Hoofdtekst
Twa man hienen op 'e fyts nei Amsterdam ta west. Sy kommen út Fryslân en wienen wer ûnderweis op hûs ta.
Op 'e ôfslútdyk seagen se in moaije dame stean mei in prachtich-moaije nije auto. De beide mannen tochten dat se malheur oan 'e auto hie en sprongen fan 'e fyts. Miskien koenen sy de dame helpe.
"Mevrouw, is de auto stuk?" seinen se.
"Nee hoor," sei se, "en tevens, ik ben ook geen mevrouw, ik ben een juffrouw."
Doe seinen de beide mannen: "Wat hebt u daar een prachtige auto, juffrouw. Wat kost die?"
"Tienduizend gulden", sei se.
"Och, wat een geld, tienduizend gulden!" seinen se.
"Moet je hier eens zien, dit is mijn tasje. Dat kost duizend gulden."
Doe sei de iene fan 'e mannen: "Mijn vrouw heeft gister een gekocht voor vijf gulden. Dat is net zo mooi, juffrouw."
"Ja," sei se, "maar hier zitten diamantjes op, mijnheer."
"Ik heb er straatstenen op genaaid, daarom kost het haar maar vijf gulden", seit de man.
De juffer docht it taske iepen. "Hier heb ik een reukartikel," seit se, "dat kleine flesje, dat kost vijfhonderd gulden."
"Gekheit," seit de iene, "fiifhûndert goune."
"Ik heb ook een reukartikel," seit de oare, "dat kost zestig centen. En dat ruikt verder dan u, juffrouw."
"Dat kan niet", sei se. "Leg me dat dan eens uit."
Doe liet dy feint ien gean en dat stonk geweldich.
"Ik heb gister een kilo bruine bonen gehad met een sipel", sei er.
"Bah, mijnheer", sei de juffer, en sy sprong yn 'e auto en ried fuort.
Op 'e ôfslútdyk seagen se in moaije dame stean mei in prachtich-moaije nije auto. De beide mannen tochten dat se malheur oan 'e auto hie en sprongen fan 'e fyts. Miskien koenen sy de dame helpe.
"Mevrouw, is de auto stuk?" seinen se.
"Nee hoor," sei se, "en tevens, ik ben ook geen mevrouw, ik ben een juffrouw."
Doe seinen de beide mannen: "Wat hebt u daar een prachtige auto, juffrouw. Wat kost die?"
"Tienduizend gulden", sei se.
"Och, wat een geld, tienduizend gulden!" seinen se.
"Moet je hier eens zien, dit is mijn tasje. Dat kost duizend gulden."
Doe sei de iene fan 'e mannen: "Mijn vrouw heeft gister een gekocht voor vijf gulden. Dat is net zo mooi, juffrouw."
"Ja," sei se, "maar hier zitten diamantjes op, mijnheer."
"Ik heb er straatstenen op genaaid, daarom kost het haar maar vijf gulden", seit de man.
De juffer docht it taske iepen. "Hier heb ik een reukartikel," seit se, "dat kleine flesje, dat kost vijfhonderd gulden."
"Gekheit," seit de iene, "fiifhûndert goune."
"Ik heb ook een reukartikel," seit de oare, "dat kost zestig centen. En dat ruikt verder dan u, juffrouw."
"Dat kan niet", sei se. "Leg me dat dan eens uit."
Doe liet dy feint ien gean en dat stonk geweldich.
"Ik heb gister een kilo bruine bonen gehad met een sipel", sei er.
"Bah, mijnheer", sei de juffer, en sy sprong yn 'e auto en ried fuort.
Beschrijving
Twee mannen zijn vanuit Amsterdam weer onderweg naar Friesland en zien op de Afsluitdijk een mooie dame staan met een nieuwe auto. Ze denken dat zij panne heeft en willen helpen. Dat is niet zo. Het blijkt een juffrouw in plaats van mevrouw te zijn. De auto kost tienduizend gulden en het tasje duizend gulden omdat er diamantjes op zitten. Het tasje van een van de vrouwen van de twee mannen kost maar vijf gulden vanwege de straatsteentjes die erop genaaid zijn. Het ruikartikel kost vijfhonderd gulden en een van de mannen zegt dat hij dat veel goedkoper kan en veel verder ruikt. De man laat en wind door de kilo bruine bonen met ui van gisteren en de vrouw springt in de auto en rijdt weg.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 616, verhaal 6
Commentaar
27 maart 1969
Naam Locatie in Tekst
Amsterdam 
Amsterdam 
Friesland
Friesland
Afsluitdijk
Afsluitdijk
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21