Hoofdtekst
Wel een fyftich joar leden kwam hier een boer te wonen. Hy kwam uut Gelderland en hy had een wyf en in stuk of vijf kiender. 't Was een hiel aparte huusholding.
It minske was gewoan minskeschuw - se durfde met gien een te proaten en sy kwam noait tofoarskyn. En de kiender woaren net zo. Se durfden niet met andere kiender te speulen.
Moar de keardel was goed bij. Die was niet bang.
It was net as saten se onder druk, die kiender en die frou. Die boer die had achter op 't land groene aarten forboud. Myn suster was toen nog een luttel meiske en die ging toen us op in dag met nog een neefke toe de aarten. Dat was in hiel eind van de boerderij. De boer was mijlen fer fan hoar of. Moar hij sag it en riep: "Ofblievn!"
Die nachts wordt myn suster op bêdde wakker. Se begint heel luid te schreeuwen, se moordt 't uut. Och - och - och -
En doe kroop se fan benaudens onder de dekens.
Se had een dikke roare kop sien hangen met grote, grille ogen. De folgende nacht was 't net zo. Toen se eerst in bêdde lag was 't goed, moar even loater werd se wakker en roasde se allerfreeslikst. Alle oavenden op bêdde sag sy dy roare kop met die grille ogen en die ogen stoarden hoar lyk oan. Elke oavend!
Myn suster was een mollig meiske, moar se teerde weg as sneeuw foar de son. Se werd moager en ellendig.
It kon so niet duren.
Myn tante sei: "Dat kiend is behekst!"
Moar doar wou mem niet fan heuren.
Myn tante hield fol. Elke keer sei se: "Dat kind is behekst."
En als mem doar niet noar luustren wou, werd se kwoad.
Se sei: "It sal niet lang mear duren, dan moest it kiend noar 't kerkhof bringn. Se moet duveldrek op 't borst hebbn. Mem wou der eerst niks fan weetn, moar se het it doch doan. Myn suster kreeg duveldrek op borst. 't Was in een lapke gebonden.
Doadlik de eerst nacht was 't al beter. De eerste nacht had se nog wat jeuzeld, moar de nachten doarnoa was se rustig.
Se het die kop noait meer gesien. Se was genezen.
Hoar neefke, dat bij hoar was bij de aarten had die grote kop met die grille ogen de eerste nachten ook gesien, moar die het it so lang niet had.
Ik seg, dat was het boze oog van die boer, die dat gedoan heeft.
Wij seiden wel hondert keer teugen hoar "Der is niks", moar sij sag altyd die grouwe kop.
It minske was gewoan minskeschuw - se durfde met gien een te proaten en sy kwam noait tofoarskyn. En de kiender woaren net zo. Se durfden niet met andere kiender te speulen.
Moar de keardel was goed bij. Die was niet bang.
It was net as saten se onder druk, die kiender en die frou. Die boer die had achter op 't land groene aarten forboud. Myn suster was toen nog een luttel meiske en die ging toen us op in dag met nog een neefke toe de aarten. Dat was in hiel eind van de boerderij. De boer was mijlen fer fan hoar of. Moar hij sag it en riep: "Ofblievn!"
Die nachts wordt myn suster op bêdde wakker. Se begint heel luid te schreeuwen, se moordt 't uut. Och - och - och -
En doe kroop se fan benaudens onder de dekens.
Se had een dikke roare kop sien hangen met grote, grille ogen. De folgende nacht was 't net zo. Toen se eerst in bêdde lag was 't goed, moar even loater werd se wakker en roasde se allerfreeslikst. Alle oavenden op bêdde sag sy dy roare kop met die grille ogen en die ogen stoarden hoar lyk oan. Elke oavend!
Myn suster was een mollig meiske, moar se teerde weg as sneeuw foar de son. Se werd moager en ellendig.
It kon so niet duren.
Myn tante sei: "Dat kiend is behekst!"
Moar doar wou mem niet fan heuren.
Myn tante hield fol. Elke keer sei se: "Dat kind is behekst."
En als mem doar niet noar luustren wou, werd se kwoad.
Se sei: "It sal niet lang mear duren, dan moest it kiend noar 't kerkhof bringn. Se moet duveldrek op 't borst hebbn. Mem wou der eerst niks fan weetn, moar se het it doch doan. Myn suster kreeg duveldrek op borst. 't Was in een lapke gebonden.
Doadlik de eerst nacht was 't al beter. De eerste nacht had se nog wat jeuzeld, moar de nachten doarnoa was se rustig.
Se het die kop noait meer gesien. Se was genezen.
Hoar neefke, dat bij hoar was bij de aarten had die grote kop met die grille ogen de eerste nachten ook gesien, moar die het it so lang niet had.
Ik seg, dat was het boze oog van die boer, die dat gedoan heeft.
Wij seiden wel hondert keer teugen hoar "Der is niks", moar sij sag altyd die grouwe kop.
Onderwerp
SINSAG 0677 - Zauberer verzaubert Kind (Mann). 
SINSAG 0677 - Zauberer verzaubert Kind (Mann). 
Beschrijving
Een boer uit Gelderland is hier met zijn vrouw en kinderen komen wonen. Op de boer na is iedereen mensenschuw. Hij verbouwt op het land groene erwten. Ondanks waarschuwingen van de boer gaan mijn zuster en een neef naar de erwten. 's Nachts wordt ze wakker en ziet een dikke kop met grote ogen hangen. Dit gaat een aantal nachten door en mijn zuster wordt steeds magerder van angst. Op aandringen van tante doet mijn moeder duivelsdrek op haar borst en ze wordt genezen van het zien van de kop.
Bron
Collectie Jaarsma, verslag 624, verhaal 5
Commentaar
28 maart 1969
Zauberer verzaubert Kind (Mann).
Naam Locatie in Tekst
Gelderland
Gelderland
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21