Hoofdtekst
Wy leinen us yn Koudum tsjin 'e brêge oan. Hja hienen ús ris forteld, dat dêr yn 'e nacht in keardel fan 'e brêge yn 'e feart sprong.
Ik en myn maet leinen yn 't skip. 't Wie moai waer, doe hearde ik om in ûre of tolve, ien in greate plouns yn 't wetter. Ik sei tsjin myn maet: "Dêr springt dy keardel fan 'e brêge. Dat wol 'k sjen."
Ik der út, myn maet bleau lizzen.
Doe't ik seach wie 't wetter alhielendal blak. Der wie neat to sjen. En doch hie ik dúdlik dy plouns heard.
Ik en myn maet leinen yn 't skip. 't Wie moai waer, doe hearde ik om in ûre of tolve, ien in greate plouns yn 't wetter. Ik sei tsjin myn maet: "Dêr springt dy keardel fan 'e brêge. Dat wol 'k sjen."
Ik der út, myn maet bleau lizzen.
Doe't ik seach wie 't wetter alhielendal blak. Der wie neat to sjen. En doch hie ik dúdlik dy plouns heard.
Beschrijving
Het verhaal gaat dat er 's nachts wel eens een kerel van de brug in de vaart springt. Als de verteller op een nacht een plons hoort, denkt hij dat de desbetreffende man gesprongen is. Als hij gaat kijken, is er echter niets te zien.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 474, verhaal 4 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
3 januari 1968
Naam Locatie in Tekst
Koudum 
Koudum 
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21