Hoofdtekst
Hindrik Pikelhearring fan Grinzer Pein koe mear as oaren. Bearn van der Woude sei altyd: hy is fan 'e duvel. It wienen duvelskunsten dy't Hindrik die.
"Op in kear kom ik by Hindrik wei", fortelde Bearn. "'t Wie op in joune let en tsjuster. Hindrik liet my ta de doar út.
'Kinst dy allinne wol rêdde?' sei er.
'Jawol', sei 'k.
'Pas mar op', sei er.
Doe't ik ûnderweis wie, hearde ik hyltyd njonken my ien troch 't wetter hinne klossen. Ik wie op 't lêst deabinaud. Doe't ik thús wie, hie 'k it hier biferzen op 'e holle."
"Op in kear kom ik by Hindrik wei", fortelde Bearn. "'t Wie op in joune let en tsjuster. Hindrik liet my ta de doar út.
'Kinst dy allinne wol rêdde?' sei er.
'Jawol', sei 'k.
'Pas mar op', sei er.
Doe't ik ûnderweis wie, hearde ik hyltyd njonken my ien troch 't wetter hinne klossen. Ik wie op 't lêst deabinaud. Doe't ik thús wie, hie 'k it hier biferzen op 'e holle."
Beschrijving
Hendrik Pekelharing kon meer dan anderen, hij deed aan duivelskunsten. Een man kwam op een avond van Hendrik vandaan, en hoorde de hele terugweg iemand naast hem door het water klossen.
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 586, verhaal 1 (archief Meertens Instituut)
Commentaar
7 maart 1969
Naam Overig in Tekst
Hendrik Pekelharing 
Hendrik Pekelharing 
Hindrik Pikelhearring
Hindrik Pikelhearring
Grinzer Pein
Grinzer Pein
Bearn van der Woude
Bearn van der Woude
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21