Sy koe folle hurder rinne as ik", sei Iebel.
Deselde wyks trof ik Wyts-muoi op 'e Wytse Pyts-reed. Ik sei tsjin har: "Hwat hat Wytsmuoi mei myn fanke noadich? Nou sil 'k it dy sizze," sei 'k, "âlde Satan, ik sil dy sjitte datst krolste, ast oait in hân nei har útstekste."
Wytsmoai hat Iebel letter noait wer in pepermuntsje jown as se nei de sondagskoalle gong.

Een vrouw - een vermeende heks - geeft een pepermuntje aan een meisje dat naar zondagsschool gaat. De heks probeert het meisje vervolgens te pakken.

Collectie Jaarsma, verslag 464, verhaal 2 (archief Meertens Instituut)

5 oktober 1968

Jehannes Wyts    Jehannes Wyts   

Wytsmuoi    Wytsmuoi   

Iebel    Iebel   

Japik Bron    Japik Bron   

Wytsmoai    Wytsmoai   

Wyts    Wyts   

Wyts-muoi    Wyts-muoi   

Wytse Pyts-reed    Wytse Pyts-reed   

Houtigehage    Houtigehage   

2013-03-01 14:46:21