Hoofdtekst
De blinde Peer, 'ne ranke man, die uit Tilburg kwam, was ook straatmuzikant. Hij had drie zonen en z'n vrouw heette Truike, een pront zwartharig vrouwke met 'n knötje. Peer was blind. Hij kon niet alleen op stap gaan. Daarom leidde Truike hem altijd. Als ze ergens heen gingen, stak Truike haar ene hand in de jaszak van Peer. Zo leek het alsof Peer door z'n vrouwke getrokken werd. Hoe 't ook zij, Peer kon niet zonder Truike en samen liepen ze er altijd proper bij. Hij met 'n pet op z'n kop, 'ne jas en 'n fatsoenlijke broek aan en zij met 'n zwart japonneke en 'n schortje om haar lijf, 'ne neuzik over haar schouders en op klompen, zo liepen ze samen van deur naar deur.
Zodra ze bij 'ne boer, 'ne klompenmaker of burger voor de deur stonden, trok Peer z'n monika, 'ne driebaster, open en begon te spelen. En spelen, dat kon Peer. Als iemand een lied vroeg, dan speelde hij het. Voor 'n paar centen speelde hij zelfs meerdere liedjes en als Truike van deze of gene 'n stukske spek kreeg, dan zei ze:
"Peer, Peer,
Speult nog mêr 'ne keer".
Kulhannes had Peer en Truike vaak samen zien rondtrekken en er ook mee gesproken.
"Dieën Peer uit Tilburg hâ z'n êigen 't monica speulen aongeleerd", vertelde Kulhannes. "Hij hâ g't toch zo op z'n monica. Peer leefde aoling mee dè ding. 'n Noot kos ie nie lezen, mêr speulen. Dê kos ie merakels. Verdimmes. Es ie 'n lieke heurde, speulde-n-ie 't. Hij hâ toch zo'n stel harsens. En zingen din ie ôk. 't Waar liefhebberij ês ge h'm heurde. Hij speulde en zong bè de miensen op de stoep vûr de deur, op de straot, waor volk waar en ôk kwaamp-ie mi keres mi z'n prompt proper wêfke in 'n herberg. Es ie zong over 't nêijaor of over St. Jorus waar alleman stil. Mêr ês ie zong over de kermis, den laachte-n-'t gelijk. Heur mêr".
Zodra ze bij 'ne boer, 'ne klompenmaker of burger voor de deur stonden, trok Peer z'n monika, 'ne driebaster, open en begon te spelen. En spelen, dat kon Peer. Als iemand een lied vroeg, dan speelde hij het. Voor 'n paar centen speelde hij zelfs meerdere liedjes en als Truike van deze of gene 'n stukske spek kreeg, dan zei ze:
"Peer, Peer,
Speult nog mêr 'ne keer".
Kulhannes had Peer en Truike vaak samen zien rondtrekken en er ook mee gesproken.
"Dieën Peer uit Tilburg hâ z'n êigen 't monica speulen aongeleerd", vertelde Kulhannes. "Hij hâ g't toch zo op z'n monica. Peer leefde aoling mee dè ding. 'n Noot kos ie nie lezen, mêr speulen. Dê kos ie merakels. Verdimmes. Es ie 'n lieke heurde, speulde-n-ie 't. Hij hâ toch zo'n stel harsens. En zingen din ie ôk. 't Waar liefhebberij ês ge h'm heurde. Hij speulde en zong bè de miensen op de stoep vûr de deur, op de straot, waor volk waar en ôk kwaamp-ie mi keres mi z'n prompt proper wêfke in 'n herberg. Es ie zong over 't nêijaor of over St. Jorus waar alleman stil. Mêr ês ie zong over de kermis, den laachte-n-'t gelijk. Heur mêr".
Beschrijving
Over de straatmuzikant Blinde Peer uit Tilburg, die met zijn vrouw Truike en zijn harmonika van deur naar deur ging.
Bron
Roger van Laere, KULHANNES, Liempde 1992, 198
Commentaar
voor 1992
Naam Overig in Tekst
Kulhannes 
Kulhannes 
Peer
Peer
Truike
Truike
St. Jorus
St. Jorus
Naam Locatie in Tekst
Tilburg
Tilburg
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20