Hoofdtekst
Ik ha twa minsken kend, in man en in frou. Dy koenen min mei mankoar. De man bihandele syn frou skandalich. Doe binne se by elkoar wei rekke.
Letter helle dy keardel in tige minne streek út. Dat wie in strafber feit en hy woarde der foar op helle. Mar hy sei dat er it net dien hie.
De dochter fan dy lju lei dy nachts op bêd. Har mem wie doe al lang stoarn. Doe hearde dy dochter har eigen mem, dy't al jierren dea wie, sizzen: "Dat hat hy sels dien." (Hy woe de straf op in oar skouwe)
It die letter ek bliken dat er it sels dien hie.
Letter helle dy keardel in tige minne streek út. Dat wie in strafber feit en hy woarde der foar op helle. Mar hy sei dat er it net dien hie.
De dochter fan dy lju lei dy nachts op bêd. Har mem wie doe al lang stoarn. Doe hearde dy dochter har eigen mem, dy't al jierren dea wie, sizzen: "Dat hat hy sels dien." (Hy woe de straf op in oar skouwe)
It die letter ek bliken dat er it sels dien hie.
Beschrijving
Een man behandelde zijn vrouw erg slecht. Jaren na haar dood werd de man opgepakt voor een misdaad, maar hij ontkende. Die nacht hoorde de dochter de stem van haar dode moeder die zei dat de man het had gedaan. Later bleek de man de schuldige te zijn.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 564, verhaal 3
Commentaar
1 februari 1969
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21