CJ057307

Klaas Kooistra ging op een sondagmorgen it heideveld in om stenen te dollen. Dat deden de arme mensken hier froeger allemoal. Se moesten aan de kost komen. Die stenen werden fijngehouwen en ferkocht.
Doar vindt Kloas in stien, die wil hy der uut dollen. Met de boar. Doe is er doar met oan de gang, doe siet er us wat in de ronde, en doe sicht er doar twee hazen aan koomn, een dikke en een lutje. De lutje die blief op een afstand, moar de dikke, die kwam noaderbij. En die begon te spreekn. Hij froeg Kloas of dat nou so moest op sondagmorgen.
"Ja," seit Klaas, "dat ken niet anders, ik moet op sondag werkn. Dat moet ik der bij doen, anders kan ik mien huusholding niet aan de kost kriegn."
Doe ging die hoas op syn achterste poten stoan en de foorste poten hield hij in de hoogte en de oortjes had hij steil op 'e kop. En hy sei tegen Kloas of it niet beter was dat ie noar huus toe ging en dat ie him een beetje omboeide en dat er us noar de kerk ging. Wat Kloas doar van docht.
Kloas docht: "Dat is de olle vent." Hij was noar huus toe goan, hij had him wat skoaren en hij had him verboeid en hy was naor de kerk toegoan.
En hij had nooit weer steenen opsocht op sondagmorgen.
Dit forhoal het hij myself forteld.

Een man zocht op zondag altijd stenen, die hij kon verkopen. Op een keer kwam er een haas bij hem, die hem vroeg of hij niet beter gewoon naar de kerk kon gaan op zondag, in plaats van te werken. De man vertelde dat hij met zijn doordeweekse werk niet genoeg verdiende voor de kost. Maar toch ging hij naar huis, schoor zich, en ging naar de kerk. Hij dacht namelijk dat het god zelf was die tegen hem had gesproken.

Corpus Jaarsma, verslag 573, verhaal 7

8 februari 1969

Klaas Kooistra    Klaas Kooistra   

2013-03-01 14:46:21