Hoofdtekst
Der wie in landhear, die sloech mei de boer syn frou om. Dat wist de feint. Op in kear sei er tsjin 'e boer: "Boer, nou wol ik hjir wòl bliuwe, mar ûnder ien bitingst."
"En dat is?" frege de boer.
"Dat ik ienkear yn 't jier boer wêze mei en jo de feint."
"Dêr sil 't net om oer gean", sei de boer.
"Ik wol sels wite op hokker dei", sei de feint.
"Ofpraet", sei de boer.
Doe wie de boer ris op in kear nei stêd ta.
Doe kom de landhear op 'e plaets. En dat rekke al gau mei de frou los. Mar de boer kom tafallich ûnforwacht-gau thús. Hy komt syn frou en de landhear hast oer 't mad. De landhear springt noch gau yn in lege kast.
De feint sei tsjin 'e boer: "Hjoed wol ik boer wêze. Jo binne de feint."
"Ofpraet", sei de boer.
Doe sei er tsjin 'e boer: "Span even in hynder foar de lege wein."
"Goed", sei de boer, en hy die it.
Doe sei er tsjin 'e boer: "Kom nou mar mei yn 'e hûs."
"Goed", sei de boer.
"Sjoch," sei de feint, "dy kast mat op 'e wein." Dat wie de kast dêr't de landhear yn siet.
"Ja, dat is goed", sei de boer. Dy moest dwaen hwat de feint sei.
"Ryd dizze wein mei de kast nei 't wiid ta", sei er tsjin 'e boer.
"Goed", sei de boer.
De landhear hearde alles.
Doe't se oan 't wetter ta wienen, sei de feint: "Nou goaije wy de kast yn 't wetter."
"Né," sei de landhear mei in binaud lûd, "dan forsûp ik."
"Hwat is dat?" sei de boer.
"Dat sille wy aenst wol sjen", sei de feint. "Set dizze kast mar mei op it lân."
Doe helle er de landhear der út.
Doe sei de feint tsjin 'e landhear: "Nou mat ik even mei jo prate. Sjoch, ik ha hjir in kontrakt, dat matte jo even tekenje."
"Hwat is dat?" frege de landhear.
"Dat matte jo tekenje," sei de feint, "dan sil ik alles forswije."
"Nou," sei de landhear, "hwat foar kontrakt is dat dan?"
"Dat kin neat skele," sei de feint, "set de hantekening der mar op."
"Dus jo forswije alles?" sei de landhear.
"Ja", sei de feint.
"Moai", sei de landhear. Hy set de hantekening op 't kontrakt en stapt fuort.
"Mar hwat bitsjut dat?" seit de boer.
"Ja," seit de feint, "dat sil ik jo útlizze. Ik mei neat sizze en dat doch ik èk net. Sjoch, jo matte it kontrakt mar us lêze."
"Och heare," seit de boer, "nou haw ik in moaije plaets kado."
"Dat komt út", sei de feint. "En nou matte jo my tsientûzen goune jaen."
"Mar hoe sit dat dan?" frege de boer.
"Ik mei neat sizze", sei de feint.
En doe rieden se togearre wer op 'e wein nei de plaets ta.
"En dat is?" frege de boer.
"Dat ik ienkear yn 't jier boer wêze mei en jo de feint."
"Dêr sil 't net om oer gean", sei de boer.
"Ik wol sels wite op hokker dei", sei de feint.
"Ofpraet", sei de boer.
Doe wie de boer ris op in kear nei stêd ta.
Doe kom de landhear op 'e plaets. En dat rekke al gau mei de frou los. Mar de boer kom tafallich ûnforwacht-gau thús. Hy komt syn frou en de landhear hast oer 't mad. De landhear springt noch gau yn in lege kast.
De feint sei tsjin 'e boer: "Hjoed wol ik boer wêze. Jo binne de feint."
"Ofpraet", sei de boer.
Doe sei er tsjin 'e boer: "Span even in hynder foar de lege wein."
"Goed", sei de boer, en hy die it.
Doe sei er tsjin 'e boer: "Kom nou mar mei yn 'e hûs."
"Goed", sei de boer.
"Sjoch," sei de feint, "dy kast mat op 'e wein." Dat wie de kast dêr't de landhear yn siet.
"Ja, dat is goed", sei de boer. Dy moest dwaen hwat de feint sei.
"Ryd dizze wein mei de kast nei 't wiid ta", sei er tsjin 'e boer.
"Goed", sei de boer.
De landhear hearde alles.
Doe't se oan 't wetter ta wienen, sei de feint: "Nou goaije wy de kast yn 't wetter."
"Né," sei de landhear mei in binaud lûd, "dan forsûp ik."
"Hwat is dat?" sei de boer.
"Dat sille wy aenst wol sjen", sei de feint. "Set dizze kast mar mei op it lân."
Doe helle er de landhear der út.
Doe sei de feint tsjin 'e landhear: "Nou mat ik even mei jo prate. Sjoch, ik ha hjir in kontrakt, dat matte jo even tekenje."
"Hwat is dat?" frege de landhear.
"Dat matte jo tekenje," sei de feint, "dan sil ik alles forswije."
"Nou," sei de landhear, "hwat foar kontrakt is dat dan?"
"Dat kin neat skele," sei de feint, "set de hantekening der mar op."
"Dus jo forswije alles?" sei de landhear.
"Ja", sei de feint.
"Moai", sei de landhear. Hy set de hantekening op 't kontrakt en stapt fuort.
"Mar hwat bitsjut dat?" seit de boer.
"Ja," seit de feint, "dat sil ik jo útlizze. Ik mei neat sizze en dat doch ik èk net. Sjoch, jo matte it kontrakt mar us lêze."
"Och heare," seit de boer, "nou haw ik in moaije plaets kado."
"Dat komt út", sei de feint. "En nou matte jo my tsientûzen goune jaen."
"Mar hoe sit dat dan?" frege de boer.
"Ik mei neat sizze", sei de feint.
En doe rieden se togearre wer op 'e wein nei de plaets ta.
Onderwerp
AT 1358B - Husband Carries Off Box Containing Hidden Paramour 
AT 1358B - Husband Carries Off Box Containing Hidden Paramour 
ATU 1358B - Husband Carries Off Box Containing Hidden Lover
ATU 1358B - Husband Carries Off Box Containing Hidden Lover
Beschrijving
Een landheer slaapt met de boerin zonder dat de boer dit weet. De knecht is hier echter wel van op de hoogte en zegt een keer tegen de boer dat hij wil blijven als hij eens per een dag boer mag zijn en de boer knecht wanneer hij dat aangeeft. De boer stemt toe. Als de boer een keer onverwachts uit de stad terugkomt, kruipt de landheer heel snel in de kast. Op dit moment wordt de knecht de boer en beveelt de boer de kast op een wagen te laden en in het water te gooien. Bij het water aangekomen zegt de landheer dat ze de kast niet in het water moeten gooien, anders verzuipt hij. De knecht zegt hem alles te verzwijgen als de landheer een contract ondertekent, wat vervolgens gebeuurt. Hierin staat dat de boer eigenaar is van de boerderij en dat hij tienduizend gulden aan de knecht moet geven.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 619, verhaal 2
Commentaar
3 april 1969
Husband Carries Off Box Containing Hidden Paramour
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21