Hoofdtekst
Twa kammeraden wienen op Sinteklaesfreed togearre nei stêd. Sy krigen sin oan in flaubyt en kochten twa fiskjes. Dy ieten se op op in bank.
De iene sei: "Smakket it hwat?"
"'t Smakket my bêst," sei de oare, "mar ik ha der ien ding op tsjin, datst my it lytste jown haste en dû ytst sels it greatste op. Dat fyn ik net moai."
"Hoe woestû dan?"
"Nou ik hie dy it greatste jown en sels it lytste hâlden."
"Nou, dû hast nou ommers 't lytste, hwat wolst dan noch mear", sei de oare.
De iene sei: "Smakket it hwat?"
"'t Smakket my bêst," sei de oare, "mar ik ha der ien ding op tsjin, datst my it lytste jown haste en dû ytst sels it greatste op. Dat fyn ik net moai."
"Hoe woestû dan?"
"Nou ik hie dy it greatste jown en sels it lytste hâlden."
"Nou, dû hast nou ommers 't lytste, hwat wolst dan noch mear", sei de oare.
Beschrijving
Twee mannen haalden eens twee visjes in de stad. Ze zaten deze lekker op te eten, maar de ene was toch niet tevreden. Hij zei dat de ander hem de kleinste had gegeven, en zelf de grootste had gehouden. De ander vroeg wat hij dan wilde. De man zei dat hij de ander de grootste zou hebben gegeven en zelf de kleinste zou hebben gehouden. De ander snapte dan niet wat er niet goed was, hij had toch de grootste en de ander de kleinste!
Bron
Corpus Jaarsma, verslag 594, verhaal 11
Commentaar
11 februari 1969
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21