Hoofdtekst
Fan in geitsje dat in bokje waerd en oarsom.
Der wienen in man en in frou, dy woenen graech in geitsje ha. Doe liezen se yn 'e krante in adfortinsje, dêr't in geitsje yn to keap oanbean woarde. 't Wie in boer, dy't dat yn 'e krante hie. De beide lju ornearren, dêr moesten se mar op los.
De man gong der hinne en hy kocht it geitsje.
Hy wie der tige mei ynnom en tocht ûnderweis: "Ik stek even oan, dan keapje 'k in pear."
Hy boun it geitsje oan it hekje fêst, dat foar de herberch wie, en doe gong hy der yn.
De kastlein hie in jonkje en dat jonkje hie in bokje. Dat wie sprekendgelyk oan it geitsje dat dy man oan 't hekje fêstboun hie. 't Wie ek like great. Mar 't wie fansels net in geitsje.
De jonge hie och sa'n sin oan in geitsje en hy helle syn bokje tofoarskyn en hy makke it geitsje los en boun syn bokje oan 't hekje.
Doe't de man syn slokjes op hie gong er wer op stap en hy nom it bokje mei. Hy miende sels fansels dat it in geitsje wie.
Hy kom thús en sei tsjin 'e frou: "Wel, hwat seist fan 'e keap?" De frou bisjocht it dier ris goed en seit: "It is in bokje."
"It is in geitsje," seit de man, "dû bist mis."
Mar as er it dan sels bisjocht, is it in bokje.
Hy sei: "Doe't ik it kocht ha, wie 't in geitsje."
"Dat kin net", sei 't minske.
"'t Is dochs sa", sei er. "Mar dy boer hat my bisodemitere. Ik gean wer mei de bok nei him ta."
De oare deis giet er mei de bok op stap nei de boer. Hy sil him goed it mannewaer opsizze.
Underweis by de herberch bynt er it beest wer oan 't hekje fêst, hwant hy wol earst in pear slokjes ha, dan doart er dy boer better oan.
Dan fortelt er it gefal oan 'e kastlein. Dat heart it jonkje. Dy tinkt: "Hwat is dy man lulk. Dat kin wolris raer gean aenst en miskien komt er wol to witen dat ik it dien ha."
Dat hy giet stil hinne en forruilet de beide dieren.
De man komt mei it geitsje by de boer. Hy os pûr razen en de boer wyt net hwat hy der oan hat.
Mar dan seit er: "It is net in bokje, sjoch sels mar."
De man sjocht it.
"Fan 'e moarn wie 't noch in bokje", seit er mei in biskamme holle. En hy giet mei 't geitsje nei hûs ta.
Mar dizze kear stekt er net oan ûnderweis, dat hy komt nou net wer mei in bokje thús.
Der wienen in man en in frou, dy woenen graech in geitsje ha. Doe liezen se yn 'e krante in adfortinsje, dêr't in geitsje yn to keap oanbean woarde. 't Wie in boer, dy't dat yn 'e krante hie. De beide lju ornearren, dêr moesten se mar op los.
De man gong der hinne en hy kocht it geitsje.
Hy wie der tige mei ynnom en tocht ûnderweis: "Ik stek even oan, dan keapje 'k in pear."
Hy boun it geitsje oan it hekje fêst, dat foar de herberch wie, en doe gong hy der yn.
De kastlein hie in jonkje en dat jonkje hie in bokje. Dat wie sprekendgelyk oan it geitsje dat dy man oan 't hekje fêstboun hie. 't Wie ek like great. Mar 't wie fansels net in geitsje.
De jonge hie och sa'n sin oan in geitsje en hy helle syn bokje tofoarskyn en hy makke it geitsje los en boun syn bokje oan 't hekje.
Doe't de man syn slokjes op hie gong er wer op stap en hy nom it bokje mei. Hy miende sels fansels dat it in geitsje wie.
Hy kom thús en sei tsjin 'e frou: "Wel, hwat seist fan 'e keap?" De frou bisjocht it dier ris goed en seit: "It is in bokje."
"It is in geitsje," seit de man, "dû bist mis."
Mar as er it dan sels bisjocht, is it in bokje.
Hy sei: "Doe't ik it kocht ha, wie 't in geitsje."
"Dat kin net", sei 't minske.
"'t Is dochs sa", sei er. "Mar dy boer hat my bisodemitere. Ik gean wer mei de bok nei him ta."
De oare deis giet er mei de bok op stap nei de boer. Hy sil him goed it mannewaer opsizze.
Underweis by de herberch bynt er it beest wer oan 't hekje fêst, hwant hy wol earst in pear slokjes ha, dan doart er dy boer better oan.
Dan fortelt er it gefal oan 'e kastlein. Dat heart it jonkje. Dy tinkt: "Hwat is dy man lulk. Dat kin wolris raer gean aenst en miskien komt er wol to witen dat ik it dien ha."
Dat hy giet stil hinne en forruilet de beide dieren.
De man komt mei it geitsje by de boer. Hy os pûr razen en de boer wyt net hwat hy der oan hat.
Mar dan seit er: "It is net in bokje, sjoch sels mar."
De man sjocht it.
"Fan 'e moarn wie 't noch in bokje", seit er mei in biskamme holle. En hy giet mei 't geitsje nei hûs ta.
Mar dizze kear stekt er net oan ûnderweis, dat hy komt nou net wer mei in bokje thús.
Beschrijving
Een man kocht eens een geitje van een boer. Op de terugweg bond hij het dier vast aan het hek van een herberg, en ging zelf binnen wat drinken. Het zoontje van de kastelein leek het wel leuk om eens een geitje te hebben, en hij ruilde het dier met zijn bokje. Toen de man met zijn aanwinst thuiskwam, kwamen hij en zijn vrouw erachter dat het geen geitje was, maar een bokje. De man snapte er niets van, hij had toch echt een geitje gekocht. De volgende dag ging hij terug naar de boer. Onderweg stopte hij weer bij dezelfde herberg en hij vertelde het verhaal aan de kastelein. Het zoontje hoorde hoe boos de man was, en besloot de dieren maar weer opnieuw te ruilen, voordat ze erachter zouden komen wat hij gedaan had. Nu kwam de man boos aan bij de boer, en was zijn bokje weer een geitje. De man snapte er niets van, maar deze keer kwam hij gewoon met zijn geitje thuis.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 569, verhaal 9
Commentaar
5 januari 1969
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21