kul050 - Geprul in en na de avondschool (4: ruitje tikken)

Wat hij en zijn makkers wel deden was ruitje tikken. Ruitje tikken deden ze met plezier. "Wêllie hâ'n 't d'r skrikkelijk op en 't liefst bê miensen, die mee mi de blaospijp of de wedplank klaor stonnen", zei Kulhannes. Eerst werd, als niemand 't in de gaten had, aan het raam van d'n hêrd bij deze of gene boer, 'n ijzerdraadje vastgemaakt. Het hing 'n beetje schuin omlaag en vlak voor t raam. Aan het draadje werd 'n touwke gebonden. Een dun touwke, dat vaak tot aan de andere kant van de weg reikte, waar zich 'n heg of 'ne sloot bevond, waarachter of waarin zich de jongens verbergen konden. Aan 'n zwevend stukje touw, dat aan het ijzerdraadje vastzat, hing 'n spijkertje of 'n keike, dat tegen de ruit aantikte, zodra de deugnieten aan het andere eind van het touwke trokken.
Op 'n mooie winterse avond kwamen Kulhannes en enkele vrienden bij het werkhuis van Hermes d'n dekker. Hermes was reepmaker en woonde op 't Looënd.
"Hermes waar aon 't wêrk en wêllie dinnen bij h'm ruitje tikken. Nie lang, want Hermes waar mee bûiten. Wè mossen wêllie toen toch lopen um gin sleeg te krijgen", herinnerde Kulhannes zich.

Een geliefde bezigheid van Kulhannes en zijn makkers waas ruitje tikken. Toen ze het bij Hermes deden, moesten ze hard lopen om geen slaag te krijgen.

Roger van Laere, KULHANNES, Liempde 1992, 139-140

voor 1992

Kulhannes    Kulhannes   

Loeënd    Loeënd   

Hermes    Hermes   

2013-03-01 14:46:20