Hoofdtekst
Der wienen in man en in frou, dy wienen to praten by boeren. Sy soenen dêr dy nachts ek bliuwe to sliepen.
De frou sei sunich tsjin 'e man: "Nou mastû fan 'e middei net tofolle ite, hear. Dû mast dyn fatsoen bihâlde. Wier, dû mast dy skamje, it is gjin iten, mar fretten hwatstû dochst."
Doe sei de man: "Goed, mar hoe matte wy dat ha?"
"Nou," sei se, "as ik tink datstû genôch hast, traepje ik dy op 'e tean. Sille wy dat ôfprate?"
"Goed", sei de man.
Sy wienen oan 't iten. Mar sy hienen de houn net ûnder 'e tafel sjoen. En dy houn giet de man op 'e foet lizzen, doe wienen se noch mar krekt oan 't iten.
De man hâldde op mei iten.
"Hwat is der nou?" seinen de minsken. "Ha jo nou al genôch?"
Doe sei er: "Ik ha in frou, dy hat my myn hiele leven noch gjin iten gund en nou 't ik by in oar yt, gunt sy 't my nòch net."
Dat sy krigen sa'n dikke rúzje dat sy gongen beide by de tafel wei en nei hûs ta.
Ik ha 't ek wol us oars heard: dan geane dy man en dy frou de jouns op bêd.
"Hwerom hastû my sa gau op 'e tean trape?" sei de man.
"Dat haw ik net dien," sei de frou, "dat die de houn, dy't ûnder 'e tafel lei."
"Hie 'k dàt witen," sei de man, "ik kin net sliepe fan 'e honger."
"Nou," sei de frou, "ik wyt wol rie. Yn 'e kelder stiet in panne fol dikke rizenbrij, ha 'k hjoed wol sjoen. Yt dy dêr mar sêd fan. En nim my dan ek in sleeffol mei."
De man gong nei de kelder ta en iet him sêd. Doe gong er mei in sleeffol rizenbrij út 'e kelder wei. Hy soe wer nei syn frou ta, mar hy forsinde him yn 't tsjuster en kom by 't bêd fan 'e boer en de boerinne tolânne. 't Wie in soele nacht en de boerinne lei mei de bleate kont oer de planke hinne. Hy tocht, dat syn frou dêr lei, en dat it har gesicht wie dat er seach.
Hy hâldde de sleef der by, mar doe skiet it frommes ôf.
"Hoechst net to blazen," sei er, "de brij is kâld."
Mar doe skiet se noch us wer ôf. En sy bigong net to iten.
Doe woarde de man lulk. "Hjir hast it duvel," sei er, "hoechst net to blazen."
En doe smiet er har de brij om 'e kont.
De frou sei sunich tsjin 'e man: "Nou mastû fan 'e middei net tofolle ite, hear. Dû mast dyn fatsoen bihâlde. Wier, dû mast dy skamje, it is gjin iten, mar fretten hwatstû dochst."
Doe sei de man: "Goed, mar hoe matte wy dat ha?"
"Nou," sei se, "as ik tink datstû genôch hast, traepje ik dy op 'e tean. Sille wy dat ôfprate?"
"Goed", sei de man.
Sy wienen oan 't iten. Mar sy hienen de houn net ûnder 'e tafel sjoen. En dy houn giet de man op 'e foet lizzen, doe wienen se noch mar krekt oan 't iten.
De man hâldde op mei iten.
"Hwat is der nou?" seinen de minsken. "Ha jo nou al genôch?"
Doe sei er: "Ik ha in frou, dy hat my myn hiele leven noch gjin iten gund en nou 't ik by in oar yt, gunt sy 't my nòch net."
Dat sy krigen sa'n dikke rúzje dat sy gongen beide by de tafel wei en nei hûs ta.
Ik ha 't ek wol us oars heard: dan geane dy man en dy frou de jouns op bêd.
"Hwerom hastû my sa gau op 'e tean trape?" sei de man.
"Dat haw ik net dien," sei de frou, "dat die de houn, dy't ûnder 'e tafel lei."
"Hie 'k dàt witen," sei de man, "ik kin net sliepe fan 'e honger."
"Nou," sei de frou, "ik wyt wol rie. Yn 'e kelder stiet in panne fol dikke rizenbrij, ha 'k hjoed wol sjoen. Yt dy dêr mar sêd fan. En nim my dan ek in sleeffol mei."
De man gong nei de kelder ta en iet him sêd. Doe gong er mei in sleeffol rizenbrij út 'e kelder wei. Hy soe wer nei syn frou ta, mar hy forsinde him yn 't tsjuster en kom by 't bêd fan 'e boer en de boerinne tolânne. 't Wie in soele nacht en de boerinne lei mei de bleate kont oer de planke hinne. Hy tocht, dat syn frou dêr lei, en dat it har gesicht wie dat er seach.
Hy hâldde de sleef der by, mar doe skiet it frommes ôf.
"Hoechst net to blazen," sei er, "de brij is kâld."
Mar doe skiet se noch us wer ôf. En sy bigong net to iten.
Doe woarde de man lulk. "Hjir hast it duvel," sei er, "hoechst net to blazen."
En doe smiet er har de brij om 'e kont.
Onderwerp
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
AT 1691 - "Don't Eat too Greedily." 
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
ATU 1691 - The Hungry Clergyman
Beschrijving
Een echtpaar blijft logeren bij boeren en omdat de man altijd zoveel eet, spreken ze af dat de vrouw op zijn teen trapt als ze vindt dat hij genoeg heeft gegeven. Tijdens het eten merken ze echter de hond niet op onder de tafel en deze gaat op de voet van de man liggen. De man stopt met eten en de mensen vragen of hij nu al genoeg heeft gehad. De man zegt dat zijn vrouw al zijn hele leven hem geen eten gunt en ook niet bij anderen. Ze krijgen ruzie en gaan naar huis.
Een andere versie: ze gaan naar bed en de man vraagt waarom de vrouw op zijn tenen heeft getrapt. De vrouw zegt dat het de hond is geweest. Omdat de man niet kan slapen van de honger gaat hij naar de kelder waar rijstebrij staat. Op de terugweg neemt hij een pollepel van de rijstebrij mee naar zijn vrouw, maar vergist zich en komt de kamer van de boer en boerin in. Als de boerin weigert de pap te eten, gooit hij het kwaad op haar blote billen.
Een andere versie: ze gaan naar bed en de man vraagt waarom de vrouw op zijn tenen heeft getrapt. De vrouw zegt dat het de hond is geweest. Omdat de man niet kan slapen van de honger gaat hij naar de kelder waar rijstebrij staat. Op de terugweg neemt hij een pollepel van de rijstebrij mee naar zijn vrouw, maar vergist zich en komt de kamer van de boer en boerin in. Als de boerin weigert de pap te eten, gooit hij het kwaad op haar blote billen.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 603, verhaal 7
Commentaar
20 maart 1969
"Don't Eat too Greedily."
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21