kul103 - (Willeke's laatste jaren)

De tijd schreed voort. Kabouters, spoken, heksen, zwervers, venters en kooplui veranderden. Ook Kulhannes veranderde. Hij kreeg weer de naam van Willeke van Jaonekes. Een plezierig opgeruimd mênneke, die toen zijn zuster Marie verre van goed was, zijn gedoentje in de schaduw van het Peerkesbos verliet en verhuisde naar een huiske in Vrilkhoven.

Daar woonde en leefde Willeke, na de dood van zijn zuster, samen met anderen. Hij verzorgde de kippen, schoefelde d'n hof, harkte de pad, werkte ter ere Gods voor Jan en alleman, lustte goed eten en sliep merakel. Ook buurten, dat deed hij. Met iedereen. Over zijn tijd als boer, bosbeheerder, stroper en kroegbaas. Over zijn leven met zijn zuster Marie en over zijn leven als vrijgezel.

Op de vraag waarom hij niet getrouwd was, antwoordde Willeke, dat hij geen meld had kunnen vinden, die een scheet van hem graag rook. Zo was en bleef Willeke een lulbruur. Ook in de herfst van zijn leven.

Toen echter de bloempjes van het kerkhof zich op zijn levenspad begonnen af te tekenen, raakte Willeke een oor en de kluts kwijt. Uiteindelijk stierf hij in een vreemd bed met een strak been en een opgetrokken knie. Een glimlach streelde zijn gegroefd gelaat. De glimlach van een Kulhannes.

Over Kulhannes' laatste jaren te Vrilkhoven. Tot het eind van zijn leven bleef hij een lulbruur, tot hij een oor en de kluts kwijtraakte.

Roger van Laere, KULHANNES, Liempde 1992,

voor 1992

Kulhannes    Kulhannes   

Willeke van Jaonekes    Willeke van Jaonekes   

Marie    Marie   

Vrilkhoven    Vrilkhoven   

God    God   

Jan    Jan   

Peerkesbos    Peerkesbos   

2013-03-01 14:46:20